Tagalog Fanaticism-2

“Kinakailangang maunawaan ng ating mga kapatid ang dahilan ng ating pananampalataya at ang ating mga nagdaang karanasan. Gaano nga nakalulungkot na napakarami sa kanila ang waring naglalagak ng walang-hangganang pagtitiwala sa mga lalaki na nagtuturo ng mga kuru-kurong patungo sa pagbunot sa ating nagdaang mga karanasan at pag-alis sa lumang palatandaan! Ipinakikita noong mga madadaling maakay ng maling espiritu na sila ay sumusunod sa maling pinuno sa ilang panahon--habang hindi nakikita na sila ay lumalayo na sa pananampalataya, o sila ay hindi na tumatayo sa tamang pundasyon. Dapat nating himukin ang lahat na kanilang isuot ang kanilang mga espiritual na salamin sa mata, upang ang kanilang mga mata ay mapahiran ng pamahid sa mata upang malinaw silang makakita at maunawaan ang tunay na haligi ng pananampalataya. Kung magkagayon ay kanilang malalaman na ‘ang matibay na pinagsasaligan ng Dios ay nananatili na may tatak nito, Nakikilala ng Panginoon ang mga kaniya’ (2 Tim 2:19). Kinakailangan nating ibalik ang mga lumang katibayan ng pananampalatayang minsang ipinagkaloob sa mga banal.

Kung gayon, papaano natin mapoprotektahan ang ating sarili upang hindi maakay sa panatisismo? Alalahanin na sinabi sa Tito 2:1 na salitain lamang natin yaon lamang magagaling na mga aral. Sinasabi sa Mateo 7:15-20 na dapat tayong maging mapagbantay sa mga bunga, at hindi basta na lang tatanggapin ang lahat ng mga bagay! Sinasabi sa 1 Juan 4:1 na dapat nating subukin ang mga espiritu, kung sila ay sa Dios o hindi. At sinasabi sa Isaias 8:20 na dapat nating subukin ang bawat aral sa Kautusan (Biblia) at sa Patotoo (Espiritu ng Hula), at kung hindi ito pumasa sa subukang ito, kung gayon ay walang liwanag dito!

“Sa halip na tanggapin ang bawat bago at kakaibang interpretasyon ng Biblia ay manghawak na mabuti sa mensahe. Huwag hayaan na makaapekto sa inyo ang bawat impluwensiya kundi sikaping hubugin ang isang likas na hindi pabagu-bago, maamo, handang turuan, ngunit matatag at masayahin; at kasama ng lahat ng ito, maging mahinahon at magbantay sa pananalangin. Lumakad sa isang sakdal na hakbang. Hayaan na ang mataas, banal na katotohanan na inyong ipinagpapanggap ay patuloy na magparangal sa inyong karakter, na pinababanal at pinakikinis kayo, at inihahanda kayo para sa mga korte sa langit. Dapat na ipakita ng mga mag-aaral sa paaralan ni Cristo na hindi sila mga mag-aaral na hindi-mapagpasalamat. Hayaan na ang nagpapabanal na biyaya ng Dios ay magpalakas, magpalambot, at sumupil sa inyong buong pagkatao.” Review and Herald, May 29, 1888 (vol 2, p 216 col 1).

“Sa pamamagitan ng mga maling doktrina, si Satanas ay nakapanghahawak sa atin, at kaniyang binibihag ang isipan ng mga tao, na itinutulak silang manghawak sa mga teorya na walang pundasyon sa katotohanan. Hayagang itinuturo ng mga tao na maging mga aral ang mga utos ng mga tao…Sa pamamagitan ng mga maling teorya at tradisyong ito na si Satanas ay nagtatamo ng kapangyarihan sa isipan ng tao.” Evangelism, p 589.

Kahit na maliit na panatikong doktrina lamang ang ating paniwalaan, ito’y sapat na upang si Satanas ay makapanagumpay sa ating isipan na siyang nagpapahintulot sa kaniya na magpasok pa ng iba pang mga kuru-kuro na susubok at dadaya sa atin. Kaya’t kung tayo ay patuloy na manghawak maging sa pinakamaliit na teorya ng panatisismo o maling doktrina, binibigyan natin si Satanas ng karapatan na hawakan ang ating mga isipan na kaniyang gagamitin upang kaniyang mabihag at makontrol tayo. Kaya nga kung ayaw natin na makontrol tayo ni Satanas, dapat nating iwanan ang lahat ng bagay na mali o mag-aakay sa atin sa kapanatikuhan.

Mayroong 14 na mga prinsipyo (tingnan ang unang Bahagi) na maaaring gamitin ng sinuman upang makilala kung ang alinmang doktrina ay panatiko. Mahalaga rin na tandaan na ang lahat ng panatikong doktrina, gaano man kalaki o kaliit, ang lahat ay nag-aangkin na may batayan sa Biblia at sa Espiritu ng Hula – samakatwid sila ay nag-aangkin na ang kanilang paniniwala ay sinusuportahan ng Dios. Subalit kung sisiyasating mabuti, karamihan sa mga panatikong paniniwala ay masusumpungan na nakabatay sa isa o dalawang talata sa Biblia o reperensiya mula sa Espiritu ng Hula na pinalaki ang kahulugan at puno ng katwiran ng tao. Kung kaya’t ang pundasyon nito ay hindi matibay na nakatayo sa salita ng Dios o sa Espiritu ng Hula, kundi sa inaakalang karunungan ng tao, na siyang kamangmangan sa mata ng Dios. Subalit kanilang inaangkin na kalooban ng Dios na paniwalaan at sundin ng mga tao ang sinasabing doktrina.

Mahalaga ding tandaan na hindi lahat ng panatisismo ay hayag. Ang malaking bahagi ay maliit lamang, na parang hindi mahahalagang teorya o paniniwala na paminsan-minsang pinanghahawakan at itinataguyod. Kaya’t ang malaking bahagi ng panatisismo ay parang maliit lamang at di-mahalaga, at ito ay itinatatak ng marami sa kanilang isipan na iniisip na ito ay katotohanan gayong hindi naman.

Kaya’t sa ating pagsisimula ng pagtalakay sa ilan sa iba’t ibang panatisismo sa loob ng ating hanay na mga nagsihiwalay ngayon, at iyong nabasa ang isang partikular na teorya na iyong tinanggap at itinuring na katotohanan, ay huwag kang tumigil sa pagbasa kundi pagtuunan mo ng pansinin kung ano ang sinasabi. Lalo’t higit, hayaan mo na kilusin ka ng Espiritu ng Dios kung ano ang katotohanan, at hayaan Siya na bunutin ang lahat ng mali at mapandayang doktrina at paniniwala na nasa iyong isipan hanggang sa ang bawat tali ay malagot, at ikaw ay maging ganap na malaya kay Jesus at magalak sa Kaniyang dalisay at walang halong katotohanan.

Sa pag-aaral sa nagkalat na mga panatisismo ngayon, apat na pangunahing bahagi ang makikita na doon napapaloob ang mga pangunahing panatikong doktrina. Ang unang bahagi ay nakapaloob sa Pagbabagong Pangkalusugan. Ang Ikalawang Bahagi ay sa Pagbabago sa pananamit. Ang ikatlong bahagi ay sa Doktrina. At ang ikaapat na bahagi ay sa Personal na Kabuhayan. Ang mga ito ang apat na pangunahing bahagi, at ating pag-aaralan ang bawat bahagi.

Ang pagbabagong pangkalusugan ay napakahalagang matutunan at isakabuhayan. Ito ay bahagi ng mensahe ng ikatlong anghel, na kung paanong ang bisig ay bahagi ng katawan (tingnan ang Counsels on Diet and Foods, p 74-75). Kung sasalansangin natin ang alinman sa 8 batas ng kalusugan (“Malinis na hangin, sikat ng araw, pagtitimpi, pamamahinga, ehersisyo, wastong pagkain, ang paggamit ng tubig, pagtitiwala sa banal na kapangyarihan” – Ministry of Healing, p 127), tayo ay nagkakasala (tingnan ang Counsels on Health, p 40). Gayundin naman, kung ating itatakwil ang pagbabagong pangkalusugan, ay ating itinatakwil ang Dios!

Itinuturo sa atin ng Biblia at ng Espiritu ng Hula na lakaran o sundin ang pagpipigil sa lahat ng bagay na mabuti na siyang batas ng kalusugan (Galacia 5:23; 2 Pedro 1:6; Adventist Home, p 258, 309; Counsels on Health, p 65). Sinabi rin sa atin na ang ating walang hanggang kahihinatnan ay nakasalalay sa mahigpit na pagpipigil (Testimonies, vol 3, p 489) – lalo’t higit ukol sa kalusugan (Testimonies, vol 3, p 486-487). Ngayon, anu-ano ang ilan sa mga bagay na hindi mabuti na ipinagbabawal ng Dios sa kaniyang bayan na hindi nila dapat kainin?

1. – Anumang laman ng karumaldumal na hayop – lalo na ang baboy – ay hindi dapat maging bahagi ng ating pagkain (tingnan ang Levitico 11:4-44, 20:25; Deutronomio 14:3-19). Ganundin naman maging ang laman ng malilinis na hayop kagaya ng baka, isda, ibon, at iba pa ay dapat ding iwasan dahil sa sakit (tingnan ang Counsels on Diet and Foods p 383, 388, 394, 401; Review and Herald, May 27, 1902, vol 4, p 415, col 1).

May iba pang uri ng pagkain na ipinapayo sa atin na makabubuting iwasan natin (kagaya ng gatas at mga produkto galing sa gatas; mga nakaka iritang pampalasa; at iba pa (tingnan ang Counsels on Diet and Foods, p 236, 330, 339-340, 356, 359, 365-366, 384-385; Counsels on Health, p 478, 495; Healthy Living, p 93; Ministry of Healing, p 325; Testimonies, vol 2, p 366-367, vol 7, p 134-135). Subalit mayroon tayong malinaw na payo mula sa Dios mismo na ang apat na bagay na nakatala ay hindi dapat maging bahagi ng ating pagkain. Subalit ang iba ay hindi nakukuntento sa nakatala sa itaas. Idinaragdag nila ang kanilang gusto sa listahan ng Dios, at sinasabi na kung hindi susundin ng bayan ng Dios ang mga bagay na ito na idinagdag sa listahan, sila ay hindi bayan ng Dios na nagrereporma sa kalusugan, kanilang sinusuway ang Dios kung kaya’t hindi sila maliligtas.

Ang labis na paggamit ng langis (hindi yaong sebo na tumitigas sa temperatura ng bahay at ipinapayong huwag gamitin (tingnan ang Counsels on Diet and Foods, p 83, 85, 124, 200), kundi yaong langis na kinatas o piniga na hindi tumitigas sa temperature ng bahay, ay hindi bahagi ng malusog na pagkain, subalit kapanatikuhan na paniwalaan na hinihiling ng Dios sa lahat ng Kaniyang mga anak na alisin ang lahat ng langis o mantika sa kanilang pagkain.

Binabanggit ng Biblia ang paggamit ng kinatas na langis ng oliba sa paggawa ng tinapay (tingnan Exodo 29:2, 23; Levitico 2:2, 5, 7, 7:12; Bilang 6:15). Sinasabi sa Ezekiel 16:13 na ipinapahintulot ang pagkain ng pinaghalong harina, pulot, at langis. Sa 1 Hari 17:12-16 masusumpungan natin na si Elias, na isa sa mensahero ng Dios, ay inuutusan ang babae na gawan siya ng tinapay galing sa harina na hinaluan ng langis. Pagkatapos siya ay nangako na patuloy silang tutustusan ng harina at langis. Kaya ang pagpapala ng Dios ay nasa harina at sa kinatas na langis ng oliba para mabuhay ang Kaniyang bayan sa panahon ng tagutom.

Maliwanag na ang pagkain ng langis na hindi kasama ng oliba ay hindi ipinagbabawal ng Dios, kundi pinagpapala ng Dios kung gagamitin ng may pagpipigil. Sa katunayan, binanggit pa nga ni Sister White na kapag kumain ng kinatas na langis ng oliba, ito ay nakakatulong sa hindi pagdumi at nagpapaginhawa sa namamaga, masakit na tiyan o sikmura (tingnan ang Counsels on Diet and Foods, p 349; Selected Messages, book 2, p 298).

“Ang mga butil, prutas, nuwes, at gulay ang bumubuo sa pagkaing pinili para sa atin ng ating Manlalalang. Ang mga pagkaing ito, na inihanda sa payak at natural na paraan kung maaari, ang siyang pinakanakapagpapalusog at nagbibigay ng sustansya. Sila’y nagbibigay ng lakas, ng kapangyarihan na makapagtiis at maging matatag, at ng malusog na pag-iisip…” Counsels on Diet and Foods, p 81 (tingnan din ang Counsels on Diet and Foods, p 310, 329, 363, 443; Child Guidance, p 380, 384; Education, p 204; Ministry of Healing, p 295-296, 316-317; Testimony Studies on Diet and Foods, p 98).

Ang pagkaing pinili para sa atin ng ating Manlalalang ay ang mga prutas, nuwes, butil at gulay, at ang gulay ay bahagi ng orihinal na pagkain ng tao bago ang pagkakasala (tingnan ang Confrontation p 10; Review and Herald, February 24, 1874, vol 1, p 139 col 1). Subalit ang ihiwalay ang isang patotoo at tutulan ang bigat ng katibayan ng iba pang mga patotoo, ay bumubuo ng labis at panatikong paniniwala. Mayroon lamang isang daan patungo sa langit, hindi dalawa! Mayroon lamang isang piniling pagkain para sa bayan ng Dios, hindi dalawa. Isa lamang ang sakdal na Huwaran na gagayahin natin, hindi dalawa. Hindi madali ang tatahaking daan noong mga hindi nagnanais na maging kabahagi ng 144,000 kaysa doon sa mga nagnanais. Mayroon lamang iisang daan, at ang 144,000 maging ang iba pang mga banal na maliligtas, ay lalakad sa iisang landas. Kaya’t hindi magkaiba ang daan at pagkain na susundin ng 144,000 at noong mga namatay sa Panginoon.

“Ako ay gumamit ng kaunting asin, at palaging gumagamit, sapagkat mula sa liwanag na ipinagkaloob sa akin ng Dios, ang bagay na ito, sa halip na makasama, ay totoong nakabubuti sa dugo. Kung bakit ito ay hindi ko nalalaman, subalit ibinibigay ko sa inyo ang tagubilin kung paanong ito ay ibinigay sa akin.” Counsels on Diet and Foods, p 344 (tingnan din ang Sermons and Talks, vol 1, p 11; Counsels on Health, p 120).

Sinasabi ng Biblia na ang pulot ay mabuti kung kakainin sa katamtaman (Kawikaan 24:13, 25:16, 27). Maliban pa doon, kumain din nito si Cristo (Isaias 7:14-15; Lucas 24:41-43). Si Juan Bautista ay kumain din nito (Mateo 3:4). At pinagpala pa ng Dios ang produksiyon ng 7,000 libra nito sa isa sa mga independiyenteng paaralan na itinatag ni Ellen White sa Australia (tingnan ang Selected Messages, book 1, p 102). Kaya’t ang pulot ay maaaring gamitin sa ating pagkain sa katamtaman lamang.

Ibinatay ng mga naniniwalang ito ang kanilang katwiran sa pagpapalagay na si Adan at si Eva ay hindi nagluto ng kanilang pagkain, kung kaya kailangan nilang kainin ito ng hilaw. Kung kaya’t kanilang ikinatwiran na maging ang mga anak ng Dios ngayon ay hindi dapat kumain ng anumang pagkaing luto kung nagnanais silang magtamo ng kalagayang walang kasalanan na kagaya ng kalagayan nila Adan at Eba noon.

Marami ang nangangailangang maghanda ng kanilang pagkain sa higit na kapayakan at kumain ng mas maraming hilaw na pagkain kung maaari kaysa lutong pagkain. Subalit ang itaguyod o panghawakan ang labis na posisyon na hilaw na pagkain lamang ang dapat na kainin ng bayan ng Dios, o 80% na hilaw, o 60% na hilaw, at iba pa, ay isang panatisismo. Bakit? Sapagkat hindi lahat ng tao ay makakakain ang gayunding pagkain (tingnan ang Testimonies, vol 2, p 254; Counsels on Diet and Foods, p 198). Kung kaya’t, hindi dapat gawing pamantayan ang isang uri ng pagkain na susundin ng lahat ng bayan ng Dios.

Kung hiningi ng Dios sa Kaniyang bayan na iwasan ang lahat ng pagkaing luto, kung gayon bakit sinabi Niya na ang tinapay na niluto ay isang pangunahing pagkain na mabuti sa atin (tingnan ang Levitico 26:26; Awit 105:16; Ezekiel 4:16, 5:16, 14:13; Counsels on Diet and Foods, p 315). Tayo rin ay pinayuhan na lutuin o ilaga ang butyl (tingnan ang Counsels on Diet and Foods, p 323) at ang patatas (tingnan ang Counsels on Diet and Foods, p 323). At ilagay sa lata ang mga lutong prutas (Counsels on Diet and Foods, p 335). Kang kaya’t ang lutong pagkain sa pagkain ng bayan ng Dios ay hindi masama sa Kaniya.

Ano ang pagkaing pinili ng Dios para sa Kaniyang bayan? Mga prutas, nuwes, butil, at gulay. Iyan ay Salita ng Dios, at ligtas tayong makatatayo sa Salitang yaon at makapanghahawak doon. Ngunit kung gaano karaming gulay ang dapat nating kainin; o gaano karaming prutas ang kailangan natin; o gaano karaming hilaw na pagkain, o lutong pagkain ang kailangan natin; at iba pa; ang lahat ng katanungang ito ay iniwan na ng Dios sa bawat indibidwal na kanilang gawin para sa kanilang sarili batay sa sistema ng sarili nilang katawan. Kung naniniwala ang iba na mayroon silang mas mabuting pamantayan kaysa sa malinaw na inilahad ng Dios, at magsimulang panghawakan at itaguyod ang kanilang mga sariling kagustuhan at sabihin na iyon ang kalooban ng Dios, sila ay nagiging mga panatiko.

Sa KARANIWANG kalagayan o katayuan, ang dalawang balanseng pagkain ay sapat para sa maraming tao, sapagkat kinakailangan ang 5 oras na pagitan sa bawat kain (tingnan ang Counsels on Diet and Foods, p 173). Subalit hindi hinahatulan ng Dios ang sinuman na pumipili na magkaroon ng pangatlong kain, lalo’t higit kung mabigat ang kaniyang trabaho. Ang mga sumusunod na patotoo ay nagbibigay ng ilang gabay:

“Ang kasanayan ng pagkain ng dalawang kain sa isang araw ay kadalasang masusunpungang maganda sa kalusugan; ngunit sa ilang pagkakataon maaaring kailanganin ng isang tao ang pangatlong kain. Ito kung maaari, kung gagawin ay kaunti lamang, at yaong mga pagkain na madaling matunaw…ang zwieback, at prutas, o cereal, ay mga pagkaing pinakamabuti para sa hapunan.” Ministry of Healing, p 321.

“Hindi ko sinasabi sa inyo o sa kaninuman, Dapat kayong kumain ng dalawang beses lamang sa isang araw. Ngunit sinasabi ko na hindi dapat ipasok ang labis na pagkain sa tiyan sa isang kainan, sapagka’t kung ito ay gagawin, hindi na magkakaroon ng pagkakataon ang tiyan na gawin ng tama ang kaniyang gawain. Para sa iba, ang tatlong beses na pagkain sa isang araw ay mas mabuti kaysa sa dalawa.

Inilaan ng Dios ang mga simpleng panlunas ng kalikasan – ang halamang gamot, sikat ng araw, hangin, tubig, at iba pa, para sa paggamot sa mga karamdaman at sakit, subalit kapanatikuhan at kalabisan na hatulan yaong mga pumili na magpatingin sa doktor kung kinakailangan. Kapanatikuhan at kalabisan din kung tatangging lumapit sa doktor kung kinakailangan; ang paniwalaan na tanging halamang gamot at iba pang mga simpleng panggagamot ang kinakailangan para sa lahat ng kaso, at kung ikaw ay mamatay, iyon ay kalooban ng Dios; at ang paniwalaan na tanging ang mga nakapag-aral lamang ng medisina ang dapat lapitan at gamitin para sa lunas, at hindi na natin kailangan pang gumamit ng simpleng panlunas ng kalikasan.

“Kanilang sinabi na kami ang dahilan ng kaniyang [sister Prior] hindi pagpapagamot. Sasabihin ko ng maikli na hindi namin nalalaman ang karamdaman ni Sister P, nang kami ay nasa Rochester, mahigit isang daang milya mula sa Camden, nang maganap ang mga bagay na ito, at hindi namin nalalaman ang kaniyang kamatayan hanggang ang isang kapatid ay dumalaw sa Rochester at ipinaalam sa amin ang pangyayari. Dalawang pamilya lamang ang nakaaalam ng bagay na ito. Pagkatapos nito, aming dinalaw ang Camden, at ipinakita sa akin sa pangitain na nagkulang sa paghatol hinggil sa kaso ni Sr P. sa pagiimpluwensiya sa kaniya upang hindi niya hanapin ang tulong ng medisina. Nakita ko na tiningnan nila ang mga bagay sa labis at ang gawain ng Dios ay nasugatan at ang ating pananampalataya ay nalagay sa kahihiyan, dahil sa mga bagay na yaon, na isang labis na kapanatikuhan. Ang ibinigay na saway at ang malinaw na patotoong ipinakita tungkol sa mga bagay na ito ang dahilan ng paglayo sa akin ni E.W.W. at ng kaniyang pag-anib sa grupo ng ‘Messenger’ at sila’y nagpakalat ng mga kasinungalingan upang sirain ako. Naniniwala tayo sa panalangin ng pananampalataya; subalit dinala ito ng ilan sa kalabisan, lalo’t higit yaong mga apektado ng panatisismo. Ang iba ay matibay na naninindigan na maling gumamit ng mga simpleng lunas. Hindi kami kailanmam tumayo sa posisyong ito, kundi sinalungat ito. Naniniwala kami na sakdal at matuwid na gumamit ng mga panlunas na inilagay ng Dios na maaabot natin, at kung ito’y hindi magtagumpay, lumapit sa dakilang Manggagamot, at sa ilang mga kaso, ang payo ng manggagamot sa lupa ay napakahalaga. Ito ang posisyong palagi naming pinanghahawakan.” Spiritual Gifts, vol 2, p 134-135.

Kung tumanggi tayo na matutunan ang mga simpleng panlunas ng kalikasan at tumangging gamitin ang mga yaon upang gumaling, papaano natin hihilingin sa Dios na pagalingin tayo? Sinabi sa atin na libo-libo ang namamatay dahil sa kakulangan ng kaalaman sa mga simpleng panlunas (tingnan ang Selected Messages, book 2, p 287), at sa sampung kaso, siyam sana ang bumuti kung sinunod lamang nila ang kanilang maliit na nalalaman tungkol sa simpleng panlunas (tingnan ang Selected Messages, book 2, p 288). Sa kabilang banda, kung ginawa na natin lahat ng ating nalalaman sa paggamit ng simpleng panlunas ng kalikasan at atin nang inilapit sa Dios ang ating kalagayan at hindi pa rin gumaling sa ating mga karamdaman at sakit, hindi naman pagtatakwil sa ating pananampalataya na hanapin ang tulong ng medisina.

“Pribilehiyo natin na gamitin ang bawat paraang inilaan ng Dios na sang-ayon sa ating pananampalataya, at pagkatapos ay magtiwala sa Dios, habang ating iginigiit ang Kaniyang pangako. Kung kinakailangan ang operasyon, at nais ng manggagamot na ito’y gawin, hindi pagtatakwil sa pananampalataya na pasailalim sa operasyon. Pagkatapos na ipagkatiwala ng pasyente ang kaniyang kalooban sa kalooban ng Dios, hayaan siyang magtiwala, at lumapit sa Dakilang Manggagamot, ang Makapangyarihang Tagapagpagaling, at ibigay ang kaniyang sarili sa lubos na pagtitiwala. Pararangalan ng Dios ang kaniyang pananampalataya kung nakikita Niya na ito ay para sa kaluwalhatian ng Kaniyang sariling pangalan. ‘Iyong iingatan siya sa lubos na kapayapaan, na ang pagiisip ay sumasa iyo: sapagka't siya'y tumitiwala sa iyo. Magsitiwala kayo sa Panginoon magpakailan man: sapagka't nasa Panginoong Jehova ang walang hanggang kalakasan’ (Isaias 26:3,4).” Selected Messages, book 2, p 284.

J. SINASABI NG PANATISISMO: Iniuutos ng Dios na ang lahat ng Kaniyang bayan ay dapat na PALAGING NAGLILINIS (cleansing) ng kanilang loob na sistema ng katawan sa pamamagitan ng REGULAR na pagko-colonic o paglalabatiba, o regular na pagbobomba sa sistema ng mga prutas, o inihandang mga halamang gamot, o tubig-dagat, SILA MAN AY MAY SAKIT O WALA.

Dalawa lamang ang ginagawa ng ating katawan: maaaring nililinis nito ang kaniyang sarili sa pamamagitan ng mga pag-aayuno, ng pagkain ng mga prutas at katas, ng mga halamang gamot, at iba pa, o pinagaganda at pinalalakas ang katawan sa pamamagitan ng mga gulay, protina, at mabibigat na ehersisyo, at iba pa. Kung pipilitin o pupuwersahin natin ang ating mga katawan na palaging sumasailalim sa paglilinis, magsisimula tayong magdusa sapagkat hindi nakakakuha ng sapat na lakas ang katawan mula sa mga pagkaing naglilinis upang patibayin o palakasin ito. At pagkatapos noon, magsisimula tayong manghina. Kaya nga kung hindi natin pahihintulutang makapagpahinga ang ating katawan mula sa paglilinis nito, at hayaang muling makapagsimula na palakasin o patibayin ito at ayusin ang anumang napinsala ng proseso ng paglilinis, ay ating hinihingi ang problema at posibleng kamatayan.

Marami pang mga panatisismo ang maaaring ilista sa hanay ng PAGBABAGONG KALUSUGAN: na kagaya ng; hindi nais ng Dios na sinuman sa Kaniyang anak ay kumain sa mga Restawran; o yaong nagtuturo ng hindi balanse o ibang 8 batas ng kalusugan; at iba pa. Subalit bakit napakaraming panatisismo tungkol sa kalusugan? Sapagkat si Satanas ay magbabangon ng anumang hindi mahalagang isyu upang ilayo ang bayan ng Dios mula sa pangangaral at pagsasakabuhayan ng tunay na Pagbabagong Kalusugan na masusumpungan sa pabalita ng ikatlong anghel. Siya ay gagawa sa anumang paraang kaniyang magagawa upang magtalo-talo tayo at mag-away-away tungkol sa magkakaibang isyung ito, sa halip na sama-samang magkaisa, at sa iisang tinig ay ipangaral ang huling mensahe ng awa doon sa mga halos mamamatay na sa sanlibutang ito sa pangangailangan ng mahalagang mensaheng ito.

“Kapag dinala noong mga tumataguyod sa pagbabagong kalinisan ang mga bagay sa kalabisan, hindi dapat sisihin ang mga tao kung sila man ay mainis. Madalas na ang ating relihiyosong pananampalataya ay nasisira, at sa maraming kaso yaong mga nakasaksi sa gayong pagpapamalas ng pagbabagu-bago ay hindi na maiisip kailanman na mayroong anumang kabutihan sa pagrereporma. Ang mga panatikong ito ay higit na nakagagawa ng kasamaan sa ilang buwan kaysa sa maaari nilang magawa sa habang panahon. Kanilang ginagawa ang gawaing iniibig ni Satanas na makitang nagpapatuloy.” Counsels on Health, p 153-154.

“May tunay na pagkaunawa sa pagbabagong pangkalusugan. Hindi lahat ng tao ay makakain ang magkakaparehong bagay. Ang ilang uri ng pagkain na mabuti at kaaya-aya sa isang tao ay maaaring nakasasama sa iba. Kaya’t imposibleng gumawa ng hindi-nagbabago o pirmihang batas na mangangasiwa sa pagkain ng bawat isa. Ang makitid na pagkaunawa at labis na pagsala sa maliliit na punto ay malaking pinsala sa gawain ng kalusugan. Suriin ninyo ang inyong paraan o asal ng pagkain. Pag-aralan ninyo ang mga dahilan at ang magiging bunga. Ngunit huwag kayong maging bulaang saksi laban sa pagbabagong pangkalusugan sa pamamagitan ng pagsunod sa isang hakbang na laban dito. Huwag ninyong pabayaan at abusuhin ang katawan at dahil doo’y hindi ito maging karapat-dapat na mag-alay sa Dios ng paglilingkod na para sa Kaniya. Ang pagbabagong pangkalusugan ay mahalaga sa atin at huwag natin itong hamakin dahil sa makikitid na pananaw at maling pagsunod. Dapat tayong maging totoo sa matuwid nating paghatol.” Counsels on Helath, p 154-156.

“Hindi lahat ng nagpapanggap na naniniwala sa pagbabago sa pagkain ay tunay na mga repormador. Sa maraming tao, ang pagbabago ay binubuo lamang ng pag-alis sa iilan lamang pagkaing hindi mabuti. Hindi nila malinaw na nauunawaan ang mga prinsipyo ng kalusugan, at ang kanilang mga hapag-kainan ay puno pa rin ng nakapipinsalang masasarap na pagkain, na malayo sa halimbawa ng Kristiyanong pagpipigil at pagtitimpi.

“Yaong may kakaunting kaalaman pa lamang sa mga prinsipyo ng pagbabago ay siya pang kadalasang higit na mahihigpit, hindi lamang sa pagsasakabuhayan ng kanilang mga pananaw, kundi sa pagpipilit ng mga yaon sa kanilang mga pamilya at sa kanilang kapuwa. Ang bunga ng kanilang maling pagrereporma, na makikita sa sarili nilang kalusugan na hindi-mabuti, at sa kanilang pagsisikap na ipilit ang kanilang pananaw sa iba, ay nagbigay sa marami ng maling kuru-kuro ng pagbabago sa pagkain, at umakay sa kanila upang lubusan itong itakwil.

“Iiwasan noong mga nakakaunawa sa mga batas ng kalusugan at pinangungunahan ng prinsipyo ang kalabisan, maging sa pagmamalabis o paghihigpit. Ang kanilang pagkain ay pili, hindi para sa pagbibigay kasiyahan sa panlasa, kundi para sa ikalalakas ng katawan. Kanilang sisikaping pangalagaan ang bawat kapangyarihan sa pinakamabuting kalagayan para sa mataas na paglilingkod sa Dios at sa tao. Ang panlasa ay nasa ilalim ng pamamahala ng katuwiran at budhi, at sila’y gagantimpalaan ng kalusugan ng katawan at kaisipan. Kahit na hindi nila igiit ang kanilang pananaw sa iba, ang kanilang halimbawa ay magiging patotoo sa matuwid na prinsipyo. Ang mga taong ito ay magkakaroon ng malawak na impluwensiya para sa mabuti.

“May tunay na pagkaunawa sa pagrereporma sa pagkain. Dapat na malawak at malalim na pag-aralan ang paksang ito, at hindi dapat hatulan ng sinuman ang iba dahil lang sa hindi lahat magkakasang-ayon ang kanilang ginagawa. Imposibleng makagawa ng palagian o hindi-nababagong batas upang siyang mangasiwa sa kaugalian ng bawat isa, at huwag isipin ng sinuman na siya ang huwaran para sa lahat. Hindi lahat ay makakain ang parehong bagay. Ang pagkaing kaaya-aya at masustansiya sa isa ay maaaring hindi kaaya-aya, o nakasasama pa sa iba….

“Ang makitid na pananaw ng ilan na nagsasabing nagrereporma sa kalusugan ay napakalaking pinsala sa gawaing pangkalusugan. Dapat alalahanin ng mga nagrereporma sa kalusugan na ang pagbabago sa kinakain ay hahatulan, sa malaking bahagi, sa pamamagitan ng ginawa nilang paghahanda sa kanilang mga hapag-kainan at sa halip na gumawa ng hakbang na maghahatid ng kasiraan o kasamaan dito, dapat nilang isakabuhayan ang mga prinsipyo nito na parang ipinagkakatiwala ang mga yaon sa mga isipang tapat….

“Kapag yaong mga nagtataguyod sa pagbabagong pangkalusugan ay lumabis, hindi nakapagtataka kung bakit marami sa mga tumuturing sa mga taong ito na lumalakad sa mga prinsipyo ng kalusugan ay magtakwil o tumanggi na na magreporma. Ang mga kalabisang ito ay kadalasang nakasasama sa maikling panahon kaysa kung hindi sana ginawa sa pamamagitan ng habang-buhay na pamumuhay nang hindi pabagu-bago.

“Ang pagbabagong pangkalusugan ay nakabatay sa malawak na mga prinsipyo, at hindi natin ito dapat gawing maliit dahil lamang sa mga makikitid na pananaw at gawain. Subalit walang sinuman ang dapat magpahintulot sa oposisyon o pagtuya, o ang pagnanais na paluguran o impluwensiyahan ang iba na tumalikod mula sa tamang prinsipyo, o balewalain ang mga ito. Yaong nasasaklawan ng prinsipyo ay magiging matibay at matatag sa pagtayo sa tama; ngunit kanilang ipakikita sa lahat ng kanilang nakakasalamuha ang mapagbigay, espiritung katulad ni Cristo at ang tunay na pagpipigil.” Ministry of Healing, p 318-324.

Sa mga nabanggit na patotoo, nais ng Dios na gamitin ng Kaniyang bayan ang katalinuhan sa pagbabago sa kalusugan; na imposibleng gumawa ng iisang panuntunan na hindi nababago sa pamamahala sa paraan ng pagkain ng bawat isa; na dapat nating iwasan ang mga pananaw na makitid. Dapat nating iwasan ang anumang pagsala sa maliliit na puntos. Dapat nating iwasan ang parehong kalabisan sa pagpapalayaw o pagbabawal man. Dapat nating siyasatin ang sarili nating paraan sa pagkain at pag-aralan ang dahilan at ang magiging bunga nito. Hindi natin dapat hayaan ang oposisyon o pagtuya o ang pagnanasa na paluguran ang sinuman ang siyang pumigil sa atin sa pagsunod sa mga prinsipyo na alam nating tama. Dapat tayong maging totoo sa paniniwala natin sa tama at dapat tayong pamahalaan ng prinsipyo. Hindi natin dapat punahin ang iba na hindi ginagawa yaong mga ginagawa natin o hindi kinakain yaong kinakain natin. At huwag nating ipagpilitan ang ating mga pananaw sa iba, kundi ipakita natin ang totoong espiritu na katulad ni Cristo at maging mapagpigil at mapagtimpi sa lahat ng bagay na mabuti.

“At bagama’t pinapayuhan namin kayo na huwag kumain ng labis, maging noong magagandang uri ng pagkain, amin ding binabalaan yaong mga panatiko na huwag magtayo ng maling pamantayan at pagkatapos ay piliting dalhin o pasunurin ang lahat dito. Mayroong ilan na nagsimula bilang mga repormador sa kalusugan na hindi karapatdapat na gumawa sa anumang gawain, at walang sapat na pang-unawa kung paano pangalagaan ang kanilang sariling sambahayan, o ingatan ang kanilang tamang katayuan sa iglesya. At ano ang kanilang ginagawa? Bakit sila bumagsak bilang mga manggagamot sa pagbabagong pangkalusugan, na para bagang magagawa nila yaon na magtagumpay. Kanilang inako ang pananagutan ng kanilang panggagamot, at kanilang kinuha ang mga buhay ng mga lalaki at babae, gayong wala naman talaga silang alam sa gawaing iyon. Ang aking tinig ay babangon laban sa mga baguhan na nanggagamot at nag-aangking iyon ay ginagawa ayon sa mga prinsipyo ng pagbabagong pangkalusugan. Huwag nawang mangyari na tayo’y pasailalim sa kanila upang pag eksperimentuhan! Napakakakaunti lamang natin. At hindi marangal na laban na tayo ay mamatay. Nawa’y iligtas tayo ng Dios mula sa gayong panganib! Hindi natin kailangan ang gayong mga guro at manggagamot. Hayaan na yaong sumusubok na manggamot ng mga sakit ay magkaroon man lamang ng alam tungkol sa sistema ng tao….

“Ngayon ang panahon na dapat may magawa upang mahadlangan ang mga baguhan sa pagpasok sa gawain at pagtaguyod sa pagbabagong pangkalusugan. Ang kanilang mga gawa at salita ay maaaring iwasan; sapagkat ang mga yaon ay higit na makapipinsala kaysa sa pinakamatalinong tao, sapagkat ito’y malalabanan ng pinakamabuting impluwensiya na kanilang ipapakita. Imposible para sa pinakamabuti at karapatdapat na tagapagtaguyod ng pagbabagong pangkalusugan na lubos na mapawi sa isipan ng publiko ang kamalian at kapinsalaang natanggap sa pamamagitan ng maling hakbang ng mga panatikong ito at ilagay ang paksa ng pagbabagong pangkalusugan sa tamang batayan sa komunidad na kung saan nakilala ang mga lalaking ito. Ang pintuan ay nagsara rin ng malaki, kung kaya’t ang hindi-mananampalatayang mga ito ay hindi na maabot ng pangkasalukuyang katotohanan tungkol sa Sabbath at sa nalalapit na pagdating ng ating Tagapagligtas. Isinaisantabi ng mga taong ito na ayaw makinig ang pinaka mahahalagang mga katotohanan. Nag-aangkin ang mga lalaking ito na mga kinatawan ng mga nagrereporma sa kalusugan at nangingilin ng Sabbath sa pangkalahatan. Isang napakalaking pananagutan ang nakaatang doon sa mapatutunayang naging katitisuran sa mga hindi-mananampalataya.” Testimonies, vol 2, p 374-375, 386.

“Upang maingatan ang bayan ng Dios mula sa nakasasamang impluwensiya ng sanlibutan, at upang itaguyod ang kalusugan ng katawan at ng kaisipan kung kaya’t ang pagrereporma sa pananamit ay ipinagkaloob sa atin…Si Satanas ay patuloy na nag-iisip ng ilang bagong moda ng damit na mapatutunayang masama sa kalusugan ng katawan at kaisipan; at siya ay naitataas habang kaniyang nakikita ang mga nagpapanggap na mga Kristiyano na mainit na tinatanggap ang moda na kaniyang nilikha. Ang laki ng pisikal na paghihirap na likha ng hindi-karaniwan at hindi-malusog na pananamit ay hindi masusukat…Subalit ang pagrereporma sa pananamit ay binubuo higit pa sa pagpapaikli ng damit at pagdadamit sa mga binti at braso. Nakapaloob dito ang bawat artikulo ng damit sa tao. Itinataas nito ang bigat mula sa balakang kung ang palda ay titirantihan mula sa balikat. Maaalis nito ang mahigpit na paha, na nagpapahirap sa baga, sa tiyan, at sa iba pang panloob na mga sangkap, at siyang nagiging sanhi ng pagbaluktot ng gulugod at ng halos hindi mabilang na uri ng sakit. Ang pagrereporma sa pananamit ay itinakda ng tama para sa proteksyon at pagbuti ng bawat sangkap ng katawan.” Testimonies, vol 4, p 634-635.

Ibinigay ang liwanag tungkol sa pagrereporma sa pananamit upang itaguyod ang kalusugan ng katawan at ng pag-iisip sa pamamagitan ng paglalaan para sa proteksyon at pagbuti ng bawat sangkap ng katawan. Nakapaloob dito ang proteksyunan tayo mula sa masamang moda ng sanlibutan. Kaya’t ang unang layunin ng Pagrereporma sa Pananamit ay nakasentro sa kalusugan – maging kalusugan ng katawan o ng kaisipan.

Maraming mga indibidwal at maging mga mangangaral ang nag-uukol ng kanilang sarili sa paksa ng Pagrereporma sa Damit, at bumuo ng mahabang listahan ng pwede at hindi pwede na itinuturo sa bayan ng Dios bilang subukan na sinasabing: Kung hindi mo susundin ang mga kautusang ito, ay hindi mo sinusunod ang kalooban ng Dios at hindi magtatamo ng kaligtasan. Subalit ito ba ay may katotohanan sa lahat ng bahagi ng Pagrereporma sa Damit? Ang bawat bahagi ba ng Pagrereporma sa pananamit ay subukan ng kaligtasan?

“Ang pagrereporma sa pananamit ay kabilang sa hindi lubhang mahalagang bagay na bumubuo sa dakilang pagrereporma sa kalusugan, at hindi dapat ipagpilitan bilang subukang katotohanan na kailangan sa kaligtasan…Ako’y nagsalita sa dakilang paksa ng kalusugan, na binanggit ang pagrereporma sa damit bilang isa sa mga bagay na may maliit na halaga na siyang bumubuo sa kabuuhan.” Review and Herald, October 8, 1867 (vol 1, p 74, col 1).

Kaya nga ang Pagrereporma sa Pananamit ay hindi subukan ng kaligtasan. Ang Pagrereporma sa Pananamit ay maliit na punto, o hindi lubhang mahalagang bahagi ng paksa ng kalusugan. Subalit isisingit ng iba na mayroong mga patotoo na parang nagsasabi na ang Pagrereporma sa Pananamit ay mahalaga sa kaligtasan (tingnan ang Testimonies, vol 1, p 286-287, 618-619; vol 4, p 647-648). Mayroon bang hindi pagkakatugma sa mga patotoo? Wala. Ang mga ito ay ganap na nagkakaisa. Kaya’t papaano nga magiging ganoon ang pagrereporma sa Pananamit subalit hindi magiging batayan ng kaligtasan? Ang sagot ay makikita sa bahagi ng kalusugan.

Kapag nahigitan ng Pagrereporma sa Pananamit ang bahagi ng kalusugan, ito ay nagiging subukan ng kaligtasan na nangangailangan ng pagbabago upang maibalik ang kalusugan maging sa katawan at sa pag-iisip. Subalit kung ang bahagi ng Pagrereporma sa Pananamit ay hindi humigit sa bahagi ng kalusugan ito ay hindi nagiging batayan ng kaligtasan. At mismong sa bahaging ito ng Pagrereporma sa Pananamit na hindi nakapaloob sa kalusugan at hindi batayan ng kaligtasan nananahan ang karamihan ng mga panatisismo ngayon.

A. SINASABI NG PANATISISMO: Hinihingi ng Dios na takpan o damtan ng lahat ng Kaniyang mga anak ang kanilang mga braso at binti sa lahat ng oras na hindi isinasaalang-alang ang temperetura-kahit na mainit ang panahon-upang makasiguro na pantay ang sirkulasyon ng dugo. At ang sinuman na magsuot ng damit na may maikling manggas, kahit na sa mainit na panahon, ay hindi tunay na Reprmador sa Kalusugan.

Kung maingat na nag-aaral ang sinuman sa lahat ng mga patotoo na may kinalaman sa paksang ito, kanilang masusumpungan na iminumungkahi ng Dios at ng Espiritu ng Hula na kung malamig ang panahon, at may pagkakataon na ginawin at mangaligkig, ay tiyakin na ang mga paa at kamay, binti at braso ay nababalot at parehong nadaramtan ng tamang damit na pampainit upang makatiyak na ang sirkulasyon ng dugo ay dumadaloy hanggang sa paa’t kamay (tingnan ang Selected Messages, book 2, p 470-471; Ministry of Healing, p 292-294; Testimonies, vol 2, p 527; Child Guidance, p 426-427). Subalit kung walang pagkakataon na ginawin, at hindi naman malamig ang panahon kundi mainit, ay hindi rin naman iminumungkahi ng Dios at ng Espiritu ng Hula na balutin ang mga paa at kamay sapagka’t wala nang panganib pa na maapektuhan ang sirkulasyon ng dugo at hindi maabot ang mga braso at binti.

Sa katotohanang ito, hindi kasalanan sa Dios kung hindi balutin ng Kaniyang mga anak ang kanilang mga braso at binti kung wala namang pagkakataon na ginawin at kung mainit ang panahon! Sa katunayan, binabalaan tayo ng Espiritu ng Hula laban sa pagsusuot ng labis na damit na maging dahilan na tayo ay “magpawis” at maging sanhi na “tayo ay magkasipon” (tingnan ang Selected Messages, book 2, p 469), o “tambakan yaong mga bahagi ng katawan ng kasuotan kahit hindi naman kailangan ng ganoon” (Selected Messages, book 2, p 470). Kaya’t ang maikling manggas na isuot sa panahong mainit ay hindi kasalanan sa Dios, at hindi nito pinahihina ang pagsisikap na ipagpatuloy ang tunay na gawain ng Pagbabago sa Kalusugan. Sa katunayan binanggit ni Sister White na ang tanging panahon na ligtas na makalalabas yaong tao na nakasuot ng maikling manggas ay “kapag ang panahon ay maaliwalas” at walang tsansang ginawin (tingnan ang Ministry of Healing, p 382; Testimonies, vol 2, p 532).

Ang punto dito ay kung “dadamtan ng bayan ng Dios ang kanilang sarili sa paraang makatwiran at sila’y magkakaroon ng lakas na tumayo sa matuwid na panig, ay hindi nila maisasapanganib ang kalusugan sa paglabas sa tag-init at tag-lamig…”(Testimonies, vol 2, p 532). Dapat tayong magdamit ng tama na naaayon sa panahon o temperatura, maging ito man ay sa loob ng bahay o sa labas, nang sa gayon ay malayang dumaloy ang ating dugo – lalo’t higit sa panahong malamig.

Isinulat mismo ni Sister White na wasto para sa mga babae na magsuot ng pantalon sa ilalim ng kanilang mga damit. Ang dahilan nito ay para sa kalusugan – sapagkat may higit na kakayahan ang pantalon na sanggalangan sila mula sa lamig kaysa sa damit lamang. Ang pantalong ito ay hindi ginawa para sa mga lalake, kundi pantalong ginawa para talaga sa mga babae.

“Sa panahong malamig dapat silang magsuot ng mainit na tela na maaaring ilagay sa loob ng medyas. Sa ibabaw nito ay pantalon na may mainit na tela, na maaring buo at nakabutones hanggang sa palibot ng bukungbukong, o matulis sa dulo at abot sa sapatos. Ang kanilang damit ay dapat lampas sa tuhod. Sa ganitong uri ng damit, isang magaan na damit, o pinakamarami na ang dalawa, ang kinakailangan, at ito ay dapat nakabutones sa baywang.” Selected Messages, book 2, p 471.

“Kanilang (o mga babae) gagayahin ang kasalungat na kasarian, na magkatulad na magkatulad kung maaari. Sila’y magsusuot ng sombrero, pantalon, tsaleko, at bota, ang huli ang siyang pinaka kapuna-punang bahagi ng kasuotan. Yaong sumusunod at tumataguyod ng ganitong estilo ng pananamit, ay dinadala ang tinatawag na pagrereporma sa pananamit sa hindi kanais-nais na haba. Ang magiging bunga ay kalituhan. Ang ilan na sumusunod sa kasuotang ito ay maaaring tama sa kanilang mga pananaw sa pangkalahatan sa paksa ng kalusugan, at sila’y maaaring maging malaking instrumento sa higit na mabuti kung hindi nila dinala ang kanilang pananamit sa gayong kalabisan.

“Sa ganitong istilo ng pananamit nasasalungat ang utos ng Dios, at ipinagwawalang-bahala ang espesyal na direksyon. Deut xxii, 5. ‘Ang babae ay huwag mananamit ng nauukol sa lalake, ni ang lalake ay magsusuot ng pananamit ng babae; sapagka't sinomang gumagawa ng mga bagay na ito ay karumaldumal sa Panginoon mong Dios. Sa istilong ito ng pananamit, hindi nais ng Dios na sundin ng kaniyang bayan.” Selected Messages, book 2, p 477.

Kung magsusuot ang babae ng sombrero, ng amerikana, ng tsaleko, ng pantalon, at ng bota (na malamang ay isang terno ng lalaki ngayon), kung gayon siya ay mapagkakamalan na isang lalaki at hindi babae, at kalituhan ang siyang bunga. Kaya’t ang Deuteronomio 22:5 ay tumutukoy sa isang babae na nagsusuot ng buong kasuotan ng isang lalaki – na nagdadamit ‘na katulad na katulad’ ng kasalungat na kasarian, ngunit hindi ang pagsusuot ng isang sangkap lamang ng kasuotang ito. Ang Dios at maging si Sister White ay hindi sumulat na kung piliin ng babae na magsuot ng pantalon na ginawa para sa babae siya ay magiging karumaldumal sa Dios! Ang kinokondena lamang ay kapag isinuot ng babae ang buong kasuotan ng lalaki, at hindi isang sangkap lamang ng kasuotang yaon.

Malinaw rin na maging ang Biblia at ang Espiritu ng Hula ay hindi kinokondena ang isang babae na magsuot ng pambabaeng pantalon. At yamang walang masusumpungan na malinaw na kahatulan sa Biblia at sa Espiritu ng Hula, ang magpatuloy ang sinuman na hatulan ang babaeng Kristiyano sa pagsusuot ng pantalong angkop para sa kanila, o tingnan silang mababa at iwasan sila dahil ginagawa nila iyon, ay inilalagay o ginagawa nila ang kanilang sariling opinion at kagustuhan na siyang kalooban ng Dios – at iyon ay panatisismo. Ang isyung ito ng pagsusuot ng pantalon ay ipinauubaya na sa mga Kristiyanong babae, bilang isang malayang indibidwal na kinatawan sa ilalim ng Dios, na sila ang magpapasya kung nanaisin nilang magsuot noon o hindi.

Ang patunay sa doktrinang ito ay galing sa maling pagkaunawa sa talata ng Biblia na masusumpungan sa 1 Corinto 11:13-16. Bagamat ang talatang ito ay patungkol sa mga babaeng may asawa, ngunit pinaniwala ang mga babaeng walang asawa at mga kabataang babae na kalooban ng Dios na sila ay magsuot ng talukbong sa ulo sa paniniwala na hindi nila mapaluluguran o mailalagay nila sa kahihiyan si Cristo bilang kanilang asawa kung hindi sila magsusuot noon sa publiko.

Pag binasa natin ang 1 Corinto 11:3-16, ang “lambong” o “takip” sa salitang Griyego ay isinalin na ganap na takpan o lambungan (Strong’s #2619).Kaya’t ito ay tumutukoy sa pagtatakip ng buong ulo ng lambong kabilang na ang mukha. Hindi lamang nito binabanggit ang pagkakaroon ng sombrero, o bonet para matakpan ang ulo at buhok, kundi ito ay tumutukoy sa pagtatakip ng buong ulo at mukha. Ganitong ganito ang kaugalian ng mga babae sa Gitnang Silangan na tinatakpan ang kanilang buong ulo ng lambong upang mata lamang ang makita.

Malinaw na sinabi ni Pablo na ang gayong gawain na pagtatakip ng ulo ay isang kaugalian na hindi isang panuntunan o kautusan ng alinmang mga iglesya ng Dios! Wala itong kinalaman sa direktang utos ng Dios para sa mga babaeng Kristiyano na kanilang susundin ngayon, kundi ito’y isang kaugalian na gawa ng tao na sinunod ng mga babaeng taga Gitnang Silangan – lalo’t higit yaong mga tumanggap sa Islam.

Yaong mga babaeng taga Gitnang Silangan na hindi nagsusuot sa publiko ng taklob o lambong sa ulo ay tinitingnan nila na isang patutot! Sinisikap lutasin ni Pablo ang ilang pagkakaiba sa mga iglesya sa Corinto, at kaniyang sinabi na makabubuti para sa mga nahikayat na babaeng taga Corinto na magpatuloy sa kaugaliang pagsusuot ng takip o lambong sa kanilang mga ulo sa publiko upang hindi nila matisod yaong mga babaeng mga taga Corinto na hindi pa nahihikayat at doo’y kanilang sinisikap na ibahagi ang katotohanan. Kaniyang sinusunod ang prinsipyo na – sa lahat ng mga bagay ay nakibagay sa lahat ng mga tao, upang sa lahat ng mga paraan ay mailigtas ang ilan (tingnan ang 1 Corinto 9 :20-23). At kung ang isa sa ating mga babae sa Iglesya sa Tahanan na humiwalay ay pumaroon sa Gitnang Silangan bilang isang misyonero ngayon makikita natin na maliit na problema para sa kanya ang sundin ang kaugalian nila na pagtatakip ng ulo upang hindi siya maging kapuna-puna sa mga babae doon, subalit madali siyang matatanggap na kaisa nila at higit na magiging mabisa ang pagbabahagi niya ng katotohanan.

Subalit ang karamihan sa ibang mga bansa ay walang kaugalian na pagsusuot ng lambong kaya’t hindi naman ito hinihingi ng Dios, o angkop man para sa ating mga kapatid na babae na takpan ang kanilang mga ulo sang-ayon sa 1 Corinto 11, samantalang nabubuhay sa America, o sa Canada, o sa iba pang mga bansa na hindi sumusunod sa kaugaliang ito. Sa katunayan, kung hayag nilang gagawin ito, kanilang ipinapakita na sila’y panatiko at ginagawa nila ang kanilang sarili na kapansin-pansin at naiiba sa ibang mga kababaihan sa komunidad, at mabisang nawawalang halaga ang anumang tangkang pagsaksi bago pa man sila makabigkas ng isang salita! Kanila ring sinusuway ang kalooban ng Dios gaya ng nasasaad sa sumusunod sa patotoo:

“Mayroon tayong dakilang gawaing dapat gawin sa sanlibutan, at hindi nais ng Dios na sundin ang isang hakbang na magpapababa o sisira sa ating impluwensiya sa sanlibutan…Hindi dapat magpakahirap ang mga Kristiyano na gawin ang kanilang sarili na kapuna-puna sa pamamagitan ng pagdadamit ng kakaiba sa sanlibutan. Subalit kung sa pagsunod nila sa kanilang kombiksiyon ng katungkulan tungkol sa pananamit ng may kahinhinan at ayon sa kalusugan ay kanilang masumpungan ang kanilang sarili na luma na sa moda, ay hindi nila dapat baguhin ang kanilang pananamit upang maging kagaya lamang ng sanlibutan; kundi dapat nilang ipakita ang isang marangal na pagsasarili at matapang na asal upang ipakita ang matuwid, kung ang buong sanlibutan ay naiiba na sa kanila. Kung maglabas ang sanlibutan ng isang disente, maginhawa at malusog na moda ng damit, na kasang-ayon sa Biblia, hindi nito mababago ang relasyon natin sa Dios o sa sanlibutan kung sundin man natin ang ganoong istilo ng pananamit. Dapat sundin ng mga Kristiyano si Cristo at iayon ang kanilang pananamit sa salita ng Dios. Dapat nilang iwasan ang mga kalabisan….Ang kalabisang sinusunod ng ilang nagrereporma sa pananamit sa paksang ito ang pumipilay sa kanilang impluwensiya.” Testimonies, vol 1, p 458-460.

Maraming panahon ang magugugol sa pagsisiwalat ng iba pang mga kalabisan at kapanatikuhan sa Pagrereporma sa Pananamit: katulad ng; hindi nais ng Dios ang sinuman sa Kaniyang mga anak na magsuot ng anumang makukulay na kasuotan sa angkop na panahon o lugar. O nais ng Dios na iwasan ng Kaniyang mga anak ang ilang kulay, o isuot lamang yaong ibang kulay. O hinihingi ng Dios sa lahat ng Kaniyang mga anak na magsuot lamang ng mga natural na tela, subalit hindi kailanman yaong mga bagay na sintetik. O nais ng Dios na ang lahat ng mga Kristiyanong lalake ay palaging gumamit ng tirante at huwag kailanman magsusuot ng sinturon-kahit na magaan lamang ang kanilang mga pantalon at hindi naman nakabibigay ng higpit sa paligid ng mga sangkap o bahagi ng tiyan; at iba pa.

Subalit ang lahat ay nauuwi dito: Ano ang kalooban ng Dios hinggil sa katanungan sa pananamit ngayon? Ang kasagutan sa katanungang ito ay napakasimple: Tayong lahat ay dapat manamit nang makatuwiran, malusog, simple, may kahinhinan, na walang pagtatanghal, at sang-ayon sa uri ng klima sa paligid natin (tingnan ang Ministry of Healing, p 293-294; 1 Timoteo 2:9-10). Kinakailangan din na tayo ay napangungunahan ng ating katuwiran at pag-iisip pagdating sa pagrereporma sa pananamit (tingnan ang Child Guidance, p 392). At alalahanin natin kung maaari na anumang bahagi ng pananamit na hindi nakakaapekto sa kalusugan, ay isang maliit na punto lamang ng pinakamaliit na halaga at hindi isang subukan ng kaligtasan (tingnan ang Review and Herald, October 8, 1867 (vol 1, p 74, col 1).

“Mga kapatid kong Kristiyanong babae, humarap kayo sa salamin, ang kautusan ng Dios, at inyong suriin ang inyong mga hakbang sa unang apat na kautusan. Malinaw na ipinapaliwanag nito ang ating tungkulin sa Dios. Hinihiling Niya ang hindi hating pagmamahal; at anumang bagay na pupuno sa isipan at maglalayo dito mula sa Dios ay itinuturing na uri ng dios-diosan. Ang tunay at buhay na Dios ay natatakpan ng mga nasa ng puso, at ang templong katawan ay nadudungisan ng pagsamba sa ibang mga dios sa harapan ng Panginoon. ‘Huwag kang magkakaroon ng ibang mga dios sa harap Ko’ ang sabi ng utos. Ating suriin ang puso, ihambing natin ang buhay at ugali sa mga batas at alituntunin ni Jehoba, at pagkatapos ay maningas nating sikapin na ituwid ang ating pagkakamali.” Testimonies, vol 4, p 632.

Ang salamin na dapat nating tingnang lahat ay ang kautusan ng Dios. Lumapit tayo sa Dios at sabihing: “Panginoon, ang akin bang pananamit ay hindi nakalulugod sa Iyo? Mali ba ang aking ginagawa? Ipakita mo sa akin.” Kung ating susundin ang simple ngunit malalim na tagubiling ito, na pinananatili sa pag-iisip na anumang labas sa bahagi ng kalusugan, ang pagrereporma sa pananamit ay hindi subukan ng kaligtasan, kung gayon ang lahat ng labis na pananaw ay maiiwasan at tayo ay malalayo sa panatisismo sa damit.

Gagawin ni Satanas ang lahat para makapasok sa hanay ng mga nagsihiwalay na Iglesya sa Tahanan ng Dios upang ipasok niya ang hindi mahahalagang isyu o paksa, mag-umpisa ng pag-aaway at pagtatalo, at hadlangan ang pagkakaisa at ang pagpapalaganap ng mensahe ng ikatlong anghel. At bakit hindi maging matalino ang bayan ng Dios na mamataan ang mga taktika ni Satanas at palayasin siya sa ating kampo? Ang pangunahing dahilan kung bakit naririto pa rin tayo ay sa dahilang kinuha ng panatisismo at ng mga hindi mahahalagang paksa o isyu ang lugar ng mensahe ng ikatlong anghel. At tayo ay patuloy na mananatili dito hangga’t hindi napatatahimik ang mga panatisismong ito, at muling bigyan ng pansin ang mensahe ng ikatlong anghel at muling ipangaral na matagal na sanang nagawa!

Katulad na katulad noong panahon ni Cristo, ang mga tao ay nagsisiparoo’t parito na itinuturo bilang aral ang mga utos ng mga tao, subalit inaangkin na iyon ay mga utos ng Dios (tingnan ang Mateo 15:9; Marcos 7:7)! Katulad din ng nangyari noong mga unang panahon ng mga nanguna sa kilusan ng Adventista, pagkatapos na sila’y humiwalay mula sa tumalikod na mga iglesya ng Protestante, ay gayon din ang nangyari ngayon. Ang panatisismo at mga maling aral ang naging sanhi ng kaguluhan at nakainis sa bayan ng Dios na pumiling humiwalay mula sa tumalikod na iglesya ng SDA.

Bawat hangin ng di-kilala o kakaibang doktrina ay babangon, at sinasabi ng Dios sa Kaniyang bayan na huwag paakay sa kanila (tingnan ang Hebreo 13:9). Bagama’t marami sa mga tumataguyod ng mga panatikong doktrina ay tila mga ministro ng katuwiran, ngunit sila’y mga kinatawan at ministro ni Satanas, na ipinalalaganap ang mga kasuklam-suklam na kamalian kapalit ng katotohanan (tingnan ang 2 Corinto 11:13-15; 2 Pedro 2:1).

A. SINASABI NG PANATISISMO: Mayroon lamang iisang Dios – ang Ama, at Siya’y lumitaw na mag-isa lamang hanggang sa ipanganak Niya sa Kaniyang sarili ang Anak ng Dios – si Jesu-Cristo, at magkasama nilang binuo ang Banal na Espiritu na walang persona o katauhan. Kaya’t ang Kadiusan (Godhead) ay hindi binubuo ng tatlong persona o katauhan kundi dalawa lamang – ang Ama at ang Kaniyang Anak.

Ang hindi nalalaman ng marami na ang partikular na aral na ito ng Kadiusan o Godhead ay hindi isang modernong paniniwala, kundi nagmula ito sa makademonyong kaisipan ni Hermes o ni Cush-na siyang ama ni Nimrod. At itinayo ni Nimrod ang Babilonia, at ibinatay nito ang relihiyon ng mga hiwaga ng espiritu sa mga aral ng kaniyang amang si Hermes! Mismong si Satanas, sa pamamagitan ni Hermes ang nagpasimula ng binabanggit na espiritwalistik na aral tungkol sa Kadiusan (Godhead)!

Kaya’t tunay bang itinuturo ng espiritualismo na ang Ama ang tanging nag-iisang Dios, at Siya ay nag-iisa lamang lumitaw bago pa ang paglitaw ni Cristo? Oo! (hinihingi namin ang kapatawaran doon sa maaaring masaktan sa pagbasa sa mga sumusunod na mga espiritwalistik na pahayag, subalit ginagawa lamang namin ito alang-alang doon sa mga nadaya,hindi para doon sa hindi nanghahawak sa aral na ito):

“Anak ng Dios, Panganay…ang Pangalawang Logos o Nakatataas,--ang unang nanggaling sa Ama, ang Ganap o Kataastaasan, o ang Unang Logos.” Dictionary of All Scriptures and Myths, ni G.A. Gaskell, p 702 (ginagamit ng diksiyunaryong ito ang pinanghahawakang pilosopiya at banal na mga kasulatan ng lahat ng relihiyon tulad ng Zoroaster, Philo, Swedenborg, Buddah, Hermes, Qabbalah, at iba pa., upang makuha ang mga kahulugan—samakatwid ang mga ibinigay na kahulugan ay misteryo at espiritwalistik).

“Mula sa ating matuwid na Bukal, walang iba kundi mula sa Ama at ang lahat ng nabubuhay sa Kaniya ay sumisilang,’ sinasabi ni Ruysbroeck, ang walang hanggang Sinag, na iyon ay ang Pagsilang ng Anak…Ating ipinagdiriwang ang kaarawan ng Walanghanggang Kapanganakan nang isinilang ng Ama…” Mysticism, p 146, ni E. Underhill, sinipi sa Dictionary, p 702.

Ang turo na ito sa Godhead ay taliwas sa katotohanan ng Biblia; ang pundasyon nito ay siyang hiwaga ng relihiyon ng matandang Babilonia! Ang espiritwalistik na paniniwalang ito, na may iisa lamang Dios at Siya ay lumitaw na nag-iisa lamang bago pa man ang lahat ng mga bagay – pati na si Jesus, ay mag-aakay sa iyo sa paniniwala sa panteismo na hinati lamang ng Dios ang Kaniyang sarili, ang Kaniyang esensiya o ang Kaniyang banal na sangkap sa iba’t ibang bahagi; kagaya ng Anak, o Banal na Espiritu. Samakatwid, ang Dios ang patuloy na pinagmumulan at tagapagbigay ng lahat ng bahagi o sangkap na ito Niya, sapagkat Siya ay kabilang o kasama ng lahat ng sangkap na ito. Ganitong-ganito ang paniniwalang panteismo ng Trinidad ng Katoliko – iisang Dios na nahati sa tatlong bahagi o sangkap; isang tunay na Dios na nagluwal sa Kaniyang sarili ng iba pa! Ang paniniwalang ito ay walang iba kundi purong panteismo at espiritwalismo!

“Ang Ama ay nagsalita sa Kaniyang sarili at sa lahat ng nilalang sa Salita, ang Kaniyang Anak, at ang pagbabalik ng Ama sa Kaniyang sarili ay kabilang ang katulad na pagbabalik ng lahat ng nilalang sa iisang Pinagmumulan na Walanghanggan. Ang makatwirang pasimula ng Anak ay nagbibigay ng uri ng lahat ng ebolusyon o nilikha; ang Anak ang kaisahan ng lahat ng mga gawa ng Dios….Ang Dios ay nasa lahat ng mga bagay, at ang Dios ay siyang lahat ng bagay.” Dictionary, p 770.

Totoo bang itinuturo ng espiritwalismo na ang Banal na Espiritu ay hindi isang hiwalay na Katauhan o Persona maliban sa Ama o sa Anak, at Siya ay hindi siyang pangatlong Katauhan o Persona ng Kadiusan (Godhead), kundi tinutukoy na ibang bagay, kagaya na bilang hininga, o buhay, o liwanag, o kapangyarihan ng Dios, o parehong kombinasyon ng Ama at Anak? Oo!

“Aking [ang Ama ng Lahat ng mga Bagay] inuutusan ka [Anak ng Liwanag] na humayo, upang maging gabay doon sa mga naliligaw sa kadiliman, upang ang lahat ng mga tao na dooy nananahan ang espiritu ng Aking Pag-iisip (Ang Pandaigdig na Kaisipan) ay maligtas sa pamamagitan ng Aking Kaisipan na nasa inyo, na tatawagin ng Aking Kaisipan na nasa kanila….sapagkat Ako ang kaisipan ng mga Hiwaga…’” Hermes, sinipi ni Hall, p XL.

Ang doktrina na mayroon lamang iisang Dios – ang Ama, at siya ay mag-isa lamang nabuhay hanggang sa Kaniyang ipanganak mula sa Kaniyang sarili ang Anak ng Dios – si Jesu-Cristo, at kanilang binuo na magkasama ang Banal na Espiritu na walang persona, na ginagawa ang Kadiusan (Godhead) na dalawa at hindi tatlong katauhan, ay isang malademonyong aral ng espiritwalismo na ang pundasyon ay nagmula pa sa matandang Babilonia! At yaong nagpapatuloy na nanghahawak at naniniwala sa espiritwalistik na aral na ito sa Kadiusan ay hindi mga tagasunod ng katotohanan ng Dios ng langit, kundi mga tagasunod ng kasinungalingan ng huwad ng dios ng sanlibutang ito – si Satanas!

Kung gayon ano ang katotohanan tungkol sa Ama, Anak, at Banal na espiritu – ang mga miyembro ng Kadiusan? Ang paksang ito ay malawak kaysa sa magkakasya sa babasahing ito. Kaya’t inilagay naming ang mga kinasihang mga talata na patungkol sa bawat isa sa tatlong Kaanib ng Kadiusan sa isang aklat na pinamagatang “Ang Kadiusan: Isa, Dalawa o Tatlong Dios.” Ang mahalagang aklat na ito ay maaaring matamo sa pagsulat sa address na ibinigay sa harapan ng babasahing ito.

Bagamat walang sinuman ang ganap na makaaabot sa isyu ng dakilang pag-ibig ng Dios sa atin sa pagsusugo Niya ng Kaniyang Anak upang iligtas ang sangkatauhan mula sa pagkapahamak, subalit isang kapanatikuhan na sabihin at paniwalaan ang maling doktrina na binabanggit sa itaas – na sa katotohanan ay ginagawang sinungaling ang Dios sa pagsasabing hindi Niya magagawa ang malinaw Niyang sinabi na Kaniyang gagawin doon sa pumili na tumanggi sa Kanyang napakalaking pag-ibig at patuloy na pinili na magkasala!

Ang mga tumataguyod sa paniniwala na “Ang Dios ay hindi magagawang pumatay” ay nagsasabi na ang lahat ng mga kahatulan ng Dios – kagaya ng baha, o ng pagkawasak ng Sodoma at Gomora, at iba pa, ay hindi buhat sa Dios kundi sa pamamagitan ng kapangyarihan ni Satanas. Ang kaparehong kamaliang ito ay makatlong itinaguyod sa kasaysayan; ang isa ay sa panahon ni Noe, isa sa panahon ni Moises, at ang isa ay sa panahon ni Cristo, at kakilakilabot ang naging bunga noong mga naniwala dito.

“…kanilang penal na sinabi na ang banal na kautusan ay wala nang bisa; na labag sa likas ng Dios ang magparusa sa kasalanan; at kanilang itinanggi na ang Kanyang paghatol ay ipapataw sa lupa….subalit ang kanilang isip ay lubha nang nabulag sa pamamagitan ng pagtanggi sa liwanag kung kaya’t kanilang tunay na pinaniwalaang ang pabalita ni Noe ay isang kasinungalingan.

“Hindi marami o nakararami ang nasa panig ng tama…. ‘Ang mga babala ng Dios,’ ayon sa kanila, ‘ay upang mangtakot lamang, at hindi tunay na magaganap. Hindi kayo dapat mabahala. Ang mga ganoong pangyayari tulad ng paggunaw sa sanlibutan sa pamamagitan ng Dios na lumikha noon, at ang pagpaparusa sa mga nilikha Niya, ay hindi kailanman mangyayari….

“‘Sa pamamagitan ng salita ng Dios…ang sanlibutan noon, na inapawan ng tubig, ay napahamak. Ngunit ang sangkalangitan ngayon, at ang lupa, sa pamamagitan ng gayon ding salita, ay iningatang talaga sa apoy, na itinataan sa araw ng paghuhukom at ng paglipol sa mga taong masama’ 2 Pedro 3:5-7. Isa pang bagyo ang dumarating. Ang lupa ay muling wawalisin ng nakasisirang galit ng Dios, at ang kasalanan at ang makasalanan ay pupuksain….Ang Dios ng kalikasan, ang Lumikha at Nangangasiwa sa Kanyang mga batas, ay maaaring gamitin ang ginawa ng Kanyang mga kamay upang ganapin ang Kanyang layunin.” Patriarchs and Prophets, p 96-103.

“…Si Core at ang kanyang mga kasama ay tumanggi sa liwanag hanggang sa sila ay naging bulag na upang maging ang mga kapansin-pansin na pagpapahayag ng Kanyang kapangyarihan ay hindi sapat upang sila ay makumbinse; kanila iyong itinuring na lahat ay dala lamang ng kakayanan ng tao o ng tulong ni Satanas. Gano’n din ang ginawa ng bayan, na makalipas ang araw ng pagkamatay ni Core at ng kanyang mga kasama ay lumapit kay Moises at Aaron, na nagsasabi, ‘Inyong pinatay ang bayan ng Panginoon’…. Pinangahasan nilang ituring ang Kanyang mga kahatulan na gawa ni Satanas, sinasabi na sa pamamagitan ng kapangyarihan ni Satanas, ay pinapangyari ni Moises at ni Aaron na mamatay ang mabubuti at banal na mga lalaki. Ang ginawa nilang ito ang nagtatak sa kanilang kapahamakan. Sila ay nakagawa ng kasalanan laban sa Banal na Espiritu…” Patriarchs and Prophets, p 405.

“Kanilang itinuring ang banal na kapangyarihan ng Dios na buhat sa mga ahensya ni Satanas…Dahil doo’y nagkasala ang mga Pariseo laban sa Banal na Espiritu. Matigas, madilim, pusong bakal, na determinadong ipinikit nila ang kanilang mga mata sa lahat ng katibayan, kung kaya’t sila’y nakagawa ng kasalanang walang kapatawaran.” Review and Herald, January 18, 1898 (vol 3, p 535, col 3) (tingnan din ag Desire of Ages, p 321; Great Controversy, p 543).

Ang isa sa pangunahing hadlang doon sa mga naniniwala na hindi magagawa ng Dios na pumatay, ay dahil sa hindi nila tinatanggap ang salita ng Dios gaya ng kanilang nababasa. Kapag malinaw na sinasabi ng Biblia o ng Espiritu ng Hula na papatay o magpaparusa ang Dios sa mahigpit na paghatol, nangangatwiran sila na hindi gayon ang tunay na kahulugan noon. Kanilang inaangkin na kabaligtaran noon ang kahulugan, at sinasabi na si Satanas ang talagang pumapatay sa mga tao. Dahil dito ang Biblia ay ginagawang sinungaling, at ginagawa ang Dios na sinungaling sapagkat Siya ang may-akda ng Biblia. Sila ay totoong nasilo sa bihag ni Satanas; ngunit iniisip nila na itinataas nila ang tunay na karakter ng Dios, at ipinapahayag ang mensahe na magbibigay ng kaligtasan sa lahat ng maniniwala at magtuturo nito sa iba – at o anong matalinong pandaraya naroroon sila.

“Si Satanas ay isang tusong manggagawa; at siya’y magpapasok ng mga mapanlinlang na mga kamalian upang padilimin at guluhin ang isipan at bunutin ang mga aral ng kaligtasan. Yaong hindi tumatanggap sa Salita ng Dios gaya ng pagkabasa rito, ay masisilo sa kanyang (Satanas) bitag.” Selected Messages, book 2, p 52 (tingnan din ang Spirit of Prophecy, vol 4, p 417; Review and Herald, June 28, 1906, vol 5, p 251, col 3).

Ito ay isa lamang sa napakaraming mga talata sa kasulatan na nagpapatungkol sa pagkawasak na direktang darating sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Dios. At oo, may ilang talata sa kasulatan na nagsasabi na “Pinatay sila ng Dios,” gayong hindi naman ang Dios. Subalit ang dapat na maunawaan ay kapag bumangon ang isang sitwasyon na kung saan walang malinaw na dahilan o karunungan kung bakit nangyari ang pagkamatay, kanilang sinasabi na ang Dios ang may gawa noon, sapagkat wala silang ibang kasagutan. Sa ganitong pagkakataon, mismong ang Dios ay hindi nagsabi na Siya ang responsable sa pagkamatay, ngunit isinulat na Siya ang responsable. Subalit ang iilang mga talatang ito ay hindi kailaman dapat maging pamantayan ng interpretasyon sa bawat iba pang Kasulatan na tumutukoy sa pagpatay ng Dios sa mga masasama – lalo’t higit kung sinabi mismo ng Dios na pinatay Niya o papatayin Niya! Magsisinungaling baga ang Dios? Kung gayon sino ang abang makapagsasabi na hindi ginawa ng Dios o hindi Niya gagawin ang mismong sinalita Niya?

Ang pahayag na ito ay totoo, at nauunawaan sa iisang kahulugan kung ano ang isinulat ni Sister White, at ito ay ganap na kaayon ng mga patotoong nabanggit sa itaas tungkol sa mga tiktik. Ang Dios ay hindi pumapatay ng sinuman na walang katwiran o dahil lamang sa Kaniyang sariling kagustuhan, ni hindi Niya inaakay o pinipilit ang sinuman patungo sa landas ng kasamaan. Kaya’t “ang bawat namatay ay sila ang pumatay sa kanilang sarili” sapagkat kusa nilang pinili na sumunod sa mga daan na patungo sa kamatayan o kapahamakan. Mas pinili nilang mapahamak o mamatay at tanggapin ang wakas na bunga ng kanilang inihasik, subalit hindi sila pinilit ng Dios na tumungo sa landas na iyon ng pagkapahamak. Kaya nga, “Ang Dios ay hindi pumapatay ng sinuman.”

Ito ang ibig sabihin ng isinulat ni Sister White sa patotoong ito, at ang gamitin ng sinuman ang patotoong ito upang subukin at ituro na walang sinuman ang pinapatay ng Dios, sa ilalim ng anumang kondisyon o kalagayan – kahit na sinabi Niya mismo na Kaniyang gagawin – ay pagbabaluktot at pagpipilipit lamang sa mga Kasulatan at Patotoo sa kanilang pagkapahamak; at hindi lamang ang kanilang kapahamakan, kundi maging ang kapahamakan ng lahat ng susunod sa maling turo na ito.

Gayundin ang sakdal na pagkakaisa na nakikita, at dapat panghawakan, sa pagitan ng isang kasulatan at patotoo sa iba pang kasulatan at patotoo ay nawawala dahil sa kanilang maling interpretasyon, dahil pinalalabas nila na ang isang talata o patotoo ay talagang naglalaban at nagsasabi ng kataliwas sa sinasabi ng iba! Kung kaya’t ang mga tao ay naaakay na maniwala na ang Biblia ay may mali at hindi maaaring gabay sa buhay, at si Sister White ay hindi mensahero ng Dios sapagkat siya ay sumulat ng dalawang magkaibang bagay tungkol sa iisang paksa o isyu. O, ano ngang pag-aani ng kasamaan at kabulukan ang aanihin ng mga taong ito kung sila’y magpapatuloy na maniwala at ituro ang gayong baluktot at bulaang teorya na nagmula mismo kay Satanas!

“Sa pagwasak sa naunang sanlibutan sa pamamagitan ng baha ng mga tubig, ang Dios ay nagbigay ng katibayan na lumampas na ang tao sa itinalagang hanggganan sa pamamagitan ng Kaniyang mahabang pagtitiis. At kapag ang tao, na may “salita ng Panginoon’ na siyang gagabay sa kanila, ay magsamantala sa Kaniyang kaawaan, at walang pag-aalinlangang salungatin ang Kanyang kalooban, na hinahamak ang lahat ng Kanyang mga babala, sila’y ganap na lumalampas sa hangganan ng biyaya. Kaya’t gagawa na ang Dios at ipagtatanggol ang karangalan ng Kanyang kautusan. Kaniyang pinipigilan ang paglago ng katampalasanan, sa pamamagitan ng pagpawi sa lahi noong mga nagwawalang bahala sa Kanyang kautusan na ipinaalam sa mga nananahan sa panahon ni Noe. Kung kaya’t ipinahahayag ng Panginoon sa buong sangkatauhan na dahil sa patuloy na paggawa ng kasalanan at kahiya-hiyang pagsalangsang sa Kanyang kautusan, ay kinailangan Niya na saklawan o limitahan ang buhay ng tao, at ipasok ang Kanyang galit upang hadlangan ang pagsira nila sa bawat isa sa patuloy na pagsuway at pagsinsay sa Kanyang kautusan….

“Narating na natin ang panahon kung saan ang mga kaluluwa ay dapat nang mailigtas mula sa pagiging ganap na pagkadaya ng mga kabulaanan sa mga labi ng mga tagasunod ni Satanas. Napakatagal na na winawaling-halaga ang kautusan ng Dios. Ang pangangailangan ng makalangit na pamamagitan ay malapit nang mahayag. Ang di-matwid na pagkakilala sa ating Dios ay binuo nang marami na higit sanang nakaalam, at higit pang naalaman kung kanila lamang pinakinggan ang mga babala na ipinagkaloob ng Dios….

Tunay na sinilo ni Satanas ang mga taong ito sa Kaniyang bitag sa kapahamakan ng kanilang mga kaluluwa, sapagkat ang paniwalaan na hindi papatay ang Dios at ang Kaniyang galit ay hindi ibubuhos sa masasama, ay nangangahulugan na hindi nila pinaniniwalaan ang tunay na pabalita ng ikatlong anghel – o ipanangangaral man at itinuturo ang mahalagang mensahe na ito sa iba, Bakit? Sapagkat malinaw na sinasabi nito:

“At ang ibang anghel, ang pangatlo, ay sumunod sa kanila, na nagsasabi ng malakas na tinig, Kung ang sinoman ay sumasamba sa hayop at sa kaniyang larawan, at tumatanggap ng tanda sa kaniyang noo, o sa kaniyang kamay, Ay iinom din naman siya ng alak ng kagalitan ng Dios, na nahahandang walang halo… at siya'y pahihirapan ng apoy at asupre sa harapan ng mga banal na anghel, at sa harapan ng Cordero.” Apokalipsis 14:9-11.

Ang mga taong ito ay hindi gumagawa para sa ikasusulong ng kaharian ng Dios, kundi sila’y mga kaaway ng Dios, na gumagawa para sa pagkawasak! Malinaw naming isinulat ang mga bagay na ito nang may katapatan – hindi ng isang puso upang subukin o sirain ang nagkakamali nating mga kapatid, kundi ng isang puso ng pagmamahal at pagnanasa na makita sila na magising bago mahuli ang lahat. Subalit ang tunay na karakter ng Dios ay hindi maaaring ipakipagkasundo sa kabulaanang ito ng diablo at ng kaniyang mga tagasunod.

“Ang karakter ng Dios ay hindi maaaring ipakipagkasundo. Dahil sa galit ng Dios, ang pansanlibutang pagkawasak ay darating sa lahat ng bahagi ng mundo….Yaong sa kanilang pag-iisip at puso ay lumalayo mula sa espesyal na gawain ng Panginoon sa panahong ito, yaong hindi nakikipagtulungan sa kanya sa pagpapatibay ng mga kaluluwa sa pananampalataya sa pamamagitan ng pag-aakay sa kanila na dinggin ang mga salita ng babala, ay gumagawa ng gawain ng kaaway ni Cristo.” Review and Herald, November 27, 1900 (vol 4, p 241, col 2-3).

“Ang Dios ay gumagawa sa pamamagitan ng mga pagpapahayag ng Kanyang Espiritu upang sumbatan at hatulan ang makasalanan; at kung ang gawain ng Banal na Espiritu ay tanggihan sa wakas, ay wala nang magagawa ang Dios para sa kaluluwa. Ang huling tulong ng kahabagan ng Dios ay nagamit na. Ang makasalanan ay wala nang anu pa mang kaugnayan sa Dios, at ang kasalanan ay wala nang lunas upang mapagaling pa. Wala nang iba pang nakatabing kapangyarihan upang sumbatan at hikayatin ang makasalanan. “Pabayaan siya” ang ipinag-uutos ng Dios. At ‘wala nang haing natitira pa tungkol sa mga kasalanan, kundi isang kakila-kilabot na paghihintay sa paghuhukom, at isang kabangisan ng apoy na lalamon sa mga kaaway.’” Patriarchs and Prophets, p 405.

“Ang pag-ibig ng banal na Dios ay isang kamangha-manghang prinsipyo, na nagpapagalaw sa sanlibutan para sa atin sa mga panahon ng ating palugit at pagsubok. Subalit pagkatapos ng ating panahong palugit, kung tayo ay masumpungang mananalangsang ng kautusan ng Dios, ang Dios ng pag-ibig ay masusumpungan na isang ministro ng paghihiganti. Ang Dios ay hindi nakikipagkasundo sa kasalanan. Ang hindi masunurin ay parurusahan. Ang galit ng Dios ay nabuhos sa Kaniyang iniibig na Anak habang si Cristo ay nakabayubay sa krus ng kalbaryo na naging kahalili ng mananalangsang. Kaya’t ngayon ang pag-ibig ng Dios ay umaabot upang yakapin ang pinakamababa, napakasamang makasalanan na bagbag na lalapit kay Cristo. Ito’y nakaunat upang baguhin ang makasalanan na maging masunurin, tapat na anak ng Dios; ngunit wala isa mang kaluluwa na maliligtas kung siya ay magpatuloy sa kasalanan.

“Ang kasalanan ay pagsalangsang sa kautusan, at ang bisig na ngayon ay makapangyarihang nagliligtas ay magiging malakas na magparusa kapag lumampas na ang mananalangsang sa hangganan na tatapos sa banal na pagpapahinuhod. Siya na tumatangging hanapin ang buhay, na hindi nagsasaliksik ng mga Kasulatan upang makita kung ano ang katotohanan, at nang hindi siya mahatulan sa kaniyang mga gawa, ay maiiwan sa kadiliman ng pag-iisip at sa mga pandaraya ni Satanas.” Selected Messages, book 1, p 313.

Ang mga tumataguyod na ito sa paniniwala na “Ang Dios ay hindi pumapatay” ay tinatanggap lamang na ang Dios ay may mga katangian ng pag-ibig at kaawaan, habang kanilang ipinagwawalang-bahala at isinasaisantabi ang iba pang katangian o karakter ng Dios, gaya ng kahatulan at galit. Nakatuon lamang sila sa katangian ng pag-ibig ng Dios sa makasalanan, at ang Kaniyang hatol laban sa kasalanan ay ikinukubli – na kapareho noong mga nagtuturo at nagpapalaganap ng espiritwalismo! (tingnan ang Great Controversy, p 558).

Kanilang ginagamit si Sister White sa pagsasabi na, “Ang Dios ay hindi tatayo laban sa makasalanan bilang isang tagapagpatupad” (tingnan ang Great Controversy, p 36). Kaya nga kanilang ikinakatwiran na hindi papatayin ng Dios ang sinuman. Ang Dios ay hindi tumatayo laban sa makasalanan bilang isa na naghihintay sa isang tao upang patayin, katulad ng tanawin inilarawan sa isang hukom noong unang panahon. Subalit isasakatuparan at gaganapin ng Dios ang mga kaparusahan na nakatakda para doon sa mga tumanggi sa Kanyang pag-ibig, at nagwalang-bahala sa lahat ng mga ginawang pagsisikap upang iligtas sila mula sa kapahamakan o pagkawasak!

“Sa kahit anong kaharian o pamahalaan, hindi iniwan o ipinabaya sa manlalabag ng kautusan na kanilang sabihin kung anong kaparusahan para doon sa mga sumira ng kautusan. Ang lahat ng nasa atin, lahat ng kabutihan ng Kaniyang biyaya na tinataglay natin, ay utang natin sa Dios. Ang malubhang likas ng kasalanan laban sa mabuting Dios ay hindi kailanman matatantiya at tanging langit lamang ang makasusukat noon. Ang Dios ay isang moral na tagapamuno at isang Ama rin. Siya ang Tagapagbigay ng kautusan. Siya ang gumagawa at nagpapatupad ng Kaniyang mga batas. Ang batas na walang kaparusahan ay walang bisa.” Manuscript 5, 1876 (Manuscript Release #963, p 2).

Ang tagapagtaguyod nito ay ginagamit rin ang ikaanim na utos; “Huwag kang papatay,” at sinasabi na hindi papatayin ng Dios ang sinuman, kahit sa anong kondisyon, sapagkat hindi Niya sisirain ang Kaniyang sariling kautusan. Ang salitang Hebreo para sa “papatay” ay “murder” (Strong’s Concordance #7523), at ang “murder” ay nangangahulugan na “di-matwid na pagpatay o pumatay nang labag sa batas o may masamang hangarin” (tingnan ang Webster’s New World Dictionary). Hindi imamarder ng Dios ang sinuman, kundi Siya’y nasa ganap na katarungan, na matuwid at walang anumang maliit na hangaring masama, na Kanyang papatayin at pupuksain ang nahatulang makasalanan pagkatapos na ang kanilang palugit na panahon ay matapos!

Subalit sa ilan, gaano man karaming kapani-paniwalang talata ang ibigay na nagpapakita na sila ay nanghahawak sa maling aral ay patuloy pa rin nilang ikukubli sa takbuhan nila na ang Dios ay hindi pumapatay, o kahit kailan ay hindi Niya pupuksain ang mga masasama. Ngunit gaano man katibay ang paniniwala nila sa maling doktrinang ito, darating ang panahon na kung saan hindi na sasanggalangan pa ng Kaniyang awa ang mga masasama mula sa matuwid Niyang galit!

“Malimit na inaabuso ng tao ang mahabang pagtitiis ng Dios, at sinasamantala ang Kaniyang pagpapahinuhod. Subalit dumarating ang panahon sa kasamaan ng tao kung saan panahon na upang manghimasok ang Dios; at kakilakilabot ang usapin. ‘Ang Panginoon ay banayad sa pagkagalit, at dakila sa kapangyarihan, at sa anomang paraan ay hindi aariing walang sala ang masama’ (Nahum 1:3). Ang mahabang pagtitiis ng Dios ay kamangha-mangha, sapagkat naglalagay Siya ng puwersa sa Kaniyang sariling katangian; ngunit ang kaparusahan ay walang iba kundi tiyak.Ang bawat dekada ng kasamaan ay pag-iipon ng galit laban sa araw ng kagalitan; at kapag dumating na ang panahon, at puno na ang katampalasanan, kung magkagayon ay gagawin na ng Dios ang Kaniyang di-karaniwang gawain. Masusumpungan na isang kakila-kilabot na bagay na ubusin ang banal na pasensiya, sapagkat ang galit ng Dios ay babagsak na kapansin-pansin at napakatindi na ito’y inilalarawan na walang halong awa, at ang buong lupa ay mawawasak.” Selected Messages, book 2, p 372-373.

“Ang sanlibutan ay malapit nang iwanan ng anghel ng awa, at malapit nang ibuhos ang pitong huling salot…Ipinauubaya pa rin ng Dios sa mga kaluluwa ng tao ang mahalagang pribilehiyo ng pagtanggap sa liwanag kapalit ng kadiliman, ng katotohanan sa kamalian, katuwiran sa kasalanan. Subalit ang pagtitiis at awa ng Dios ay hindi palaging maghihintay. Huwag isipin ng sinumang kaluluwa na siya’y makapagtatago sa galit ng Dios sa likod ng kasinungalingan; sapagkat aalisin ng Dios mula sa mga kaluluwa ang kublihan ng kasinungalingan. Ang pagtakas ng galit ng Dios ay malapit nang bumagsak, at kapag pinasimulan na Niyang parusahan ang mga mananalangsang, ay hindi na magkakaroon pa ng panahon ng kapahingahan hanggang sa wakas. Ang bagyo ng galit ng Dios ay natitipon, at ang tanging makatatayo lamang ay yaong napabanal sa pamamagitan ng katotohanan sa pag-ibig ng Dios.” Testimonies to Ministers, p 182.

“Kung paano silang nangatwiran sa panahon ni Noe gayundin sila nangangatwiran ngayon, kapag ang mensahe ay ipinahayag na sila’y matakot sa Dios at sumunod sa Kaniyang kautusan. Ang galit ng Dios ay malapit nang bumagsak sa lahat ng makasalanan at hindi-masunurin, at sila’y mapupuksa sa pangkalahatang pagsunog. Ang mga nagpapanggap na lingkod ni Cristo na hindi naging tapat, ay papayapain ang kanilang sarili sa kasiguruhan kasama ng kanilang maling katuwiran, katulad ng kanilang ginawa noong kapanahunan ni Noe. ‘Ang Dios ay napakabuti at napakamahabagin (katwiran nila) upang iligtas lamang ang iilan…Ito, katwiran nila, ay hindi kasang-ayon sa Dios….

“Ang pag-ibig ng Dios ay inilalarawan sa kapanahunan natin na isang likas na magbabawal sa Kanya na puksain ang mga makasalanan. Ang mga tao ay nangangatwiran mula sa kanilang mababang pamantayan ng tama at matuwid. ‘Iyong inisip na tunay na ako'y gayong gaya mo’ (Awit 50:21). Kanilang sinusukat o itinutulad ang Dios sa kanilang sarili. Sila’y nangangatwiran kung paano sila gumagawa sa ilalim ng mga pagkakataon at nagpapasya na gagawin ng Dios kung ano ang iniisip nilang gagawin.

“Ang kabutihan at pagpapahinuhod ng Dios, ang pagtitiis at kaawaang Kaniyang ipinapakita sa Kaniyang mga nasasakupan, ay hindi hahadlang sa Kaniya sa pagpaparusa sa mga makasalanan na tumangging maging masunurin sa Kaniyang hinihingi. Hindi iniukol sa tao--na isang kriminal laban sa Banal na kautusan ng Dios…na diktahan ang Dios. Pagkatapos ng lahat ng pagsisikap na ito ng Dios na maingatan at mapanatiling banal at mataas ang likas ng Kanyang kautusan, kung ang tao, sa pamamagitan ng mga daya ng diablo, ay ipahayag ang kahabagan at pagpapakababa ng Dios na isang sumpa, ay kanilang tatamuhin ang kaparusahan….

“Kanilang sasabihin ang pagsusumamo na hindi daw nanaising makita ng maibiging ama ang Kanyang mga anak na magdanas ng kaparusahan ng Dios sa apoy gayong may kapangyarihan naman Siya na iligtas sila. Subalit parurusahan ng Dios ang mga mananalangsang para sa kabutihan ng Kaniyang mga anak at para sa kanilang kaligtasan. Ang Dios ay hindi gumagawa ayon sa panukala ng tao. Maaaring Siya ay makagawa ng walang-sukat na katarungan na walang karapatan ang tao na iyon ay gawin sa kaniyang kapuwa. Hindi sana napaluguran ni Noe ang Dios kung nilunod niya ang isa sa mga manlilibak at manunuya na nanggugulo sa kanya, subalit nilunod ng Dios ang buong sanlibutan. Si Lot ay maaaring walang karapatan na magparusa sa kanyang mga manugang na lalaki, ngunit ginawa ito ng Dios sa ganap na katarungan.

“Sino ang makapagsasabi na hindi magagawa ng Dios ang Kaniyang sinabi na Kanyang gagawin? Ang Dios ay totoo at sinungaling ang bawat tao. Ang Panginoon ay dumarating sa nagniningas na apoy upang maghiganti doon sa lahat ng makasalanan na hindi kumikilala sa Dios at hindi sumusunod sa Kanyang ebanghelyo.” Manuscript #5, 1876 (tingnan ang Manuscript Release #963, p 1-3).

Lubos kaming umaasa at nanalangin na yaong mga naniniwala sa malaking kamaliang ito na “Hindi pumapatay ang Dios” ay magigising, iiwanan ang mapandayang aral na ito (na ang kapangyarihan ng Dios na nahayag sa pagpuksa sa mga determinadong makasalanan ay kanilang sinasabi na kapanyarihan ni Satanas) at tatayo para sa katotohanan bago mahuli ang lahat.

“Ang ipagwalang-bahala ang Espiritu ng Dios, at paratangan ito na espiritu ng diablo, ay inilalagay sila sa posisyon kung saan walang kapangyarihan ang Dios na abutin ang kanilang mga kaluluwa. Walang kapangyarihan sa anumang kaparaanan ng Dios na ituwid ang makasalanan ang maaaring umabot sa kanila.” SDA Bible Commentary, vol 5, p 1092, col 2.

Ang panatisismong ito ay nakabatay sa maling pang-unawa at pagbaluktot ng mga sumusunod na mga talata sa Biblia na patungkol sa tatak ng Dios na nakasulat sa mga noo ng lahat ng maliligtas (Apokalipsis 3:12, 7:3, 14:1). Malinaw na pinilipit at nilito ng mga tumataguyod sa banal na pangalan kung ano ang kahulugan na ang pangalan ng Dios ay nakasulat sa ating mga noo.

Hindi sa pamamagitan ng pagbigkas ng literal sa pangalan ng Dios sa Hebreo na iyon ay masusulat sa ating mga noo. Kundi ito ay sa pamamagitan ng paghahayag ng karakter ng Dios sa ating sariling buhay, sa pagsunod sa Kanyang kalooban at pag-iingat ng Kanyang mga kautusan, na ang Kanyang pangalan o karakter ay makikintal o matatatak sa ating mga noo o isip.

“Ang tanging pag-asa ng sinumang tao ay masusumpungan kay Cristo. Ang dalisay at banal na kasuotan ay hindi inihanda upang isuot ng sinuman pagkatapos pa na siya ay makapasok sa pintuan ng syudad. Ang lahat ng papasok ay nakasuot na ng damit ng katwiran ni Cristo, at ang pangalan ng Dios ay makikita sa kanilang mga noo. Ang pangalang ito ay siyang simbolo na nakita ng apostol sa pangitain, at nangangahulugan ng pagsusuko ng kai