Tagalog Golden Calf

"Ang kasaysayan ng buhay ng Israel sa ilang ay naitala para sa kapakinabangan ng Israel ng Dios sa nagtatapos na panahon. Ang tala ng pakikitungo ng Dios sa mga manlalakbay sa ilang sa lahat ng kanilang paglalakbay ng paroo't parito, sa kanilang pagkakalantad sa gutom, uhaw at pagod, at sa kapuna-punang pagpapakita ng kaniyang kapangyarihan para sa kanilang kaginhawahan, ay puno ng babala at aral para sa Kaniyang bayan sa lahat ng panahon. Ang iba't-ibang karanasan ng mga Hebreo ay isang paaralan ng paghahanda para sa kanilang pangakong tahanan sa Canaan. Nais ng Dios sa kaniyang bayan ngayon na suriing-muli na may mapagpakumbabang puso at matuturuang espiritu ang mga pagsubok na dinaanan ng lumang Israel, upang sila'y maturuan sa kanilang paghahanda para sa makalangit na Canaan." Patriarchs and Prophets, p 293.

"Kinakailangan nating mag-ingat baka sapitin din natin ang ganunding kapalaran na sinapit ng lumang Israel. Ang kasaysayan ng kanilang pagsuway at pagkahulog ay naitala para maging aral sa atin, upang maiwasan nating gawin ang kanilang ginawa. Ito ay nasulat sa pagpapapaalaala sa atin, na mga dinatnan ng katapusan ng mga panahon! Kung ating ipagwalang-bahala ang mga babala at paalaalang ito, na isinusulong ang kaparehong katangian ng pag-uugali na ipinakita ng mga Israelita, anong dahilan ang ating mailuluhog." Review and Herald, July 10, 1900 (vol 4, p 200).

"Nakita ko na marami sa mga nagpapanggap na naniniwala sa katotohanan para sa mga huling araw na ito ay iniisip na kakatwa na ang mga anak ni Israel ay upasala habang sila'y naglalakbay; na pagkatapos ng kahangahangang pakikitungo ng Dios sa kanila, na sila'y mga walang-utang na loob na kanilang kinalimutan ang Kaniyang mga nagawa sa kanila. Sinabi ng anghel: ‘Kayo'y nagsigawa ng kasamaan na higit kaysa kanila.’" Testimonies, vol 1, p 129.

Babasahin ko ang iba pa sa sulat na ito sa ating patuloy na pag-aaral, ngunit ito'y nagbabangon ng katanungan -- sino ang samasamang karamihan? Maari ba nating masumpungan sa kasaysayan ang anumang halimbawa na makatutulong sa atin na maalaman kung sino ang kumakatawan sa pulutong na ito? Oo.

Nang umalis ang lumang Israel mula sa Egipto, sumama sa kanila ang samasamang karamihan sa kanilang paglalakbay. Ang kwentong ito ay alam na alam ng marami sa atin; sa katunayan alam na alam na maaaring mauuwi tayo sa di-pagpansin sa ilan sa mga pangyayari na may napakalaking kahalagahan para sa mga Seventh-Day Adventist ngayon.

Nakita ng Dios ang Kaniyang bayang Israel na nasa ilalim ng pagkabihag sa Egipto, at kaniyang ibinangon si Moises – isang propeta – upang dalhin palabas ang Kaniyang bayan. Sa katapusan ng mala-hulang panahon, at hanggang sa mismong araw na yaon (tingnan ang Exodus 12:40-41) ang Dios – bilang di-nakikitang lider ng Israel, at si Moises na bilang kanilang nakikitang lider – ang nagakay sa kanila palabas ng Egipto (tingnan ang 4RH 199; 3T 399). Sumama sa kanila ang samasamang karamihan, at isinulat ni Sister White ang tungkol sa pulutong na ito:

"Sa karamihang ito ay hindi lamang yaong mga naganyak ng pananampalataya sa Dios ng Israel, kundi maging ang higit na karamihan ng bilang na nagnanais lamang makatakas mula sa mga salot, o sumunod dahil sa nagkakagulong karamihan, na dahil lamang sa pagkatakot at kuryusidad. Ang pulutong na ito ang laging hadlang at silo para sa Israel." Patriarchs and Prophets, p 281.

Nang ang kongregasyon ng Israel ay dumating sa Dagat na Mapula, sinubukan ng Dios ang kanilang pananampalataya at iniligtas sila ng buong lakas mula sa kanilang mga kaaway. Mula doon sila'y naglakbay sa ilang patungo sa Bundok ng Sinai. Pinagkalooban sila ng Dios ng lahat ng kanilang pagkain at inumin. Pumili ng iba pang mga lider, at ang Israel ay higit na naisaayos.

Habang si Moises ay wala, ang bayan o ang mga tao ay nagsimulang magkaingay sa paghingi ng ibang nakikitang pagsasalarawan ng Dios. Sila'y lumapit kay Aaron at inutusan siya na gumawa o bumuo ng dios para sa kanila, siya'y sumang-ayon at kanilang tinanggap si Aaron bilang kanilang lider. Pagkatapos kaniyang inutusan sila na dalhin ang kanilang mga ginto sa kaniya, at mula dito siya'y bumuo ng gintong guya. Si Aaron at ang iba pa sa mga lider at pinuno ng Israel ay nag-utos sa mga tao na yumukod at sumamba sa kanilang bagong mga dios; at ang bayan ay yumukod at sumamaba sa gintong guya. Ating tingnan ng mas malapit ang mga pangyayaring ito.

Sino si Aaron sa Israel? Siya ang tinig ni Moises sa mga tao. Kaniyang natatanggap ang mga aral at mensahe ng Dios sa pamamagitan ni Moises, at kaniyang ipinapaalam sa Israel kung ano ang mga yaon. Ngunit sa pagkawala ni Moises, si Aaron ay "itinalaga sa responsableng posisyon upang pangunahan at pamahalaan ang Israel.” Signs of the Times, vol 1 (1ST), p 158, col 2.

– "...sila'y patuloy na humahanap ng kamalian sa paraan ng pangunguna sa kanila ni Moises, bagaman kanilang nalalaman na siya, ganundin sila, ay sumusunod sa pumapatnubay na ulap. Ang kawalang-kasiyahan ay nakakahawa, at ito'y malapit nang kumalat sa kampamento." Patriarchs and Prophets, p 377.

– "...hangang sa sila'y naging pabaya, mapagwalang - bahala, at magulo na walang sinusunod na batas. Tangi nang ito ang kalagayan ng sama-samang karamihan. Sila'y walang-tiyaga na magpatuloy pa sa kanilang lakad patungo ng lupang ipinangako – ang lupang binubukalan ng gatas at pulot. Ito'y tanging sa kondisyon ng pagsunod na ang mabuting lupain ay ipinangako sa kanila, ngunit kanilang nakalimutan ito." Patriarchs and Prophets, p 315.

Ito ba ang unang pagkakataon na sila'y naghimagsik? Hindi, sila'y naghimagsik sa Rephidim bago nila sinapit ang Bundok ng Sinai. Dito nila pinag-alinlanganan kung tunay ba o hindi na tinatanggap ni Moises ang mga tagubilin ng Dios para sa kanila. Dito sila naging mapaghinala at walang-pagtitiwala sa kanilang propeta, dahil sa kanilang kabulagan at sapantaha, at hindi nag-aksaya ng panahon sa pag-papakalat ng mga binhi na ito ng paghihimagsik sa buong kampamento. Kung sila'y tumingin lamang sa Dios sa kapakumbabaan para sa nagpapaginhawang tubig, sana'y ipinagkaloob ito nang sagana ng Dios para sa kanilang kauhawan, at ibinuhos sana ang sapat na tubig na pupuno sa mga nagnanasang kaluluwa. Ngunit kanilang pinili na maghimagsik, at pag-alinlanganan ang kanilang Dios at propeta. Kanila pang handang batuhin si Moises, at pisikal na alisin siya bilang kanilang nakikitang lider! (1SP 227-228; PP297-298). Ang pangyayaring ito ang naghanda ng plataporma para sa gintong guyang paghihimagsik at pagtalikod.

Hindi lamang nila isinaisantabi ang Dios bilang kanilang di-nakikitang pinuno, kundi kanila ring isinaisantabi si Moises, ang kanilang propeta at mensahero ng Panginoon, bilang kanilang nangungunang lider na nakikita. Sila'y nanghinawa na kay Moises sa patuloy na pagpapakita sa kanila ng kanilang mga kasalanan sa pamamagitan ng pagpapaalaala, pagsawata at pagbababala ng di-pagkalugod ng Dios. Kanilang gustong sundin ang kanilang sariling mga daan at katwiran, at nais ang makikinis na mga bagay ang salitain sa kanila. Kanilang nais sundin ang mga gawa ng kanilang sariling mga kamay,sa halip na sundin ang mga daan ng Dios. (tingnan ang 3T 300; 1SP 249; 4RH 25).

Ano ang nangyari nang magpasya si Aaron na gumawa ng gintong guya? Si Aaron ay sumubok ng bagong patakaran, at nakipagkasundo sa mga tao. Nang kaniyang kunin ang unang hakbang sa maling direksyon na ito, siya'y napuspos ng espiritu ni Satanas, at isang panibagong pagsasaayos ng mga bagay ang naitayo. Kinuha ni Aaron ang pangunguna sa pag-uutos sa mga tao kung ano ang gagawin na may sigla at kasigasigan sa bagay na bago sa kaniya. At ang mga tao din ay dumating sa ilalim ng impluwensiya ni Satanas, at kanilang sinunod ng maluwag sa kanilang kalooban na walang pag-aalinlangan, at walang kaisipan ng pagtanggi, ang mga tagubilin ni Aaron. (tingnan ang 3T 298-300; 3RH 399).

Papaano ba talaga ginawa o binuo ang gintong guya? Inutusan ni Aaron ang kongresgasyon ng Israel na magdala sa kaniya ng kanilang ginto, at mula dito, kaniyang hinubog at inanyuan ang gintong guya. At kaniyang inilagay ito sa pundasyon upang pagtibayin ito sa harap ng paningin ng buong Israel. Kaya lahat ng tao na nagkaloob ng kanilang ginto at kabuhayan upang maitayo ang gintong guya ay mananagot sa malaking kasalanang ito, na parang sila ang talagang gumawa nito!

Lahat ba ng Israel ay nakilahok at sumuporta sa pagtalikod na ito ng gintong guya? Hindi, isang tribo na nagngangalang Levi – 1/12 ng Israel ang hindi nakilahok sa paghihimagsik na ito. Ngunit maging ang mga ito ay hindi nagtaas ng kanilang mga tinig sa pagtutol. Kaya sila rin ay may-sala sa paghihimagsik na ito dahil sa kanilang pananahimik at hindi pagbabala sa mga tao. (tingnan ang Desire of Ages, p 112; 3T 265-266, 269 para sa prinsipyong ito).

Yamang mayroon lamang isang gintong guya, kung gayon bakit ipinahayag ng kanilang mga lider na "Ang mga ito ang maging iyong mga dios," na ginawa itong marami? Ang kabuuan mismo ng gintong guya ay kumakatawan sa dios ng Israel, ngunit ito'y hindi makapagsasalita ng literal, tanging ang mga tao ang makapagsasalita para dito. Kung kaya habang sinasamba ng mga tao ang larawan ng gintong guya, kanila ring isinasaalang-alang ang mga salita at tagubilin ng kanilang mga lider, na malapit na nakaugnay dito, bilang tinig ng kanilang dios sa kanila. Kung kaya, sa kabuuan, ang guya at ang kanilang mga lider ang kanilang naging mga dios! Ang mga tao'y hindi na tumingin sa tunay na Dios para sa kanilang gabay at tagubilin, sila'y tumingin na sa anyo ng gintong guya at sa kanilang mga lider o pinuno para sa lahat nilang gabay at tagubilin. Ang Israel ay nagtayo, gumawa, o bumuo ng herarkiya, na natatayo sa palibot ng tao at ng isang huwad na dios.

Habang sinasamba ng Israel ang gintong guya, sinabi ng Dios kay Moises kung ano ang nangyayari. Doon napagtanto ni Moises ang malaking kasalanan at pagtalikod na nangyayari, at walang kasakimang siya'y nagsumamo sa Dios para sa awa na huwag Niya silang lipulin. Ang Dios ay sumang-ayon o pumayag na pigilin ang Kaniyang mga kahatulan sa kanila sa panandaliang panahon (tingnan ang Exodo 32:10-14; 4RH 199 col 3). Nang magkagayon si Moises ay bumalik sa kongregasyon ng Israel, na nakita silang sumasamba sa gintong guya, at kaniyang naitapon at nabasag ang mga tapyas ng bato sa harap ng lahat ng Israel.

Tinanong ni Moises si Aaron kung bakit niya ginawa ang guya at hinikayat ang Israel na tumalikod. Ipinahayag ni Moises sa lahat ng Israel, "sinuman ang nasa panig ng Panginoon ay lumapit sa kaniya," na malayo mula sa gintong guyang pagtalikod. Tanging yaong mga nanatili, na lumalaban at nagpatuloy sa kanilang paghihimagsik, na tumatangging sumunod sa utos ng kanilang propeta, ang nangamatay.

"Nang magkagayon tumayo si Moises sa pintuan ng kampamento, at nagsabi, ‘Sino ang nasa panig ng Panginoon?’ Ang mga may pakakak ay tinanggap ang mga salita at isinigaw ito sa pamamagitan ng pakakak, ‘Sinoman ang nasa panig ng Panginoon? Magsilapit sila sa akin’....Ang lahat ng nagsisisi ay may pagkakataon na makatayo sa panig ni Moises." Testimonies to Ministers, p 102.

"Ang lahat ng tao ay may pagkakataon na ipakita ang kanilang pagsisisi, at nang sa gayo'y mailigtas ang kanilang buhay....Ang lahat ay pinagkalooban ng oportunidad na maging tapat sa Dios. Ang lahat ng nagpakumbaba ng kanilang sarili sa harap Niya, at inilagay ang kanilang sarili sa Kaniyang panig, na ipinapakita na nais nilang sumunod sa Kaniya, ay patatawarin, habang yaong ayaw magpasakop ay hahatulan ang kanilang sarili na mga mapanghimagsik. Walang anumang kapatawaran para sa kanila. Ang lahat ay pinagkalooban ng pagkakataon na maitakwil ang kanilang nakaraang mapagsamba sa diyus-diyosan na pag-uugali, at maipakita ang kanilang pagpupunyaging maging totoo." Review and Herald, Pebrero 11, 1909 (vol 5, p 496).

Ang Dios at si Moises ay nananawagan na maging malinaw ang pagkakaiba ng naglilingkod sa Dios, at siya na hindi naglilingkod sa kaniya. Tanging yaong mga nagpakumbaba ng kanilang sarili sa pagsunod sa mga tagubilin ng kanilang propeta, at nagpakita na sila'y nasa panig ng Dios, ang naligtas. Ang pagsunod sa mga tagubilin at payo ng kanilang propeta ang susi ng kanilang kaligtasan. At dahil dito, dalawang magkaibang pangkat ang nabuo sa loob ng kampamento. Ang panawagan para sa lahat ng Israel na kusang loob at hayag na ipakita ang kanilang katapatan sa Dios sa pamamagitan ng paghiwalay mula roon sa nagpapatuloy sa paghihimagsik at pagtalikod ng gintong guya, ay isang paghahayag sa lahat kung anong espiritu ang naghahari sa kanilang mga puso.

"Sa panawagan para sa pagkakahating ito ng bayan, inilagay ni Moises ang kaniyang sarili sa galit noong mga ayaw magsisi, ang pinaka-matapang at pinaka-suwail, na maaring mahulog sa kaniya sa pagtatangka na kunin ang kaniyang buhay. Ngunit ang Dios ay naroon upang umalalay sa kaniyang lingkod; siya'y naglagay sa palibot niya ng tanggulan ng mga di-nakikitang mga anghel." Review and Herald, Hulyo 10, 1900 (vol 4, p 199).

"Ngunit isang malaking pulutong, na karamihan ay sama-samang karamihan, na siyang nagpasimuno sa paggawa ng guya, ang matigas ang kalooban sa paghihimagsik, at ayaw tumayo na kasama ni Moises, maging sa kaniyang kanang kamay o sa kaniyang kaliwa." (Yaong mga nasa kanang kamay ay yaong mga nanatiling hiwalay sa pagtalikod na ito buhat pa sa simula, habang yaong mga nasa kaliwang kamay ay yaong mga nakiisa noong una, ngunit nagsisi noong huli.) Signs of the Times, May 27, 1880 (vol 1, p 160).

#2. Yaong mga nakaalam na sila'y tumalikod ngunit lubhang palalo na tanggapin ang kanilang kamalian at ipakita ang tunay na pagsisisi sa pamamagitan ng pagtayo na kasama ng kanilang propeta. Kanilang pinahintulutan ang kanilang kapalaluan na humadlang sa kanilang pasya na sumunod sa panawagan ng Dios, at hindi nila pinapagpakumbaba ang kanilang sarili sa paningin ng Israel sa pamamagitan ng kusang loob na pagpapakita na sila'y naiiba at hiwalay mula sa pagtalikod.

#3. Yaong mga nagpakumbaba ng kanilang sarili, ngunit hindi kumilos ng mabilis upang sundin ang kanilang propeta at di ginawang malinaw ang pagkakaiba bago bumagsak ang kahatulan. Kung sila lamang ay pisikal na tumayo sa panig ng mga tapat, yaon sana ang nakalutas ng kanilang suliranin. Ngunit sila'y naghintay ng napakatagal upang kumilos at hindi handa na ihiwalay ang kanilang sarili mula sa mga mapanghimagsik, at dahil dito sila'y napahamak kaagad na kasama nila. Natuklasan na mas madali sa kanila na manatili sa pagtalikod kaysa sundin ang panawagang humiwalay mula rito. Ngunit ang ganoong desisyon ang puminsala ng kanilang buhay.

Paano isinagawa ang kahatulan laban doon sa mga nanatili sa pagtalikod? Sila'y pinatay sa tabak. Inatasan ng Dios ang Kaniyang mga mensahero na patayin lahat, maging kapatid o kaibigan, matanda man o bata, asawang babae man o mga anak. Tanging yaong mga nanatili sa pagtalikod ng gintong guya ang pinatay.

Anong ginawa ni Moises sa pulbos ng gintong guya? Ito ay inilagay sa tubig, at ang buong kongregasyon ng Israel ay pinainom nito maging yaong hindi nakibahagi sa pagtalikod. Bakit? Bakit pati ang mga taong ito na walang-kasalanan ay pinainom din ng tubig na nahahalo sa pulbos nito? Sapagkat sila ay bahagi ng katawan ng Israel. Ano ang ibang tawag sa nabanggit? Pangkalahatang pananagutan. Ang mga taong ito ay kasamang responsable, kahit gumawa sila ng anumang bagay na mali o hindi, sa pagiging kabahagi lamang ng katawan ng mapanghimagsik na Israel. (Para sa karagadagang kaalaman tungkol sa paksang ito, sumulat lamang sa babasahin "Bakit Tayo Mananagot para sa Kasalanang Personal, Sosyal, at Pangkalahatan? Sa address na ibinigay sa harapan ng babasahing ito.)

Ngunit bakit hindi sila nakaramay sa pagkawasak? Sapagkat kanilang sinunod ang panawagan na maging iba at hiwalay mula doon sa mga tumangging sumunod sa kanilang propeta. Narinig ng lahat ng Israel ang panawagan, at lahat ay ginamit ang kanilang kapangyarihan na pumili kung saan sila tatayo at kung saan nila ibibigay ang kanilang impluwensiya – sa kanilang Dios at kanilang propeta, o kasama ng mga mapanghimagsik. At walang sinuman ang makapangangatwiran sa kanilang sarili mula sa mga sumunod na bunga sapagkat ang lahat ay nakapagpasiya na. Kung magkagayon ang hangganan ng pagtitiis at pagpapahinuhod ng Dios ay naabot na, at ang kahatulan ay ipinatupad na.

Sinabi ni Moises doon sa mga humiwalay sa pagtalikod sa loob ng kampamento. "Kayo'y nagkasala ng malaking pagkakasala..." Kung magkagayon, sa utos ng Dios, kaniyang inalis ang tabernakulo ng presensya ng Dios mula sa gitna ng Israel, at inilagay ito sa labas at malayo sa kongregasyon. Inatasan ni Moises ang Israel na lahat ng tunay na nagsisisi sa kanilang paghihimagsik at pagtalikod, na magpakumbabang lumabas at sumamba sa Dios sa kaniyang tabernakulo, at lumuhog para sa kaniyang kapatawaran at tingnan ang kaniyang kahabagan. Kapag sila'y bumalik na sa kanilang mga tolda, pumapasok si Moises sa tabernakulo upang mamagitan para sa bayan. May bagbag na pusong kanilang hinihintay ang palatandaan ng Makalangit na kapatawaran, at kapag bumaba na ang haliging ulap at tumayo sa pintuan ng tabernakulo, ang mga tao'y umiiyak sa kagalakan. Pinatawad na ng Dios ang nagsisising mga taong ito, at muli si Moises ay umakyat pabalik sa Bundok ng Sinai, na nakita ang kalwalhatian ng Dios, at nagbalik na ang kaniyang mukha ay nagliliwanag, na dala-dala ang utos ng Dios.

Natuklasan na natin na ang kongregasyon ng Israel ay itinuturing na iglesya ng Dios. Ngunit dito ating nasumpungan na inalis ng Dios ang Kaniyang presensya at iglesya sa kanila. Mayroon bang pagsasalungatan o kalituhan dito, sapagkat para bagang mayroong dalawang iglesya, ang bawat isa'y magkahiwalay at magkaiba? Sa dalawang ito, alin ang tunay na iglesya ng Dios? Ang iglesya na doon nananahan ang Kaniyang presensya – ang isa na nasa labas ng kongregasyon ng Israel!

"Ang Dios ay mayroong iglesya, hindi ito ang malalaking katedral, ni hindi ito ang pambansang gusali, ni hindi ito ang mga iba't-ibang denominasyon; ito ay ang mga tao na umiibig sa Dios at nag-iingat ng Kaniyang mga kautusan. 'Kung saan nagkakatipon ang dalawa o tatlo sa aking pangalan, ay naroroon ako sa gitna nila.' (Mateo 18:20). Kung si Cristo'y kasama maging ng iilang mapagpakumbaba, ito ang iglesya ni Cristo, sapagkat ang presensya ng kataastaasan at banal na tumatahan sa walang hanggan ang tanging makabubuo ng isang iglesya." Upward Look, p 315.

Kung kaya walang pagsasalungatan o kalituhan dito, sapagkat kung ang presensya ng Dios ay wala sa isang lugar, ito'y tiyak na hindi maaring maging iglesya ng Dios! Gaano man karami ang mga taong nakatala sa mga talaan ng iglesya, gaano man karami ang mga taong tumataguyod at pauli-ulit na nagsasabi na sila ang tunay na iglesya, kung ang presensya ng Dios ay wala sa kanilang kalagitnaan, sila ay nabubuhay at nangangaral ng kasinungalingan!

Inutusan ni Moises ang Israel, ang lahat ng tunay na nagsisisi at mapagkumbaba tungkol sa malaking paghihimagsik at pagtalikod na ito ng gintong guya, na patunayan ang kanilang katapatan sa pamamagitan ng pagsunod sa kaniyang tinig at kusang-loob na lumabas at ihiwalay ang kanilang sarili mula sa katawan at kongregasyon ng Israel. Kinakailangan na sila'y handang lumabas – sa paningin ng buong kongregasyon- at sumama sa tunay na iglesya ng Dios sa ilang. Doon ay mapapatawad ng Dios ang kanilang malaking kasalanan, at sila'y muling tatanggapin bilang kaniyang mga anak.

"Hinihingi ni Moises sa lahat ng tunay na nagsisisi at mapagpakumbaba sa pagtanaw sa kanilang kasalanan, na ipahayag ito sa pamamagitan ng paghiwalay ng kanilang sarili mula sa kongregasyon. Sa paningin ng buong Israel, kinakailangan nilang tumungo sa tabernakulo, at siya'y magsusumamo sa Dios na patawarin ang kanilang pagsalangsang, at tanggapin silang muli pabalik sa Kaniyang kalinga." Signs of the Times, May 27, 1880 (vol, p 160).

Bakit hinihingi ng Dios ang ikalawang paghihiwalay na ito? Hindi pa ba sapat ang humiwalay lamang sa kasalanan at pagtalikod na may kaugnayan sa gintong guya at sa mga tumataguyod nito? Hindi ba nila maipakikita ang kanilang pagsisisi at katapatan sa Dios sa pananatili sa loob ng kongregasyon? Bagaman ang presensya ng Dios ay wala na sa Israel, at sila'y hindi na Niya iglesya, hindi ba maaring manatili sila na hindi inihihiwalay ang kanilang sarili mula sa katawan ng Israel?

Hindi. Sa panawagan ng kanilang propeta para sa ikalawang paghihiwalay na ito, tinitingnan ng Dios kung sino, sa lahat ng mga nagpapanggap na sumusunod sa Kaniya, ang tunay na nagsisisi ng kanilang mga kasalanan at kung sino ang lubos na nagnanais na sumunod sa lahat Niyang mga utos at ipakikipagkaisa ang kanilang sarili sa Kaniya bilang Kaniyang mga anak, na kataliwas noong mga hindi tapat sa kanilang paghiwalay mula sa pgtalikod.

Tanging yaong mga pumutol ng kaugnayan sa katawan ng Israel ang nagpatuloy na tumalima sa makipot na daan ng pagsunod sa Dios na walang pagsaalang-alang sa sasabihin ng mga tao, mga kaibigan, kamag-anak, o maging ng kanilang sariling katuwiran. Ang maging mapagpakumbaba at masunurin sa Dios ang kanilang tanging layunin.

Sinusuri at sinusubok ng Dios ang Kaniyang nagpapanggap na bayan, upang makita kung sino ang tunay na nagnanais na sumunod sa Kaniya, at nang sa gayon ay maging Kaniyang mga anak. Pinagpala ng lubos ng Dios ang mga tapat na ito sa pamamagitan ng pagpapatawad sa kanilang mga kasalanan at pagkakaloob sa mga ito ng Kaniyang tipan.

Sa katapusan ng inihulang panahon, tinawag at inihiwalay ng Dios ang Kaniyang bayan o iglesya mula sa Egipto, at binigyan sila ng Kaniyang propeta at mensahero upang turuan at akayin sila sa lupang pangako. Isang sama-samang karamihan ang sumama sa kanila, na binubuo ng mga taga Egipto at Israelita na nagasawahan – bilang kalahating bayan ng Dios, o hindi lubos na kaisa nila.

Ang iglesya'y dumating sa Dagat na Pula, at ang kanilang pananampalataya ay sinubok. Kagilagilalas na iniligtas ng Dios ang Kaniyang bayan, sa pamamagitan ng Kaniyang kapangyarihan, upang patunayan na Siya ay higit na mataas kaysa lahat ng kapangyarihan ng tao, at Siya ay nararapat na sundin higit kaninuman. Pinangunahan sila ng Dios sa dagat sa tuyong lupa, at sila'y tumuloy sa Bundok na Sinai. Sa kanilang paglalakbay ang kanilang pagkain ay naubos at ang sama-samang karamihan ay nagpasimulang umungol at dumaing o magreklamo, at sa kalaunan ang lahat ng Israel ay nakiisa na. Kung kaya ang Dios ay nagpadala ng manna, ang Kaniyang piniling pagkain para sa Kaniyang bayan.

Pagkatapos ang kanilang tubig ay naubos sa labak ng Rephidim, at sa halip na magtiwala sa Dios at sa kapakumbabaan ay humingi sa Kaniya ng tubig, sila'y naghimagsik laban sa Dios at sa kanilang propeta. Sila'y mapaghinala at pinag-alinlanganan ang kanilang propeta kung tunay bang inaakay ng Panginoon. Ang kaniya bang mga tagubilin sa kanila ay nagbubuhat sa kaniyang sariling karunungan, o sila'y tunay na buhat sa Panginoon? Ang pag-aalinlangan at di-paniniwala ay mabilis na kumalat sa buong kapisanan, at maraming binhi ang naitanim na magbubunga ng kanilang masamang ani sa hinaharap. Ang Dios ay naglaan ng tubig, at ang Israel ay nakapagpatuloy.

Pumili ng iba pang lider ng iglesya at ang Israel ay higit na naisaayos. Nang dumating o sumapit ang bayan sa Bundok ng Sinai, ang Dios ay nagpakita sa mga nangungunang matatanda ng kapisanan sa isang mahalagang pagkikita. Ang Dios ay nakipagtipan sa Israel, at ang lahat ay sumang-ayon na susunod sa Dios.

Si Moises ay umalis sa kapisanan at umakyat sa Bundok ng Sinai, na iniwanan si Aaron bilang gobernador o hukom ng buong iglesya. Hindi nagtagal pagkaalis ni Moises, ang binhi ng pag-aalinlangan at di-paniniwala ay sumupling sa pagiging masuwayin at paghihimagsik laban sa Dios at sa kanilang propeta. Ang binhi ng kasamaan ay nagbunga ng masamang ani. Sila'y sumang-ayon lamang na susunod sa Dios at sa kanilang propeta, ngunit sa kanilang kalooban sila'y nananatili pa ring mapanghimagsik na kagaya ng dati. Hindi nila gusto ang paraan ng pag-akay sa kanila ng kanilang propeta – na palaging itinuturo at sinasaway ang kanilang mga kasalanan.

Ang paghihimagsik na ito'y kumalat na parang maningas na apoy, at karamihan sa mga lider at sa mga tao ay nagkaisa at lumapit kay Aaron, na sinasabi sa Kaniya na igawa sila ng dios na nakikita upang siya nilang sasambahin. Sila'y nanghinawa na sa pangunguna ng Dios at ng kanilang propeta sa kanila at sa pagsasabi sa kanila ng kung ano ang kanilang gagawin. Nais nilang sundin ang kanilang sariling daan at pumili ng kanilang sariling lider o pinuno. Nais nilang bumalik sa Egipto, at ninais na maging katulad na katulad nila upang sila'y madaling tatanggapin.

Si Aaron na kanilang pangunahing lider o pangulo, ay nag-utos sa iglesya na dalhin sa kaniya ang kanilang mga ginto upang makagawa ng kanilang dios. Kusang-loob at walang pagaalinlangang sumunod ang buong kapisanan, at nagkasala sa paggawa nito, sa pagbibigay kay Aaron ng kanilang mga ginto na maari sanang nadala sa Dios upang maluwalhati Siya.

Ang mga pinuno o lider ng iglesta ay nakiisa sa kanilang pangulo, habang ang utos ay ibinibigay sa lahat ng iglesya na yumukod at sumamba sa estruktura o kabuuhan ng GC bilang kanilang dios. Ang kongregasyon o kapisanan ay tumalima sa kanilang lider na na itinuturing ang mga utos nito bilang tinig ng dios sa kanila. Kanilang nakalimutan ang tunay na Dios at ang kanilang tipan na susunod sa Kaniyang tinig lamang, at sila'y nagging bulag at agad na sumunod sa mga utos ng mga lider ng kanilang iglesya na sumamba sa GC (golden calf o gintong guya).

Ipinaalam ng Dios sa propeta na isang kakila-kilabot na pagkabulag sa espiritual ang dumating sa buong iglesya. Nawala ang lahat ng katwiran ng kanilang mga pinuno, at ginawang liwanag ang kadiliman sa pagtatayo ng estruktura at pundasyon ng GC bilang kanilang Dios. Kanilang pinili ang tumalikod, ang ipagkanulo ang banal na pagtitiwala, at itinirik o itinayo ni Satanas ang kaniyang bandila o pamantayan sa kalagitnaan nila – na inaangkin sila bilang kaniyang teritoryo at iglesya.

Ipinahayag ng Dios na ang Kaniyang mga kahatulan ay babagsak laban sa kapisanan dahil sa malaking kasuklamsuklam na ito, at ang propeta at tunay na lider ng Israel ay lumuhog para sa awa. Pumayag ang Dios na pansamantalang iurong ang kaniyang mga kahatulan, at ang propeta ay bumalik sa kapisanan na dala-dala ang kautusan ng Dios na nasusulat sa mga tapyas ng bato.

Nakita ng propeta kung ano ang nangyayari, at inihagis ang kautusan ng Dios direkta sa estruktura o anyo ng GC, sa ganoon sinira ang anyo at estruktura nito. Kaniyang tinanong si Aaron kung bakit niya inakay o pinangungunahan ang iglesya sa ganoong pagtalikod sa Dios sa pamamagitan ng pagtatayo ng GC. Hindi humingi si Aaron ng kapatawaran, kundi nagbigay ng mga kadahilan upang subukin at bigyang katuwiran ang pagtatayo ng GC at ng pundasyon nito.

Ang kabuuhan ng iglesya ay sama-samang tumayo na responsable at mananagot sa pagtalikod na ito sa pagiging kabahagi ng kapisanan. Dahil dito ang banal ay nakasama sa hindi banal at inilagay ng propeta ang kaniyang buhay sa panganib sa pagtataas ng kaniyang tinig sa buong iglesya sa pagsasabing, "Sinoman ang nasa panig ng Panginoon, lumapit sa akin at tumangging tumayo na kasama ng mapanghimagsik at ng pagtalikod ng GC. Lisanin ang bandila ni Satanas, at ihiwalay ninyo ang inyong sarili mula sa mga tumataguyod at sumusunod dito." Ang linya ng paghihiwalay o pagkakaiba sa pagitan ng nagsisisi at tunay na bayan ng Dios, at ng mga tagasunod ni Satans ay kinakailangang gawing malinaw. Ang mga may pakakak ay isinigaw ang mensahe ng paghihiwalay na ito at ikinalat ito sa buong iglesya upang ang lahat ay makarinig sa mensahe at ang lahat ay pinagkalooban ng sapat na pagkakataon na makasunod.

Ang lahat ay nakapagpasiya na ipinapakita ng kanilang pisikal na presensya, kasama ng lahat ng impluwensya nito kung talagang nasaan natatali ang kanilang puso at kung saan naroroon ang kanilang pagmamahal. Napatunayan na ang malaking bahagi, na karamihan ay kabilang sa samasamang karamihan na nagpasimuno at nanguna sa pagtalikod na ito ng GC ang nanatiling kasama noong mga tumangging maliwanagan ang kanilang mga isipan. Sila ay di-makapagpasya o sumasabay sa bakod kung saan ito naroon. Kanilang nakita ang napakaraming kaibigan na piniling manatili at tumayo sa pagtalikod, at ito ang bumulag sa kanilang isipan kung kaya hindi nila sinunod ang Dios, kundi sila rin ay nanatiling kaugnay dito.

Ngunit dumating ang panahon at ang hangganan ng pagpapahinuhod ng Dios ay naabot na. Kaniyang inatasan ang Kaniyang mga mensahero – ang mga may tabak na pamatay – na yumaon sa gitna ng iglesya, sa gitna ng Israel, at manakit, na huwag magpatawad, kundi lipulin ng lubos ang lahat ng nagpatuloy sa pagtalikod ng GC – kahit ang binata o matanda, kapatid o kaibigan, babae o bata – hanggang sa kanilang matapos mula sa isang hangganan ng iglesya patungo sa iba pa.

Kung magkagayon ipinabatid ni Moises sa mga nagsisi at sa lahat ng lumapit sa kaniya, na sila'y nakagawa ng malaking pagkakasala at malaking krimen laban sa Dios. Kaniyang inalis ang tabernakulo ng presensya ng Dios at ang tunay na iglesya palayo mula sa katawan ng Israel. Ang presensya at tunay na iglesya ng Dios ay wala ng kaugnayan sa kanila – sa pagiging ganap na nabubukod at hiwalay mula sa kapisanan. Hindi na sila itinuturing na iglesya ng Dios, kundi isang bansang walang iglesya.

Kusa ring inihiwalay ng propeta ang kaniyang sarili sa kanila at ngayon ay kasama ng Dios at ng Kaniyang tunay na iglesya. Ang propeta ang unang humiwalay mula sa kabuuan ng Israel. Ngayon kaniyang tinatawagan ang lahat ng tunay na nagsisisi at nagnanais na patuloy na sumunod sa tinig at mga tagubilin ng Dios, na patunayan ito sa pamamagitan ng paglabas at paghiwalay – sa pagputol ng kanilang kaugnayan sa kapisanan at kabuuhan ng Israel, o mula sa dating iglesya ng Dios.

Walang sinuman, maging lider, kamag-anak, kaibigan, o maging ang kanilang sariling katuwiran ang makapipigil sa mga tapat na ito mula sa pagpapakababa ng kanilang sarili at pagsunod sa panawagang ito na buhat sa Dios. Sila'y kusang-loob na lumabas, na hindi pinilit o pisikal na inalis, sa paningin ng buong kapisanan, upang makiisa at sumama sa tunay na iglesya ng Dios at upang tumayong kasama ng kanilang propeta.

Tanging yaong mga nangagpakumbaba ng kanilang sarili at lumabas at inihiwalay ang kanilang sarili mula sa kabuuhan ng kapisanan, ang pinagpala ng Dios. Kaniyang pinatawad ang mga masunuring anak na ito sa lahat nilang mga kasalanan, na dinadala silang pabalik sa Kaniyang pabor, habang yaong mga nanatiling nakaugnay sa kapisanang tinalikuran o iniwan ng Dios ay hindi kabahagi ng Kaniyang tipan ng pagpapala.

Ang lahat ng ito, pagtalikod, kahatulan, kamatayan at ang pangangailangan para sa lahat ng tunay na bayan ng Dios na ibukod ang kanilang sarili mula sa pagtalikod sa pamamagitan ng paglabas at paghiwalay mula sa kapisanan ng Israel, ay nangyari dahil sa isang tao na pinagkalooban ng kapangyarihan upang mamuno sa buong kapisanan o kongregasyon, na piniling humakbang papalayo sa Dios! Kung kaya't kaniyang binuo ang estruktura at pundasyon ng GC – na inilagay ang liwanag sa kadiliman at ang kadiliman sa liwanag, at si Satanas ang kanilang naging lider na di-nakikita kapalit ng Dios, ang umakay sa karamihan ng iglesya sa paghihimagsik, pagtalikod at kamatayan.

"Dapat tayong mag-ingat upang di natin danasin ang kaparehong kapalaran na dinanas ng matandang Israel. Ang kasaysayan ng kanilang pagsuway at pagkahulog ay naitala bilang aral sa atin, upang ating maiwasang gawin ang kanilang ginawa. Ito ay naisulat, ‘sa pagpapaalaala sa atin na mga dinatnan ng katapusan ng sanlibutan’. Kung ipagwawalang - bahala natin ang mga paalaala at babalang ito, na binubuo ang ganunding likas ng pag-uugali na binuo ng mga Israelita, anong katuwiran ang ating maidadahilan?" Review and Herald, July 10,1900 (vol 4, p 200).

Ngayon bakit niya binabalaan nang tiyakan ang iglesya ng SDA at ang mga kaanib nito na pag-ingatang huwag maulit ang partikular na kasaysayang ito ng Israel? Kaniya pang sinabi na basahin ang kasaysayang ito ng paghihimagsik at pagtalikod ng iglesya ng Israel sa pagbubuo ng estruktura at pundasyon ng gintong guya, kahit isang beses man lamang sa isang linggo!

Bakit kaniyang pinagsasabihan ang iglesya ng SDA na pag-aralan ang particular na pagtalikod na ito sa pagbubuo o pagtatayo ng gintong guya? Kaniya bang napagtanto na dahil ang SDA ang siyang modernong Israel ng Dios (2T 109), na sila'y nasa malaking panganib na sumunod sa mga hakbang ng matandang Israel? Na maaring ang iglesya ng SDA ang umulit sa malaki at kakila-kilabot na pagtalikod na ito ng Israel, at bumuo o magtayo ng gintong guya na kung saan ang lahat ng SDA ay kinakailangang yumukod at sumamba doon bilang kanilang dios?

Pinakinggan ba ng iglesya ng SDA ang mga babala at sinunod ang payo? O kanilang isinarado ang kanilang mga mata at tainga upang sumunod sa mga hakbang ng Israel at ulitin ang kasaysayang ito ng paghihimagsik at pagtalikod ng gintong guya? Kung kanilang ulitin ang kasaysayang ito, kung magkagayon ating makikita na ang lahat ng pangyayari na ito'y mauulit.

"Ang kasaysayan ng matandang Israel ay isang kapuna-punang pagsasalarawan ng nakaraang karanasan ng pangkalahatang Adventista. Inakay ng Dios ang Kaniyang bayan sa kilusang Adventista, kung paanong kaniyang inakay ang mga anak ni Israel mula sa Egipto. Sa malaking pagkabigo ang kanilang pananampalataya ay sinubok kung paanong sinubok ang pananampalataya ng mga Hebreo sa dagat na mapula." Spirit of Prophecy, vol 4, p 291.

Sino ang lider na di-nakikita ng mga Adventistang ito? Si Cristo! Sino ang ibinangon ni Cristo na maging lider na nakikita ng Kaniyang bayan – na maging mensahero ng Panginoon at magtuturo at gagabay sa Kaniyang bayan patungo sa pangakong bayan ng langit? Si Ellen Gould White. Atin bang nakikita ang isang sama-samang karamihan na sumasama sa bayan ng Adventista at kung paano sila pahihintulutang makapasok sa iglesya?

"Kung magkagayo'y itinuro akong pabalik sa mga taon ng 1843 at 1844. Noo'y mayroon doong espiritu ng pagtatalaga na ngayon ay wala. Ano ang nangyari sa nagpapanggap na natatanging bayan ng Dios? Nakita ko ang pakiki-ayon sa sanlibutan, ang kawalan ng kahandaan na magtiis alang-alang sa katotohanan." Testimonies, vol 1, p 128.

"Nakita ko ang malaking kakulangan ng pagpapasakop sa kalooban ng Dios....Nakita ko na marami sa nagpapanggap na naniniwala sa katotohanan para sa mga huling araw na ito ay nagtataka kung bakit ang mga anak ni Israel ay nagreklamo habang sila'y nagsisipaglakbay; na pagkatapos ng mga kahanga-hangang pakikitungo ng Dios sa kanila,ay naging di-mapagpasalamat na kanilang kinalimutan kung ano ang Kaniyang ginawa para sa kanila. Sinabi ng anghel: ‘Kayo'y gumawa ng lalong masama kaysa kanila.’" Testimonies, vol 1, p 128-129.

Papaano tayong nakagawa ng higit na masama kaysa kanila? Sapagkat tayo ay mayroon nang kasaysayan ng matandang Israel na lilingunin. Ito ay naitala para sa pagpapaalaala sa atin at babala, at kung ating ipipikit ang ating mga mata sa kasaysayan, kung gayon tiyak na ating mauulit ito. Mayroon din tayong propeta na nagbababala sa atin kung ating inuulit ang kasaysayan. Kaya nga ang gumawa ng lalong masama kaysa matandang Israel, ay ang ating ipagwalang bahala at tanggihang pakinggan ang kasaysayan at ang ating propeta.

Papaano makikita ng SDA kung sino ang kumakatawan sa sama-samang karamihan sa kanilang kalagitnaan? Alalahanin na ang grupong ito ay hindi ganap na kaisa ng bayan ng Dios – sa pagiging kalahating Egipcio at kalahating Israelita. Sa mga simbolo sa Biblia, ang Egipto ay kapareho o katumbas ng sanlibutan. Kaya't ang sama-samang karamihan ay yaong kalahating makasanlibutan at kalahating maka-Dios – o hindi ganap na kaisa ng tunay na bayan ng Dios, at binibigyan Siya ng kalahating paglilingkod lamang. Sila'y nagpapanggap lamang na sumusunod sa mga tagubilin at payo ng Dios, ngunit nananatiling nakaugnay sa sanlibutan. Sila'y hindi ganap na nanumbalik sa Dios, o sa ibang salita – "Laodicea."

Iyan ang dahilan kung bakit ang sama-samang karamihan ang unang nagreklamo at dumaing, ang mga nanguna sa pagtalikod, at ang mga pasimuno sa lahat ng kasamaan. Sila ang palagiang hadlang at ang silo sa tunay na bayan ng Dios, at ang palagiang naghahanap ng kamalian sa kanilang propeta. Iyan ang dahilan kung bakit sila'y patuloy na nakahandang maghimaksik, at di-makita ang katotohanan na ang ipinangakong lupain ay ipagkakaloob sa Israel tanging sa kondisyon ng pagsunod sa Dios. Matimbang sa kanila ang sanlibutan, at nagpapanggap lamang na tumatalima sa Dios, at sila'y hindi mga tunay na nahikayat. Ang mga sama-samang karamihan na ito, o mga Laodicea, ay nasa lahat ng hanay ng iglesya ngayon.

#1. Ipinadala ba ng Dios ang Kaniyang piniling pagkain buhat sa langit sa ating mga kapatid? Oo! Noong 1863, ang ating propteta habang nasa Michigan, ay tumanggap ng pangitaing buhat sa Dios ng langit tungkol sa pagbabago sa kalusugan. Ang Dios samakatwid ay naglaan sa mga SDA ng Kaniyang piniling pagkain, at noong una tanging ang mga sama-samang karamihan lamang ang dumadaing at nagrereklamo tungkol dito. Kaya nga kung maririnig ninyo ang sinuman na dumadaing ngayon tungkol sa pagbabago ng kalusugan, kanila lamang inilalantad ang kanilang sarili bilang bahagi ng modernong sama-samang karamihan ngayon!

#3. Ang iglesya ba ng SDA ay naghimagsik din laban sa Dios at sa ating propeta na katulad ng ginawa ng Israel doon sa tubig ng Massah? Ating alalahanin na dito naghimagsik ang Israel, sa halip na magtiwala sa Dios at sa kapakumbabaan ay humingi sa Kaniya ng nakapagpapaginhawang tubig upang makaalis ng kanilang kauhawan. Dito sila naging mapaghinala at pinag-alinlanganan kung ang kanilang propeta ba ay totoong inaakay ng Dios – kung ang mga tagubilin ba sa kanila ng kanilang propeta ay buhat sa Dios, o buhat sa kaniyang sariling karunungan at pang-unawa. Dito mabilis na kumalat ang mga pag-aalinlangan at kawalan ng pananampalataya sa buong kapisanan at ang mga binhi ng kasamaan ay kalat na naitanim. Inulit din ba ng iglesya ng SDA ang paghihimagsik na ito? Oo!

Noong 1888, sa sesyon ng GC sa Minneapolis, kumilos ang Dios sa mga pinuno ng iglesya upang papagpakumbabain ang kanilang sarili at papagsisihin ng kanilang mga kasalanan. Dito ninais ng Dios na tumingin sa Kaniya ang ating mga lider ng may kapakumbabaan, at humingi sa Kaniya ng nakapagpapaginhawang tubig na makaaalis ng kanilang uhaw. Sinisikap na ihanda ng Dios ang daan upang maibuhos ang huling ulan at ng ang Kaniyang gawain ay matapos na upang ang Kaniyang bayan ay makauwi na. Ngunit kung paanong naghimagsik ang matandang Israel laban sa Dios, ganun ang ginawa ng mga lider ng iglesya ng SDA.

"Si Jesus ay binigo noong mga lalaki na nasa responsableng posisyon. Kanilang tinanggihan ang mga mahahalagang biyaya, at tumangging maging daluyan ng liwanag, kung paanong Kaniyang ninais na maging ganun sila. Ang karunungang kanila sanang matatanggap buhat sa Dios...ay kanilang tinanggihang tanggapin, at dahil dito sila'y naging daluyan ng kadiliman. Ang Espiritu ng Dios ay napighati." Manuscript Releases, vol 11, p 243-244 (Manuscript 13, 1889).

Kaniyang isinulat sa Selected Messages, book 1, p243-35 na hinahadlangan ni Satanas ang Dios, sa pamamagitan ng mga namumunong mga kapatid, sa pagbuhos sa Kaniyang Banal na Espiritu – "sa malaking sukat" – sa ating mga kapatid. Kaniya ring sinabi sa Testimonies to Ministers, p 467-468, na ang Banal na Espiritu ng Dios kasama ng mensahe ng katuwiran ni Cristo "ay winalang halaga, nilabanan, nilibak, at itinakwil," at ang relihiyon ng maraming Adventista "ay naging relihiyon ng tumalikod na Israel." Kaniya ring sinabi:

Ngayon anong grupo ang nanguna noon sa paghihimagsik o pagrerebelde? Ang sama-samang karamihan, at yaon ding iisang grupo ng mga pinuno ang nanguna. Ngunit ano pa ang pinagdudahan, pinag-alinlanganan at pinaghinalaan ng Israel? Ang kanilang propeta, at ganito rin ang nangyari sa paghihimagsik na naganap sa Minneapolis!

"...isang matatag, tiyak, espiritung suwail ang naghahari sa mga puso, at yaong nakaalam ng biyaya ng Dios at minsang nakadama ng nakahihikayat na kapangyarihan sa puso, ay nadaya, nabulag, na gumawa sa ilalim ng pandaraya sa buong panahon na iyon ng pagpupulong....Ang kanilang hamak na silakbo ng damdamin ay nagising at yaon ay isang mahalagang pagkakataon sa kanila na maipakita ang espiritung masama....

"Gayon ang nangyari sa pagkakanulo, paglilitis, at pagkapako sa krus ni Jesus...at ang malademonyong espiritu ang naghari at kumilos na may kapangyarihan sa mga puso ng tao, na bukas sa pag-aalinlangan at kapaitan, galit at pagkapoot. Ang lahat ng ito ay nanaig at hayag sa pagpupulong na yaon....

"Ang mga tinig na hindi ko inaasahang marinig ay sumama sa paghihimagsik na ito at yaong aking mga pinaalalahanan sa mga nagdaang taon na walang anumang katibayan, o anumang tiyak na kaalaman ng anumang pagbabago kay Sister White ay naging mabagsik, matapang at disidido sa pagtuligsa sa kaniya. Ako ay ipinakilala na nagsasabi ng mga bagay na hindi totoo...Nakita ko na sila'y determinado na huwag tanggapin ang aking patotoo.

"Pagkatapos na marinig ang aking ginawa ang aking puso ay nalugmok. Hindi ko kailanman nailarawan sa aking isipan kung anong pagtitiwala ang maari nating mailagak doon sa mga nag-aangking mga kaibigan, habang ang espiritu ni Satanas ay nakasumpong ng pinto sa kanilang mga puso. Aking inisip ang krisis sa hinaharap, at ang damdamin na hindi ko mabigkas sa salita sa maikling sandali ang dumaig sa akin. ‘Datapuwa't mangag-ingat kayo sa inyong sarili: sapagkat kayo'y ibibigay nila sa mga Sanedrin; at kayo'y hahampasin sa mga sinagoga; at kayo'y magsisitindig sa harap ng mga gobernador at ng mga hari dahil sa akin, na bilang patotoo sa kanila’ [Marcos 13:9].

"‘At ibinigay ng kapatid sa kamatayan ang kapatid, at ng ama ang kaniyang anak; at magsisipaghimagsik ang mga anak laban sa mga magulang at sila'y ipapapatay. At kayo'y kapopootan ng lahat ng mga tao dahil sa aking pangalan: datapwat ang magtiis hanggang sa wakas, ay siyang maliligtas’ [Marcos 13:12-13].

"Ang lahat ng ito'y dumaan sa aking isipan na katulad ng kislap ng kidlat at nabatid ko kung gaano kaliit na pagtitiwala at paniniwala ang maaring ilagak sa pagkakaibigan ng tao...Ganito ring espiritu ang humatol sa Panginoon ng buhay at kaluwalhatian." Manuscript Release #574, p 11-13 (Letter 14, 1889).

"...ang espiritu ng Panginoon ay naroon upang sabihin sa kanila na kanilang ginagawa ito, hindi baga? Ngunit nang kanilang itinatakwil ang malakas na sigaw, ang tagapagturo ng katwiran, kung magkagayon ang Espiritu ng Panginoon, sa pamamagitan ng Kaniyang propeta, ay tumayo at sinabi sa amin kung ano ang kanilang ginagawa, ano kung magkagayon ang kanilang ginagawa? O! Kanila lamang isinaisantabi ang propetang ito kasama na ang iba pa." 1893 General Conference Bulletin, p 183.

"Nang aking ipanukalang lisanin ang Minneapolis, ang anghel ng Panginoon ay tumayo sa tabi ko at nagsabi: ‘Huwag; may gawain ang Dios para sayo na dapat mong gawin sa lugar na ito....Aking inilagay ka sa iyong tamang katatayuan, na hindi matatanggap noong mga wala sa liwanag; hindi nila pakikinggan ang iyong mga patotoo; ngunit ako'y sasa iyo...’" Manuscript Release, vol 14, p 108-109 (Letter 2a, 1892).

Noong 1888, na kumatawan sa mga tubig ng Massah, itinakwil ng GC at ng mga pinuno ng iglesya ng SDA ang huling ulan, kanilang itinakwil ang malakas na sigaw at kanilang itinakwil ang Banal na Espiritu at si Jesus. Ngunit hindi lamang ito ang kanilang itinakwil, kundi kanila ring itinakwil si Sister White bilang kanilang propeta sa pagtanggi na tanggapin siya sa kaniyang tamang katayuan o posisyon – na yaon ay alin? Ang maging pangunahing lider na nakikita ng ating mga kapatid!

Pinili ng mga lider ng iglesya ng SDA ang kanilang sariling mga daan at pangunguna, at walang pag-aalinlangang sila'y gumawa ng lalong masama kaysa ginawa noong una ng mga Israel. Maraming masamang binhi ng paghihimagsik ang naikalat sa buong hanay, at nagpadala si Sister White ng babala sa lahat ng ating mga kapatid noong 1889.

Kaya nga mula pa noong 1889, saan dapat magbantay ang mga Adventista tangi na para sa mga bitag ni Satanas na ilalatag sa kanila? Ito ba ay magmumula sa sanlibutan, o magmumula sa ibang mga iglesya katulad ng naituro sa atin? Hindi, kundi ito ay magmumula sa kanilang sariling iglesya, kagaya ng nangyari noong una!

"Ang mga masasamang palagay at opinyon na naghari sa Minneapolis ay hindi namatay sa anumang paraan; ang mga binhing naitanim roon sa mga puso ng ilan ay handang sumibol upang mabuhay at magbunga ng isang pag-aani. Ang mga talbos ay naputol na, ngunit ang mga ugat ay hindi kaylanman nabunot, at sila'y patuloy na nagbubunga ng kanilang masasamang bunga upang lasunin ang pag-iisip, iliko ang pandama, at bulagin ang pang-unawa...

"Ang mga hakbang na tinatahak ngayon ng iilan ay hindi maaaring sundin ng nalabing bayan ng Dios. Ang inyong mga hakbang ay hindi maaring ayunan ng Panginoon....Ngunit huwag nawang tulutan ng Dios na yaong mga nag-aangkin na mga tagapangalaga ng banal na pagkakatiwala ay ipagkanulo ang interes ng gawain ng Dios sa pamamagitan ng mga mungkahi at pakana ng kaaway ng lahat ng katuwiran." Testimonies to Ministers, p 467-471.

"Hanggan kailan iuurong ng mga tao na nasa puso ng gawain ang kanilang sarili sa Dios? Hanggang kailan kakatigan ng mga lalaki rito ang kanilang paggawa ng gawaing ito? Magsialis kayo sa daan, mga kapatid. Kunin ninyo ang di-paghawak sa kaban ng Dios, at hayaan na ang Espiritu ng Dios ang dumating at magsalita sa malaking kapangyarihan....

"Kung inyong maipakikita sa akin na ang gawain ay sumusulong, ating masasabing amen; ngunit di natin ito makita....Nais nating makita ang mga lalaki na nagdadala ng makalangit na kredensiyal na dalhin ang gawaing ito sa mga huling araw sa kaniyang pagtatapos. Ang lahat ng narito ay pagkakalooban ng Dios ng pagkakataon kung kanilang tatanggapin ito." Sermons and Talks, vol 1, p 127 (Manuscript 9, February 3, 1890).

#1. Noong una isang mahalagang pagpupulong ang ipinatawag ng mga pangunahing lider, at sa mga nangungunang lalaking ito nahayag ang kapangyarihan at Espiritu ng Dios. Sila, kasama ng buong Israel, ay sumang-ayon na susunod sa lahat ng iuutos ng Panginoong Dios, bagaman ang puso ng marami ay nananatili pa ring maitim at mapaghimagsik! At gayon rin ang nangyari sa modernong Israel!

Noong 1891, nagpatawag ng sesyon o pagpupulong ang General Conference, at ang lahat ng pangunahing lalaki sa iglesya ay sama-samang nagkatipon. Ngunit ano ang ginawa ng mga lider ng iglesya? Sila ba'y sumang-ayon lamang na sumunod at tatalima sa mga utos at liwanag ng Dios, habang sa kalooban ay sila'y nananatiling mapanghimagsik at matigas ang puso kagaya ng dati? O sila'y nagsisi ng kanilang nakaraang kamalian, at gumawang magkakasama sa ilalim ng gabay at pagtuturo ng Espirutu ng Dios? Siya'y sumulat noong 1901 patungkol sa pagpupulong na ito:

"...sampung taon na ang nakakaraan, nang tayo ay nagkakatipon sa komperensiya (1891), at ang Espiritu at kapangyarihan ng Dios ay dumating sa ating mga pagpupulong, na nagpapatunay na ang Dios ay handang gumawa para sa bayang ito, kung sila'y nagkasundo na gumawa ng maayos. Ang mga kapatid ay sumang-ayon sa liwanag na ipinagkaloob ng Dios, ngunit mayroong ilan na may kaugnayan sa ating mga institusyon, lalo't higit sa Review and Herald at sa mga komperensya, ang nagpasok ng mga elemento ng di-paniniwala, upang ang liwanag na ipinagkaloob ay hindi maisakabuhayan. Ito ay kanilang sinang-ayunan, ngunit walang naganap na espesyal na pagbabago..." 1901 General Conference Bulletin, p 23.

Ngunit siya ba ay tinawagan ng Dios katulad ng pagkatawag kay Moises? O siya ay pinuwersa ng sama-samang karamihan ng pamunuan ng GC ng iglesya ng SDA upang subukin at patigilin siya sa pagbibigay ng babala sa mga tao sa kung ano ang nangyayari? Ipinadala ba siya ng mga lider ng iglesya ng Laodicea sa Australia sa pagsabing "paalisin o palayasin siya?"

Sisipi ako ng isang pahayag mula sa isang artikulo na ginawa ng E.G White estates noong Hulyo 2, 1986. Ang artikulong ito ay isinulat ni Robert Olson na siyang pangulo ng White estates, kung kaya hindi ka makakakuha ng higit na opisyal maliban sa pahayag na ito. Kaniyang ipinahayag sa pahina 2:

"At kapag ang mga lalaki na nasa pinakamataas na kalagayan ng pananagutan ay hindi gumawa ng pagkakaiba sa pagitan noong mga naglilingkod sa Dios at noong mga hindi naglilingkod sa Kaniya, kanilang pinatutunayan na ang kanilang mga mata ay hindi nakatuon sa kalwalhatian ng Dios; samakatuwid ang kanilang buong katawan ay puno ng kadiliman....

"Nailagay na ng kapangyarihan ng kadiliman ang kanilang hubog at tanda sa gawain na sanay tatayong hindi-nadudungisan, hindi- namamantsahan mula sa mga tusong lalang ni Satanas. Ating itinataas ang tinig ng babala...Sa aba niyaon na ang karunungan ay hindi nagbuhat sa itaas kundi buhat sa ibaba!" Testimonies to Miniters, p 273, 277.

Nang si Moises ay wala sa kapisanan ng Israel, ano ang nangyari? Ang masamang binhi na itinanim ng sama-samang karamihan sa tubig ng Massah, ay sumibol at nagbunga ng masamang pag-aani ng paghihimagsik at pagtalikod. Ang sama-samang karamihan ay nagsitindig kasama ng karamihan ng Israel na nasa kanilang likuran, at pinamunuan ang paggawa ng gintong guya. Sila'y pumili ng ibang lider na nakikita kapalit ni Moises, at ang tao'y nagpasimulang tumingin sa tao at magtiwala sa tao, at sa mga gawa ng tao.

Nangyayari rin ba sa iglesya ng SDA ang malaking paghihimagsik na ito ng gintong guya? Ang masasamang binhi ba na naitanim sa Minneapolis ng pamunuan ng sama-samang karamihan, ay sumibol at nagbunga ng ganunding pag-aani ng paghihimagsik at pagtalikod na nagyari sa Israel? Hihingi ba ng bagong mga dios at magtatayo upang sambahin ng ating mga kapatid? Itatayo ba ang estruktura at pundasyon upang mabuo o magawa ang gintong guya sa ating kalagitnaan, at maakay ang ating mga kapatid na yumukod at sumamba sa larawan na ito ng hayop o guya? Ito'y mangyayari lamang kung ang mga lalaki sa mataas na posisyon ng pananagutan sa iglesya ay maging katulad ni Aaron.

Sa kasaysayan, ano ang unang hakbang na ginawa ng sama-samang karamihan at ng mga tao pagkatapos na magpasiya si Aaron na sumang-ayon sa kanilang mga kahilingan? Si Aaron ang kanilang naging pangunahing lider o presidente na nakikita kapalit ng kanilang propeta. Nangyari ba ito sa iglesya? Sapagkat kung inaangkin ng lider ng iglesya ng SDA ang titulo ng presidente o pangulo ng buong kongregasyon ng Adventista, kung gayon ang pagtalikod ng gintong guya ay nagpasimula na sa iglesya ng SDA!

Malinaw nating makikita ngayon na ang iglesya ay mayroong presidente na nasa itaas ng buong iglesya ng SDA, ngunit sino ang unang presidente na nagpasimulang gumamit ng katungkulang ito bilang pagbibigay katwiran sa pamamahala sa iglesya sa halip na pahintulutan ang ating propeta na mamahala dito? Si G.I. Butler. At kailan niya unang inagaw ang titulong ito, bilang pangunahing lider ng iglesya na nakikita, na hiwalay sa ating propeta? Kaniyang sinabi sa isang sulat na may petsang 1888:

"Ang iyong espiritu, aking kapatid, ay hindi tama....Iyong tinutukoy ang iyong katungkulan bilang presidente ng General Conference, na parang ito ang magbibigay katuwiran sa iyong mga gawa. Ang iyong mga kapatid sa gawain na gumagalang sa iyo at sa iyong tungkulin, ay napakabilis sa pagsunod sa iyong halimbawa." Manuscript Release #574, p 22 (Letter 21, 1888).

"O, kung mayroon lamang sana akong masayang balita na ang kalooban at kaisipan noong mga nasa Battle Creek na tumatayo sa pagpapanggap bilang mga lider, ay nakalaya na mula sa mga aral at pagkabihag ni Satanas, kung saan sila'y bihag sa mahabang panahon, ako'y magiging handa sanang tawirin ang malawak na Pasipico upang muling makita ang inyong mga mukha. Ngunit hindi ako nasasabik na makita kayo na may mahihinang pang-unawa at madidilim na pag-iisip sapagkat inyong pinili ang kadiliman kaysa liwanag." Testomonies to Ministers, p 396 (1896).

"Ang bayan ng Dios ay tinuruan ang kanilang sarili sa paraan na kung saan sila'y lalapit at titingin doon sa mga nasa posisyon ng pagtitiwala bilang mga tagapangalaga ng katotohanan, at inilagay ang tao kung saan dapat naroroon ang Dios....Ang mga tao ay hindi dapat maturuan na tumingin sa tao na parang sa Dios....ang kaisipan ng isang tao at ang kahatulan ng isang tao ay hindi dapat na maging pumipigil na kapangyarihan....

"Hindi hinirang ng Dios ang sinumang tao na maging tagaakay, ni ginawa man ang sinumang tao na maging budhi ng iba...Hind sila dapat itarato sa makahari at makapangyarihang paraan. Gumawa sila ng mga kautusan at batas sa gitna ng gawain na madali nang mawasak. Hindi dapat magdikta ang tao....Walang sinumang tao ang nararapat gumamit ng kanilang kapangyarihan upang saklawan ang mga kaisipan at kaluluwa ng kanilang kapuwa....

"Kung ginagawang (Early Writtings, p 240-243) mahigpit ang mga panali, kung ginagawang pino ang mga batas, kung patuloy na ginagapos ng mga tao ang kanilang kapuwa manggagawa nang pahigpit nang pahigpit sa mga batas ng tao, marami ang mapupukaw ng Espiritu ng Dios upang putulin ang bawat pagkakagapos, at igiit ang kanilang kalayaan kay Cristo-Jesus.

"Ang mga organisasyon, mga institusyon, maliban na iniingatan ng kapangyarihan ng Dios, ay magsisigawa sa ilalim ng dikta ni Satanas upang dalhin ang tao sa ilalim ng pamamahala ng tao; at ang mandaraya at sinungaling ay magpapakita na parang sila ay masigasig sa katotohanan, at gumagawa para sa pagsulong ng kaharian ng Dios....

"Sa pusod ng gawain ang mga bagay ay hinuhubog upang ang iba pang institusyon ay magsisunod sa gayon ding gawain. At mismong ang General Conference ay nagiging bulok at tiwali dahil sa masasamang kuru-kuro at prinsipyo....nakita rin ang ganitong prinsipyo na siyang sumaklaw sa mga bagay sa Battle Creek sa mahaba-habang panahon....

"Upang makapaghari at maging isang kapangyarihan, kanilang ginamit ang pamamaraan ni Satanas upang bigyang katuwiran ang kanilang mga sariling prinsipyo. Itinatampok nila ang kanilang mga sarili bilang mga lalaki na may napakataas na paghatol, at sila'y tumatayo bilang mga kinatawan ng Dios. Ang mga ito ay mga huwad na dios." Testimonies to Ministers, p 359-364.

Malinaw nating nakita na ang organisasyon ng GC ng SDA ay ganap ng tumalikod mula sa "simpleng organisasyon" na ipinahayag sa mga Kasulatan, at ganap nang lumayo mula sa pagiging organisado para sa "layuning misyonero lamang" na siyang dapat maging layunin ng iglesya ni Cristo. Dahil dito, ang kanilang buong organisasyon ngayon ay hindi inihalal o pinagtibay ng Dios, sapagkat sila'y tumaliwas mula sa inilaan ng Dios na dapat nilang maging organisasyon!

#3. Ang salapi ba-ang mga ginto at maging ang pilak-na ipinagkaloob sa iglesya ng SDA upang makaluwalhati sa Dios at para gamitin sa pagpapalaganap ng Kaniyang katotohanan; ang banal na salapi ba na ito ay ninakaw at ginamit upang makabuo ng estruktura at pundasyon ng gintong guya sa iglesya ng SDA? Tunay bang inuulit ng iglesya ang ganuding paghihimagsik at pagtalikod ng Israel sa pagtatatag ng GC bilang gintong guya?

"Ang mga iglesya ay dapat magsigising. Dapat magsigising ang mga kaanib mula sa pagkakatulog at magsimulang magtanong, paano ginagamit ang salapi na aming inilagay sa bangan? Nais ng Dios na gumawa ng isang mahigpit na pagsisiyasat. Ang lahat ba ay nasiyahan sa kasaysayan ng gawain sa nakalipas na labing limang taon? Nasaan ang katibayan ng paggawa na kasama ng Dios? Saan natin narinig sa buong iglesya ang panalangin para sa tulong ng Banal na Espiritu? Tayo ba'y nagsitalikod sa tanawin na hindi-nasisiyahan at pinanghihinaan ng loob.

"Nakita ng mga anak ni Israel ang kakila-kilabot na anyo ng presensya ng Dios sa bundok; ngunit bago pa matapos ang apatnapung pagkakalayo ni Moises sa kanila, kanilang ipinalit sa Dios ang gintong guya. Mga bagay na kahalintulad nito ang ginawa sa atin bilang isang bayan." The Kress Collection, p 120 (June 26, 1900).

Ngayon, nang ang guya ay mabuo na noong una, ano ang nangyari? Kabilang ng iba pang mga bagay, ang bandila ni Satanas ay naipasok sa kalagitnaan ng iglesya, at kaniyang inaangkin sila bilang kaniyang nasasakupan at kaniyang iglesya! (tingnan ang 3T 300). Nangyari din ba ang ganitong bagay sa gitna ng iglesya ng SDA? Itinatag ba ang bandila ni Satanas na mataas sa buong hanay, at ang iglesya ba ng SDA ay inangkin na sinagoga ni Satanas?

"Ang mga ito ang tunay na damdamin ng marami sa ating mga kapatid. At natuwa si Satanas sa kaniyang tagumpay sa pagsaklaw sa mga kaisipan ng napakaraming nagpapanggap na mga Kristiyano. Kaniyang dinaya sila, pinamanhid ang kanilang mga pakiramdam, at itinanim ang kaniyang makademonyong bandila sa kanilang mismong kalagitnaan, at sila'y tuluyan nang nadaya na hindi nila nalaman na siya na iyon." Testimonies, vol 2, p 440.

Ang GC ng iglesya ng SDA ay itinatag kung paano naitatag ang gintong guya sa Israel. At ang lahat ng ito ay natapos sa kalagitnaan ng taong 1900, o maikling panahon lamang bago ang pagbalik ni Sister White sa iglesya sa katapusan ng taong 1900. At ano ang unang bagay na ginawa ni Moises nang siya ay bumalik sa kampamento ng Israel? Kaniyang itinapon ang mga tapyas na bato, o ang mga kautusan ng Dios direkta sa hugis ng gintong guya, at nasira ang anyo nito dahil doon. Ganitong-ganito rin ang ginawa ng ating propeta!

"Nais ng Dios na ang mga lupon na ito na siyang humahawak ng mga bagay na ito sa loob ng mahabang panahon, ay magsilaya na sa mula sa kanilang mga pinuno at magkaroon ng pagkakataon para sa kanilang buhay, nang kanilang makita kung hindi na ba sila makakalabas sa daan na kanilang kinaroroonan, kung saan hindi na ako umaasa na sila'y makalalabas pa....

"Ako'y nakadarama ng espesyal na interes sa mga magiging galaw at desisyon sa komperensiyang ito hinggil sa mga bagay na nagawa sana sa nagdaang mga taon. Pinagkalooban sila (ang pamunuan) ng Dios ng dalisay na liwanag sa kung ano ang nararapat nilang gawin at kung alin ang hindi nararapat, ngunit sila'y nagsihiwalay mula sa liwanag; at isang kababalaghan sa akin na tayo'y nakatayong masagana higit sa nararanasan natin ngayon....

Kaya't ang GC at ang pamunuan nito ay hindi na siyang tinig ng Dios sa mga kaanib ng SDA! Hindi na dapat sundin ng mga tagasunod ni Cristo ang mga tumalikod na lider na ito ng iglesya. Sa katunayan sinabi rin ni Sister White, na ang ituring ang mga salita ng GC bilang tinig ng Dios, ay halos isang kapusungan (tingnan ang Manuscript 35, 1901 (17MR 250; Manuscript 37, April, 1901).

Tinanggap ng ating propeta ang mga utos ng Dios at direktang sa pamamagitan ng mga ito ang GC, at ang anyo at estruktura nito ay nasira. Iniutos ng Dios na tapusin o wasakin na ang estrukturang ito. Ang namamayaning makaharing kapangyarihan ay sumang-ayon na bumaba, ang estruktura ay binago, isang pagbabago o pagsasaayos ang tila magaganap, at ang mensahero ng Panginoon ay nagalak. Ngunit pinahintulutan ba ng mga pinuno ng sama-samang karamihan na ito sa GC, na nasa pinakamataas na posisyon sa iglesya at organisasyon ng SDA, na lubusang mawasak ang estruktura ng gintong guya? Pinahintulutan ba nila na ito ay masunog at madurog ng pino, na gaya ng nangyari noong una? Hindi!

"Anong kahangahangang gawain sana ang nagawa para sa napakalaking pulutong na nagkatipon sa Battle Creek sa Komperensiya Heneral noong 1901, kung ginampanan ng ating mga lider ang kanilang gawain. Ngunit hindi nagawa ang gawain na hinihintay ng buong langit na magawa sa sandaling maihanda ng mga tao ang daan, sapagkat isinara at ikinandado ng mga lider ang pintuan upang hindi makapasok ang Espiritu. Mayroong pagtigil ng lubusang pagpapasakop sa Dios. At ang mga puso na sana'y nalinis mula sa lahat ng kamalian ay napalakas sa paggawa ng mali. Sinarhan ang mga pintuan laban sa makalangit na agos na siya sanang mag-aalis ng lahat ng kasamaan. Hinayaan ng mga tao ang kanilang mga kasalanan na hindi-pinagsisisihan. Pinatatag nila ang kanilang mga sarili sa paggawa ng kasamaan, at sinabi sa Espiritu ng Dios, ‘Lumakad ka muna ng iyong lakad sa oras na ito; at pagka mayroon na akong maluwag na panahon, ay tatawagin kita.’" Battle Creek Letters, p 55-56 (Letter 123, August 5, 1902).

"Ang resulta ng pinakahuling Komperensiya Heneral (1901) ang siyang pinakamatindi, ang pinakakakilakilabot na kalungkutan ng aking buhay. Walang pagbabagong naganap....Hindi tinanggap ng mga tao ang patotoo ng Espiritu ng Dios....Isang mapanganib na bagay ang magtakwil sa liwanag na ipinadadala ng Dios....Kaya ngayon ang kasawian ay ihahatol doon sa mayroong mga liwanag at katibayan, na tumangging pansinin ang mga babala at pamamanhik ng Panginoon." Manuscript Releases, vol 13, p 122-123 (Letter 17, January 14, 1903).

Binalaan ng Dios at ni Kapatid na White ang mga lider noong 1896 ng kasawian na ihahatol (tingnan ang TM 277), ngunit matitigas ang ulo na kanilang tinanggihang pakinggan ito, kung kaya't ang sumpa ng langit ay sasa kanila ngayon. At dahil tinagggihang pahintulutan ng mga lider na mawasak ang estruktura ng kanilang gintong guya at iglesya, nagsugo ang Dios ng hatol sa iglesya.

Noong Pebrero, 1902, ang Sanitarium sa Battle Creek ay ganap na nasunog at natupok nang di-maapulang apoy. At noong Disyembre, 1902, ang gusali ng Review and Herald ay ganap ring nasunog at natupok ng di-maapulang apoy. Kaya sa loob ng isang taon, dalawa sa mahahalagang institusyon ng SDA ay literal na "nasunog ng apoy at nagkadurogdurog!" Ngunit ang mga kahatulan bang ito na mula sa Dios ay nakapagpatigil sa kanila sa paggawa ng masama at sa ganap na pagsasauli nila ng kanilang makaharing kapangyarihan at pamamahala sa ating mga kapatid? Hindi, ito lamang ay nagbigay-sigla sa kanila na magpatuloy dito, at sa sesyon ng GC noong 1903, sila'y nagsiboto na muling maibalik ang kanilang makaharing kapangyarihan, at sa diwa ay inayos ang estruktura ng gintong guya na nawasak ng mga kautusan ng Dios. Kanilang ipinagmarangya ang kanilang mga sanga na walang bunga at tuyo direkta sa mukha ng ating Dios, at sa paglaban ay sinabing "Wala kang anumang magagawa dito!" (tingnan ang 2RH 454; 2T 36).

"Sino ang tapat na makapagsasabi: ‘Ang aming ginto ay dinalisay sa apoy; ang aming kasuotan ay hindi nadungisan ng sanlibutan’? Nakita ko ang ating Tagapagturo na nakaturo sa kasuotan ng nagpapanggap na katuwiran. Sa pagpilas dito, Kaniyang inihayag ang karumihan sa loob. Kung magkagayon Kaniyang sinabi sa akin: ‘Hindi mo ba nakikita kung paanong kanilang tinakpang may karangyaan ang kabulukan ng kanilang pag-uugali? Papaanong naging patutot ang tapat na bayan! Ang tahanan ng Aking Ama ay naging tahanan ng mga mangangalakal, ang dako na iniwanan ng banal na presensya at kaluwalhatian.’" Testimonies, vol 8, p 250.

Noong una, matapos ang ginawa ni Moises sa gintong guya, ano ang sumunod niyang ginawa? Siya'y tumayo sa pintuan ng kampamento ng Israel, at inutusan ang lahat ng anak ng Dios na lumapit at tumayo kasama niya at lumayo mula sa pagsunod sa pagtalikod ng gintong guya at ng mga lider nito – upang gawing malinaw ang pagkakaiba noong mga sumusunod kay Satanas, at noong mga sumusunod sa Dios – na tumayong malaya kasama ng pulutong at ipakita ang kanilang impluwensiya at kung saan nananahan ang kanilang puso. At ginawa rin ni Sister White ang ganoong bagay!

"Inilagay ng marami ang kanilang sarili sa hakbang na nakahamak sa Espiritu ng Dios, at sa pagharap sa hatol o paniniwala ng budhi. Sila'y nagsigawa ng malayang pagpili sa panig ng kamalian. Nagsipaghimagsik sila laban sa Dios. Ang kaawaan ay hinamak, at ang kahatulan ay nilabanan. Sila'y naparalisado sa espiritual, hindi dahil sa hindi sila makapagpasakop sa Dios, kundi dahil sa ayaw nila. Ang kanilang mga paa ay nasa daan ng masasama, at wala silang pagnanasa na magsibalik....‘Magsilabas kayo sa kanila, at mangahiwalay,’ ang panawagan. ‘At huwag magsihipo ng maruruming bagay’..." Review and Herald, June 4, 1901 (vol 4, p 307).

"Tayo'y labis na nahamak bilang isang bayan dahil sa mga hakbang ng ilan sa ating mga kapatid na nasa katayuan ng pananagutan na paglayo mula sa luma o dating daan. Mayroong ilan na upang maisakatuparan lamang ang kanilang mga panukala ay itinanggi ang kanilang pananampalataya sa pamamagitan ng kanilang mga salita. Ipinapakita nito kung gaano kaliit na pagtitiwala ang dapat ibigay sa karunungan at kahatulan ng tao. Ngayon, higit kailanman, kinakailangan nating makita ang panganib na maakay na walang-ingat palayo sa katapatan sa mga utos ng Dios....Mag-ingat ang ating mga kapatid sa pagmenos o paghamak sa kahalagahan ng Sabbath...Mag-ingat sila sa paglayo mula sa mga prinsipyo ng ating pananampalataya na palabasin na hindi masama na makiayon sa sanlibutan. Mangatakot sila sa pagbibigay pansin sa anumang payo ng tao, anuman ang kaniyang katayuan, na gumagawang kataliwas sa sinabi ng Dios upang mailayo ang Kaniyang bayan sa sanlibutan.

"Ang guhit ng pagkakaiba sa pagitan noong mga sumusunod sa mga kautusan ng Dios at noong hindi, ay dapat na mahayag nang malinaw. Dapat nating parangalan ang Dios nang may katapatan, na masikap na ginagamit ang bawat paraan na maingatan ang tipanang ugnayan sa Kaniya, upang matanggap natin ang Kaniyang mga pagpapala..." Battle Creek Letters, p 53-54 (Letter 128, July 6, 1902).

Pagkatapos na tawagan ni Moises ang lahat ng tunay na bayan ng Dios na lumapit at tumayong kasama niya sa pintuan, ano ang sumunod na nangyari? Inutusan ng Dios ang mga lalaki na may pangpatay na almas sa kanilang mga kamay, na magsiparoon sa kampamento at patayin ang lahat ng nanatili at nanindigan sa pagtalikod ng paghihimagsik ng gintong guya. Ito ba ay mangyayari rin sa iglesya ng SDA? Kaniyang isinulat ang may kaugnayan sa Ezekiel 9:

"Inutusan ng Panginoon ang Kaniyang mga mensahero (mga anghel), ang mga lalaki na may pangpatay na almas sa kanilang mga kamay: ‘Magsiparoon kayo sa bayan na magsisunod sa kaniya, at manakit kayo: huwag magpatawad ang inyong mata, o kayo man ay mahabag; lipulin ninyong lubos ang matanda, ang binata at ang dalaga, at ang mga bata at ang mga babae; ngunit huwag lumapit sa sinomang lalake na tinandaan; at inyong pasimulan sa aking santuario. Nang magkagayo'y kanilang pinasimulan sa mga matandang lalake na nangasa harap ng bahay.’

"Dito natin makikita na ang iglesya, ang santuario ng Panginoon, ang siyang unang makakaramdam ng hampas ng galit ng Dios. Ang mga matatandang lalaki, na sa kanila'y ipinagkaloob ng Dios ang dakilang liwanag at nagsitayo bilang mga tagapangalaga ng espiritual na kapakinabangan ng bayan, ay nagtaksil ng pagtitiwala." Testimonies, vol 5, p 211.

"Mga kapatid, sa inyo na nabuksan ang mga katotohanan ng salita ng Dios, anong bahagi ang inyong gagampanan sa mahalagang panahon ng nagtatapos na tanawin ng kasaysayan ng sanlibutan? Kayo ba ay gising sa solemneng katotohanan na ito?...Hayaang ang lahat ng tumanggap ng liwanag, at mayroong pagkakataon na magbasa at makinig ng hula,ay maingat na sundin ang mga nangasusulat doon: ‘Sapagkat ang panahon ay malapit na’....

"Ang mga pumapatay na anghel ay mayroong utos mula sa Panginoon, ‘Pasimulan sa aking santuario,’ at ‘kanilang pinasimulan sa mga matandang lalake na nangasa harap ng bahay.’ Kung ang mga babala na ibinibigay ng Dios ay kinaligtaan at ipinagwalang bahala, kung pabayaan ninyong manatili ang kasalanan, inyong tinatatakan ang kahihinatnan ng inyong kaluluwa; kayo'y titimbangin sa timbangan at masusumpungang kulang. Ang biyaya, kapayapaan, at kapatawaran ay aalisin na magpakailanman; magdadaan si Jesus, at hindi na kailanman babalik pa upang maabot ng inyong mga panalangin at pagsusumamo. Habang mayroon pang awa, habang namamagitan pa si Jesus para sa atin, tayo'y gumawa ng masusing paghahanda para sa walanghanggan." Review and Herald, January 11, 1887 (vol 2, p 105-106).

Kailan ito naisulat? January 11, 1887, o isang taon lamang bago ang pagpupulong sa Minneapolis at bago ang kanilang malaking pagtalikod. Kahit na pagkatapos nito binigyan pa rin sila ng Dios ng isa pang pagkakataon na lumapit sa Kaniya, ngunit noong 1903 kanilang tinanggihan ang pagkakataon na ito, at ang galit ng langit ay inihatol sa kanila. Ang hatol at pagkawasak ng iglesya at ng herarkiyang organisasyon at estruktura ng SDA ay tiyak. At para sa sinuman na nag-aalinlangan sa hulang ito ng Ezekiel 9, bigyang pansin ito.

"Inyong pag-aralan ang ikasiyam na kapitulo ng Ezekiel. Ang mga salitang ito ay literal na matutupad; ngunit lumilipas ang panahon, at ang mga tao ay tulog....Hindi na magtatagal pa ang pagtitiis ng Panginoon doon sa mayroong dakila at mahalagang katotohanan na ipinahayag sa kanila, ngunit nagsitanggi..." Last Day Events from the Letters and Manuscripts of E.G. White, p 204 (Letter 106, September 26, 1909).

Ang Dios sa Kaniyang kahabagan ay inantala ang mga kahatulang ito laban sa iglesya ng SDA sapagkat tulog ang ating mga kapatid at lito sa kung ano ang kanilang gagawin. Tumangging pahintulutan ng pamunuan ng iglesya na mabuwag ang estruktura ng GC, kundi kanilang patuloy na pinagtibay ito at patuloy na ginagawang bihag dito ang ating mga kapatid at sa kanila (tingnan ang TM 361), at marami ang di-nakakaalam na sila'y patuloy na nadadaya sa pagtayo na kasama ng pagtalikod. Hindi pa dumarating at nahahayag sa kanila ang katotohanan dahil sa malaking pagkadaya na ito, kung kaya't may kaawaang inantala ng Dios ang pagpatay na ito hanggang sa malinaw na makakita ang lahat at pagkatapos ay makapamili sila kung saan sila tatayo.

Maaaring itanong ng ilan, "Papaano yaong tungkol sa pagliliglig?" Marami ang nagsasaabi na sa pagliliglig na ito ang lahat ng masasama ay aalis o lalabas sa organisasyon ng iglesya ng SDA, at ang lahat ng mabuti ay mananatili sa loob nito. Ngunit ito ba ay totoo? Hindi! Sapagkat kung ang lahat ng masasama ay umalis o lumabas, at ang mga matuwid o mabuti lang ang natira sa loob ng iglesya, kung gayon bakit nagsimula ang pananakit o pagpatay sa loob ng iglesya at sa mga lider o pamunuan – ang matatandang lalaki? Sapagkat ang lahat ng mabuti at nagsisising mga anak ng Dios ay aalis o lalabas sa iglesya, habang ang lahat ng masasama ay nanatili sa loob ng iglesya – na nagpapatuloy sa panghahawak sa pagtalikod ng gintong guya – na ang pagpatay ay magpapasimula sa pamunuang bulok at tumalikod, kagaya ng nangyari sa matandang Israel!

Ito ay 13 taon pa bago naitatag o naging organisado ang iglesya ng SDA noong 1863! Ang "maliglig" ay hindi nangangahuhlugan na maliglig o mapalayo mula sa iglesya ng SDA at sa organisasyon nito, kundi ito'y nangangahulugan na maliglig o mapalayo sa pananampalataya, palayo sa matibay na plataporma ng walanghanggang katotohanan na ipinagkaloob sa mga Adventista sa kanilang pagsisimula! (tingnan ang EW 258-259). Kung kayo ay naliglig palayo sa matibay na platapormang ito na isinusuko o itinatakwil ang mahahalagang katotohanan na ito, kung magkagayon kayo ang "offshoot" o supling-ipahayag man ninyo na kayo ang tunay na iglesya, gaano man karaming mga tao ang nakatala sa mga aklat ng iglesya, kahit na kayo ang marami-kayo pa rin ang "offshoot" o supling. At ang iglesya ng Seventh-day Adventist at ang organisasyon nito ay lumalakad palayo sa platapormang ito, at sila ang pinakamalaking supling na lumitaw! Kaya nga hindi yaong mga nanghawak sa Dios at sa Kaniyang katotohanan at lumabas sa iglesya ng SDA ang siyang supling, kundi ito ay ang iglesya ng SDA at lahat ng nanghawak o nanatili sa tumalikod na sistemang ito na pangrelihiyon – na nagkukunwaring tunay na iglesya at mayroong pangrelihiyong sistema ng Dios – ang siyang supling! (Para sa Buong dokumento ng pagtalikod ng iglesya ng SDA, maaaring sumulat para sa aklat na; The Abomination and Desolation and Church History--Second Edition, sa PO Box 328, Rogue River, OR 97537).

"Isang masamang bayan ang bumangon na hindi maaaring makasama ng bayan ng Dios. Kanilang kinamuhian ang saway, at hindi sila maituwid. Mayroon silang pagkakataon na maalaman na ang sa kanila'y isang hindi matuwid na pakikipagbaka. Binigyan sila ng panahon na pagsisihan ang kanilang mga kamalian; ngunit ang sarili'y napakamahal upang patayin....

"Bawat tapat na kaluluwa na madadaya ng mga hindi nababagabag na taong ito ay magkakaroon ng liwanag tungkol sa kanila, kung sila'y madadalaw ng bawat anghel mula sa langit, upang liwanagan ang kanilang kaisipan. Wala tayong dapat katakutan hinggil sa bagay na ito. Habang tayo'y papalapit sa paghatol, ihahayag ng lahat ang kanilang ugali, at magiging malinaw kung saang pulutong sila kabilang." Testimonies, vol 1, p 99-100.

#1. Atin nang nakita na kung saan naroroon ang presensya ng Dios, ay doon masusumpungan ang Kaniyang iglesya (tingnan ang UL 315), at kung saan wala roon ang Kaniyang presensya, samakatwid hindi rin doon masusumpungan ang Kaniyang iglesya. Kaya nga, inalis na ba ng Dios ang Kaniyang presensya, pati ang Kaniyang iglesya palayo sa pagkakaroon ng kaugnayan nito sa tumalikod na Laodiceang iglesya ng SDA at sa organisasyon nito?

"...inilagay ng iglesya sa kahihiyan ang kaniyang Dios sa pagtalikod mula sa liwanag, sa pagpapabaya sa kaniyang tungkulin, at sa pag abuso o pagmamalabis sa kaniyang mataas at banal na pribilehiyo ng pagiging likas na natatangi at banal. Sinuway ng kaniyang mga kaanib ang kanilang tipan na sila'y mabubuhay para sa Dios at sa Kaniya lamang. Sila'y nakiisa sa mga makasarili at maibigin sa sanlibutan...kung kaya't si Cristo ay umalis. Ang Kaniyang Espiritu ay pinatay sa iglesya. Si Satanas ay gumagawa kabi-kabila sa mga nagpapanggap na mga Kristiyano; subalit hindi nila siya napapansin sapagkat sila'y salat sa pang-unawang espiritual." Testimonies, vol 2, p 441-442.

"Mayroong pangangailangan ng kapangyarihang moral at espiritual sa buong komperensiya natin. Maraming mga iglesya ang walang liwanag sa kanilang mga sarili. Hindi nagpakita ng katibayan ang mga kaanib na sila nga ay mga sanga ng tunay na Puno ng Ubas...kundi nagmukhang tila natutuyo. Binawi na ng Manunubos ang Kaniyang liwanag, ang inspirasyon ng Kaniyang Banal na Espiritu, mula sa kanilang mga kapulungan....Nagsitigil sila sa pagiging totoo at tapat....

Yamang ang mga taga Laodicea, tumalikod, sama-samang karamihan, iglesya at organisasyon ng SDA ay walang presensya ng Dios sa kanilang kalagitnaan, kung gayon hindi na sila ang bumubuo o matatawag na iglesya ng Dios! Sapagkat tanging ang presensya ni Cristo ang makabubuo sa iglesya ng Dios, at si Cristo ay hindi masusumpungan sa loob ng iglesya ng SDA. Hindi na isang iglesya ang iglesya ng SDA dahil sa kanilang patuloy na paghihimagsik at pagtalikod. Ngunit patuloy nating naririnig na sinasabi ng pamunuan at ng mga tumataguyod sa iglesya na sila ang nalabing bayan na Laodicea at tanging ang kanilang iglesya ang makapapasok sa Kaharian ng langit – na sila ay "ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami." Ngunit ito ba totoo? Hindi!

"Ang aking gabay ay nagsabi, ‘Ang gawaing ito (gawain sa dakong Timog) ay maghahasik ng binhi para sa panahon at walanghanggan.’ At pagkatapos ang tagubilin ay ipinagkaloob, ‘Ang anghel ng Panginoon ay sasama sa kaniya (Edson). Siya ay ibibilang na hindi kabilang sa hanay (mula sa pamunuan ng GC).’ Subalit marami ang dapat na hindi makabilang sa hanay na pinanatili upang maging karaniwang palakad lamang, at maliban na sila mismo (ang pamunuan ng GC) ay magsisama sa hanay, kanilang sasabihin, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami.’ Maliban na ang templong yaon ay maging dalisay, malinis, at banal, hindi kailanman ibibigay ng Dios sa kanila ang Kaniyang presensya sa templong kanilang ipinagmamalaki." Manuscript Releases, vol 3, p 264-265 (Manuscript 29, 1903).

"Basahin ang kabuuhan ng kapitulong ito, ang ika-48 ng Isaias. Ito'y ipinakita sa akin bilang isang paglalarawan sa tunay na kalagayan noong mga nagsitanggi na pakinggan at tanggapin ang mga patotoo ng babala na ibinigay ng Dios, bagamat mayroon na silang katotohanan, bilin sa bilin, utos at utos. Kanilang hinadlangan ang gawain at kapakanan ng Dios sa maling paglalarawan, kabulaanan, at maling paniniwala, at nang magsalita ang Espiritu ng Dios, kanilang sinabi ‘Ito'y walang kabuluhan, walang kabuluhan...sapagkat talastas ko na ikaw ay gumawa na totoong may kataksilan.’" Review and Herald, November 3, 1904 (vol 5, p 86).

Iyan ang dahilan kung bakit naririnig nating ipinapangaral nila ang kasinungalingang ito ngayon, na ang samahan o organisasyon daw ng iglesya ng SDA ang siyang tanging tunay na iglesya ng Dios at ito'y makakapasok sa dagat na bubog. Ngunit nakaligtaan ng pamunuan ng GC ang isang bagay na nakaligtaan rin ng sama-samang karamihan mahigit 3000 taon na ang nakalipas, na ang pangakong lupain (o langit ngayon) ay ipagkakaloob lamang sa kanila tanging sa kondisyon ng pagsunod sa Dios! (tingnan ang PP 315; Ev 695).

"...napakaliit ng aking paniniwala na pagkakalooban ng Dios ang mga lalaking ito na may katungkulan ng espiritual na paningin at makalangit na pang-unawa. Ako'y nababalisa dahil sa kanilang mga hakbang; at nais ko na ngayong asikasuhin ang mahalaga kong gawain, na huwag nang makibahagi sa alinman sa kanilang mga kapulungan, at huwag nang dumalo sa mga pagpupulong malayo man o malapit. Hindi na dapat makaladkad pa ang aking isipan sa kalituhan dahil sa ugaling kanilang ipinapakita na gumagawa ng direktang kataliwas sa liwanag na ipinagkaloob ng Dios sa akin. Naganap ko na. Pangangalagaan ko na lamang ang kaalamang ipinagkaloob sa akin ng Dios.

"Ang aking tinig ay narinig na sa iba't ibang komperensiya at sa mga pagpupulong. Kinakailangan kong gumawa ng pagbabago....Akin na sila ngayong iiwan...Naaawa ako sa kanila, subalit...hindi sila nagpakita ng matuwid na gawa sa mga sinabi ko na mas mabuti pa kung hindi na ito nasabi....Ito ang liwanag na ipinagkaloob sa akin, at hindi ako hihiwalay dito." Manuscript Releases, vol 17, p 64-65 (Letter 186, December 2, 1902) (Parehong paghahayag ay nasa Paulson Collection, p 124-125).

Hindi nito sinasabi na hindi na kailanman bumalik si Ellen White sa mga komperensiya o mga pagpupulong, kundi siya ay tumangging pumunta roon maliban na iutos sa kaniya ng Panginoon na personal na bumalik sa mga komperensiya at pagpupulong upang ihatid ang patotoo sa kanila. Ganitong ganito ang ginawa ni Jesus nang Kaniyang ihiwalay ang Kaniyang sarili at presensya mula sa Jerusalem.

"Itinakwil ng mga Sanedrin ang mensahe ni Cristo at disidido na Siya'y patayin; dahil doon, si Jesus ay umalis mula sa Jerusalem, mula sa mga saserdote, sa templo, sa mga relihiyosong lider, sa mga tao na naturuan ng kautusan, at bumaling sa ibang pulutong upang ipahayag ang Kaniyang pabalita, at upang tipunin sa labas yaong magdadala ng ebanghelyo sa buong sanlibutan." Desire of Ages, p 232.

Kailan ninais ng mga tumalikod na pinuno ng mga Judio na mamatay si Jesus? Ito ba ay bago lang Siya mapako sa krus? Hindi! Ito ay sa pasimula pa ng Kaniyang ministeryo. Mayroon pang mahigit 500 pahina ang hindi naisulat sa Desire of Ages tungkol sa Kaniyang ministeryo bago ang Kaniyang kamatayan sa krus! Sa Juan 5:16, masusumpungan natin na hinahangad ng mga lider o pinuno ng iglesya na patayin si Jesus, ngunit hindi nila Siya naipako sa krus kundi pagkatapos ng 14 pang kapitulo! Kaya nga kusang inihiwalay ni Cristo ang Kaniyang sarili mula sa iglesya ng mga Judio, matagal pa bago ang Kaniyang kamatayan sapagkat tinanggihan ang Kaniyang mga payo; at ganundin ang nangyari sa ating propeta!

#3. Noong una, pagkatapos na kusang ihiwalay ng propeta ng Isarel ang Kaniyang sarili mula sa kapisanan ng sama-samang karamihan, ano ang Kaniyang ipinanawagan? Isang maluwag sa loob, na pisikal na paghiwalay mula sa kanilang sariling kongregasyon upang mapatunayan kung sino ang tunay na nagsisisi, at kung sino – na walang anumang pamimilit – ang magiging handa na sumunod sa Dios at sa Kaniyang propeta anuman ang maging kapalit. Ibinigay din ba ng ating propeta ang ganitong panawagan?

"Sa maraming mga taon ang mga ugaling paurong ng marami ay nakahadlang nang malaki sa gawain ng Dios. Ngayon, ngayon lamang, kinakailangang ipakita ng bayan ng Dios ang kanilang katapatan. Ang panahon ay dumating na na kung saan nais ng Panginoon na ang lahat ng magpaparangal sa Kaniya ay tatayong lubos at walang-pag-aalinlangan sa panig ng katotohanan at katuwiran. Hindi na tayo dapat na maging kabilang pa ng sama-samang karamihan....

"Hindi natin makakayang biru-biruin ang kaligtasan ng ating kaluluwa. Ang lahat nang pipili na gumawa ng daan para sa kanilang sarili...ay pupuksaing mabilis, at walang anumang lunas....Siya ay nagbata nang matagal sa mga tao na hindi lumuluwalhati sa Kaniyang pangalan." Manuscript 106, November 20, 1905. (Pansinin: ang patotoong ito ay nailathala sa Review and Herald, Disyembre 21, 1905, ngunit nawala sa ika-5 tomo ng Review and Herald Articles. Kaya ako ay sumulat sa White estates, at nakuha ko ang buong magasin para sa petsang yaon, at nasumpungan ko ang mahalagang patotoo na ito sa p 1. Masusumpungan din ang bahagi nito sa Manuscript Releases #183).

"...ang mga lalaki na pinagkalooban ng mga kahangahangang kapakinabangan at pagkakataon, at may kakayahang makaunawa sa mga pakikitungo ng Dios sa Kaniyang bayan noong una, ay nagsitayo upang labanan, gaya nang una, ang Banal ng Israel...Ang ilan ay puno ng masamang espiritu ng pagtutol at pagsalungat, at ang espiritung ito ay kanilang ipagpapatuloy na yakapin hanggang sa mapait na mapait na wakas....

"Maraming nag-aangking mananampalataya ang hindi nagpahalaga sa katotohanan ng Dios. Kanilang inilihis ang Kaniyang salapi sa maling mga daan, upang isakatuparan ang mga panukalang makasanlibutan. Ngunit dahil sa mga matuwid na kasama nila, naghintay at nagpakita ng pagtitiyaga ang Panginoon....Sabi ng Panginoon, ‘Pagka dinalaw Ko sila dahil sa kanilang mga kasamaan, Akin silang parurusahan...na parang mga Gentil. Hindi ako magpapatawad...’

"Marami ang hindi kailan, kailanman magkakaroon ng walang hanggang buhay maliban na kanilang makita ang kasamaan at pagkamakasalanan ng kanilang mga gawa, at mapagtanto kung gaano nila nailagay sa kahihiyan ang Dios. Hindi sila mga lingkod ni Cristo, sapagkat hindi nila ginagawa ang Kaniyang mga gawa....Sa simula sila'y nakadama ng ilang pagsisisi ng budhi, ngunit tumanggi silang manumbalik, at ngayon ang katigasan ng puso ang naghahanda sa kanila para sa walang-pag-asang pagtalikod at mga kahatulan ng Dios. Ang pagsusumamo ng kanilang Tagapagligtas ay nilabanan, ang Kaniyang kaawaan ay inabuso, ang Kaniyang mga kondisyon ng tumutubos na pag-ibig, na ipinagkaloob sa pamamagitan ng walang hanggang sakripisyo, ay tinanggihan....

"‘At ang bawat dumirinig ng aking mga salitang ito at hindi ginaganap, ay matutulad sa isang taong mangmang, na itinayo ang kaniyang bahay sa buhanginan: At lumagpak ang ulan, at bumaha, at humihip ang mga hangin, at hinampas ang bahay na yaon; at nabagsak: at kakilakilabot ang kaniyang pagkabagsak’....

"Si Satanas ay nasa pakikipagbaka. Ang mga kawal ni Cristo ay kinakailangan ngayong magtipong sama-sama sa bandila na nadungisan ng dugo ni Cristo. Sa pangalan ng Panginoon, lisanin ninyo ang itim na bandila ng prinsipe ng kadiliman, at tumayo kayo na kasama ng Prinsipe ng Kalangitan.

Ngayon nasaan ang bandila o watawat ni Satanas na iniuutos sa atin ng ating propeta "sa pangalan ng Panginoon" na lisanin? Mismong sa kalagitnaan ng tumalikod na iglesya ng SDA! (tingnan ang 2T 440). At nasaan si Jesus, na inuutos sa atin ng ating propeta "sa pangalan ng Panginoon" na ating puntahan at tayuan? Naroon sa labas ng tumalikod na iglesya ng SDA! (tingnan ang 2T 442).

Sino ang may tainga upang makarinig at mata na hindi bulag upang sila'y makakita ng malinaw? Si Cristo ay nakatayo sa kabilang panig, sa labas ng Iglesya ng SDA, at si Satanas ay nasa kabilang panig, sa loob ng iglesya ng SDA! Iyan ang dahilan kung bakit kaniyang sinabi na "nangangailangan ng malinaw na pang-unawang espiritual...sapagkat nangyari ang pagkabulag sa Israel."

"Para doon sa palaging gumagawa upang pahinain ang pananampalataya sa mensahe na ipinadadala ng Dios sa Kaniyang bayan, ako'y inutusan na sabihin, ‘Magsialis kayo sa kanila, at magsihiwalay kayo.’ Magsiparoon kayo sa liwanag mga kapatid, at inyong akayin ang iba sa Daan, Katotohanan, at Buhay. Yaong sa pamamagitan ng pananampalataya'y tatanggap ng pangunguna ng Espiritu ng Dios ay makikita kung saan nakalatag ang kanilang panganib, at sila'y gagawa ng tiyak na hakbang sa tamang direksiyon." Review and Herald, July 23, 1908 (vol 5, p 435).

Kaya nga hindi na tayo dapat na makasama ng sama-samang karamihan, Laodicea at ng kanilang tumalikod na organisasyon ng iglesya ng SDA. Iniuutos ng Dios ang isang maluwag sa pusong paghiwalay mula sa dalawa, upang ang guhit ng pagkakaiba sa pagitan ng Kaniyang bayan at ng mga tagasunod ni Satanas ay maging malinaw!

Hindi ba ninyo naiisip na sinisikap at sinusubukan ni Satanas ang kaniyang bawat mapandayang paraan upang hadlangan ang paghihiwalay na ito? Tayo ay binalaan ni Sister White na nais ni satanas na itago ang kaniyang pakikipagtunggali na sang-ayon sa kaniyang panukala, hanggang lumipas ang pag-aani, at ang tag-init ay matapos, at ang mga kaluluwa noong kaniyang mga nadaya at ng kaniyang mga kinatawan ay mawaglit o mapahamak (tingnan ang Series B#7, p 20-21). At inyo bang napagtanto na maraming mga kaanib ng SDA ay aawit ng mapait na panaghoy na ito ng kawalan ng pag-asa ng Jeremias 8:20! (tingnan ang 8T 252). Na nangangahulugan na ang pag-aani ay nangyari sa kanilang kapanahunan, ngunit nilipasan sila sapagkat sila'y tumitingin sa pag-aani na magaganap sa hinaharap. Samakatuwid, ang pag-aani ay magaganap – na ihihiwalay ang tunay at tapat na anak ng Dios mula sa lahat ng tumalikod at bulok o liko na mga iglesya – bago magtapos ang palugit na panahon at bago dumating si Cristo! (Para sa karagdagang kaalaman, maaaring sumulat para sa babasahing "Ang Trigo at Ang Panirang-Damo").

Ngunit papaano pinananatili ni Satanas na walang-malay ang mga tao sa pag-aaning nagaganap ngayon? Tiyak na si Satanas doon sa mga tulog sa loob ng mga iglesya ng SDA, ngunit papaano naman doon sa mga gising sa kung ano ang nangyayari at doon sa mga nakakakita sa lahat ng katiwalian at pagtalikod? Papaano inilalayo ni Satanas yaong mga "tinatawag na repormador" mula sa paglabas at paghiwalay sa tumalikod na organisasyon ng SDA? Papaano ginagawang malabo ni Satanas, sa pamamagitan ng kaniyang mga kinatawan, ang guhit ng pagkakaiba sa pagitan ng mga tagasunod ni Cristo at ng kaniyang mga tagasunod, at pinapanatili ang dalawa na magkasama o magkahalo?

Sa pamamagitan ng kaniyang mga kinatawan, sinasabi ni Satanas sa mga tao na dapat silang manatiling kasama ng sama-samang karamihan na Laodicea at manatiling nasa loob ng tumalikod na iglesya ng SDA na walang Dios hanggang sa sila'y paalisin o pisikal na palabasin. Sa ibang salita, kinakailangan nilang manatiling nakaugnay sa lahat ng pagtalikod at katiwalian hanggang sa sabihin ng tumalikod na organisasyon na pwede na nilang sundin ang Dios at pwede na silang umalis sa iglesya. Naririnig natin ito palagi sa pulutong ng mga nagpapanggap na repormador. Ngunit hindi nila naaalaala na ang maging repormador ay nangangahulugan na kailangan mong kusang loob na ihiwalay ang iyong sarili mula sa huwad at tiwali o bulok na sistema ng Roma, at hindi magaganap ang repormasyon hanggat hindi ito nangyayari. Samakatuwid ibinabalik sila ni Satanas sa ilalim ng pamatok ng tao – na hinihintay na sabihin sa kanila ng iglesya na kailangan na nilang umalis, ngunit kanilang iniisip na sila ay malaya na at pinapasan ang pamatok ni Cristo, at o anong dalubhasang pandaraya ang mayroon si Satanas upang sila'y dayain.

Kung inyong hihintayin na sabihin sa inyo ng tumalikod na iglesya na pwede nang umalis – hindi mo binabata o pinapasan ang pamatok ni Cristo na magaan, kundi inyong pinapasan ang mapait na pamatok ng tumalikod na iglesya! Kaya nga ang mga tao bang ito ay tunay na malaya? Hindi, sinabi ni Sister White sa Series B#2, p 45, na kung hindi nila puputulin ang bawat pamatok, at tumayo sila na kasama ni Cristo at ng Kaniyang katotohanan, sila ay madadaya at ang kanilang pananampalataya ay sasama o mabubulok. At malibang tamuhin nila ang kanilang kalayaan, sila'y unti-unting patungo sa landas na pabulusok hanggang sa kanilang maitakwil si Cristo bilang kanilang Hari. At kaniyang sinabi sa p 44:

Kaya ang mga SDA ay hindi kailanman makapagbibigay ng malakas na sigaw, o makakatanggap man ng huling ulan kung mayroon silang pamatok ng tao o pamatok ng tumalikod na iglesya sa palibot ng kanilang leeg. Kinakailangan muna nilang maging malaya sa nakagagapos na pamatok na ito, at bumitiw o tumigil sa pagsunod sa mga katuwiran at karunungan ng tao, o hindi nila kailanman magiging lider o pinuno si Cristo – at dahil dito sila ay mawawaglit!

At walang sinuman ang makapagpapasan ng dalawa! Alinman sa pasanin mo ang magaan na pamatok ni Cristo, o hindi. Kaya nga sinusunod ba ng mahal nating mga kapatid na ito na nadaya ang utos ng Dios sa pamamagitan ng pagsunod sa payo na manatili sa loob ng iglesya ng SDA at ng organisasyon nito hanggang sabihin sa kanila ng tumalikod na iglesya na pupwede na na umalis? Hindi.

Inuutos ng Dios ang maluwag sa loob na paghiwalay mula sa kampamento, na walang ginamit na anumang pamimilit o pwersa. Sinusuri at sinusubok ng Dios ang Kaniyang bayan upang makita kung sino talaga ang tunay na nagsisisi at kung sino ang magpapakumbaba ng kanilang mga sarili. Upang makita sa lahat ng mga nagpapanggap na sumusunod sa Dios, kung sino ang susunod sa Kaniyang mga tagubilin at susunod sa mga ito ng malinaw-ano man ang maging kapalit, anuman ang sabihin ng kanilang mga kaibigan, kamag-anak, lider, o maging ng kanilang sariling katuwiran. Ang Dios ang magiging mahalaga para sa kanila higit sa anupamang bagay.

Tingnan na lamang natin ang kasaysayan ng pangyayaring ito. Tanging yaon lamang mga nagpakababa ng kanilang sarili at kusang loob na nagsialis at nagsihiwalay mula sa buong kapisanan ang pinagpala ng Dios. Hindi sila pinilit na lumabas. Hindi nila hinintay na sila'y palayasin o patalsikin ninuman. Maluwag sa loob nilang pinagpakumbaba ang kanilang mga sarili, sinunod ang utos na ito mula sa Dios, at sa paningin ng buong Israel ay nagsilabas upang makasama ng kanilang Dios at propeta at ng tunay na iglesya. Habang ang iba sa mga Israel ay nanatili sa loob ng kanilang kongregasyon na iniwan ng Dios. At yaon lamang mga humiwalay ng lubusan sa kanilang kongregasyon, na ang mga kasalanan ay ganap na pinatawad, ang pinagpala ng Dios, at sila'y muling naging Kaniyang mga anak.

Isinulat ni Kapatid na White na dahil lamang sa mga matuwid na naroroon pa rin sa loob ng mga iglesya ng SDA, kung bakit ang Panginoon ay naghihintay at nagpapakita ng Kaniyang pagtitiyaga sa mahabang panahon. Ngunit pagka Kaniyang pasimulan nang parusahan ang sama-samang karamihan na Laodicea at ang kanilang iglesya na SDA dahil sa lahat nang paghihimagsik at pagtalikod na kanilang ginawa, ay hindi na Siya magpapatawad o maaawa pa – at kakilakilabot ang magiging pagbagsak ng estruktura ng kanilang gintong guya!

Tunay na ang panahon ay napakaikli na, at ang pagtitiis o pagtitiyaga ng Dios ay halos mauubos na. Hindi na magtatagal at Kaniya nang sisimulang parusahan ang iglesya kasama na ang iba pang mga iglesya kapag ang huling 7 salot ay bumagsak na – na nangangahulugan na ang palugit para sa mga Adventista bilang mga indibidwal ay halos matatapos na. At sino ang inyong susundin? Kanino kayo susunod at sasamang tatayo? Sa Dios ba at sa Kaniyang iglesya ng mga tapat na mga kaluluwa na masunurin sa Kaniya at hiwalay sa kasalanan at sa makasalanan (5T 505)? O kay Satanas at sa kaniyang sinagoga ng karamihan na tumangging maging masunurin sa utos ng Dios? Ang pagpili ay nasa sa inyo kung saan kayo tatayo. Ngunit ang inyong pisikal na presensya o kinaroroonan ay tapat na magsasabi kung saan naroroon ang inyong puso, at kung saan ang inyong pasya. Ngunit ang lahat ay gagawa ng pagpapasya, at ang lahat ay kinakailangang tumayo o bumagsak dito.

"Kaniyang inihiwalay ang iyong guya (gintong guya), Oh Samaria (noo'y punongtanggapan ng Israel, at ngayo'y ang punong tanggapan ng GC); ang aking galit ay nagalab laban sa kanila...Ito'y ginawa ng manggagawa, at ito'y hindi sa Dios: oo, ang guya ng Samaria (GC) ay magkakaputolputol....

"Kaya't ganito ang sabi ng Panginoong Dios, Akin ngang titibagin ng unos na hangin sa Aking kapusukan; at magkakaroon ng bugso ng ulan sa Aking pagkagalit, at malalaking granizo sa kapusukan upang tanawin. Gayon Ko ibabagsak ang kuta na inyong tinapalan ng masamang argamasa (huwad na estruktura), at aking ilalagpak sa lupa, na anopa't ang pinagsasaligan niyaon ay malilitaw, at mababagsak..." (At ano ang mangyayari doon sa lahat ng mga SDA na pumiling manatili at tumayo sa iglesya ng SDA at sa pagtalikod ng gintong guya nito?)... "at mababagsak, at kayo'y malilipol sa gitna niyaon: at inyong malalaman na ako ang Panginoon....

"Sapagkat sa pamamagitan ng kasinungalingan ay inyong pinighati ang puso ng matuwid, na hindi Ko pinalungkot; at inyong pinalakas ang kamay ng masama, upang huwag humiwalay sa kaniyang masamang lakad, sa pangangako sa kaniya ng buhay: Kaya't...Aking ililigtas ang Aking bayan mula sa inyong kamay: at inyong malalaman na Ako ang Panginoon." Ezekiel 13:13-23.

Nawa'y piliin ninyong tumayo na kasama ng ating Dios sa labas ng kampamento ng iglesya, at maluwag sa loob at ganap na sundin ang Kaniyang mga kautusan. Ang panahon ay naghihintay lamang para sa pinakahuling tapat at mapagpakumbabang tagasunod ng Dios na sundin ang panawagang ito na mangagsilabas at mangahiwalay. At pagkatapos ang palugit na panahon ay matatapos na, ang mga kahatulan ng Dios ay babagsak na, at hindi titigil hanggang dumating si Cristo upang kunin lamang yaong Kaniyang mga tapat at masunuring mga anak!