Tagalog Laodicea

Ano ang Laodicea? Alam ng marami sa atin na ang Laodicea ay "malahininga" at "aba, at maralita, at dukha, at bulag, at hubad" Apokalipsis 3:16-17. Ngunit ito na ba lahat ang pakahulugan sa Laodicea? Kinakailangan tayong magkaroon ng malinaw at buong kaalaman kung ano ang Laodicea bago tayo umasa na makilala at tumakas mula rito at sa hatol ditong pagsuka. Kaya ano ang Laodicea?

Ang Laodicea ay kapareho rin ng mga mangmang na dalaga – kung saan ang pintuan ng kanilang palugit na panahon ay nagsara na habang wala silang Cristo (tingnan ang Mateo 25:10-13). Ngunit hindi lamang ito; sinabi rin sa atin ang iba pang bagay tungkol sa mangmang na dalaga o sa mga taga Laodicea.

"Ginagamit ni Satanas yaong mga nag-aangkin na sila'y naniniwala sa katotohanan, ngunit ang kanilang mga liwanag ay naging kadiliman, bilang kaniyang mga kasangkapan upang salitain ang kaniyang mga kabulaanan, at magkalat ng kaniyang kadiliman. Sila'y totoong mga mangmang na dalaga, na pinipili ang kadiliman kaysa liwanag, at hindi pinaluluguran ang Dios." Review and Herald, August 19, 1890 (vol 2, p 419).

Kaya ang mga Laodicea, o mangmang na dalaga, ay mga kasangkapan ng Diablo upang siyang magkalat ng kabulaanan at kadiliman sa maraming lugar. At ilang magkaibang kampo mayroon sa huling araw at kapanahunang ito? Mayroon lamang dalawang kampo sa dakilang tunggalian na ito-maging kampo ng Dios, na siyang Kaniyang kaharian ng katuwiran, o kampo man ni Satanas, na siyang kaniyang kaharian ng Babilonia. Mayroon lamang dalawang kampo kung saan tayo magiging kabahagi sa huling palugit na panahong ito bago ang ikalawang pagdating ni Cristo. Maaaring bahagi tayo sa kampo o iglesya ng Dios, o bahagi ng kampo o iglesya ng Diablo.

Saang kampo o iglesya kabilang ang Laodicea? Ang ilan ay naniniwala na ang Laodicea ay siyang bumubuo sa espesyal na ikatlong kampo. Sila'y naniniwala na mayroong iglesya ng Dios, iglesya ni Satanas, at iglesya ng Laodicea sa mga huling araw na ito. Ngunit yamang mayroon lamang dalawang kapangyarihan na doo'y maaari tayong umugnay-kay Cristo o kay Satanas, kung gayon mayroon lamang dalawang kampo at iglesya ngayon. Maaaring ito ay iglesya ni Cristo, o iglesya ni Satanas: maaaring ito'y ang Nalabi ng Dios, o ang Babilonia!

Ngunit maaari ba na ang isang iglesya ay maging bahagi ng Babilonia at kasabay noo'y Laodicea rin? Karamihan sa mga tao ay naniniwala at magsasabi na: "Hindi – ang iglesya ay maaaring Babilonia o Laodicea, ngunit hindi maaaring sabay na maging bahagi ng dalawa. Kung ang iglesya ay Laodicea, kung gayon hindi ito maaaring maging Babilonia, o kung Babilonia ay hindi maaaring maging Laodicea." Ngunit ito ba ang tamang posisyon na dapat panghawakan at itaguyod? Maaari ba na ang iglesya ay sabay na maging Laodicea at Babilonia?

Ang pagbagsak o pagguho ng Babilonia ay isang katayuan o posisyong may kaugnayan sa Dios, at ang Laodicea ay isang kalagayan o kondisyong may kaugnayan sa Dios. Kung kaya't ang iglesya ay maaaring nasa katayuan o posisyon ng Babilonia, ngunit nasa kalagayan o kondisyon rin ng Laodicea. Malinaw na sinasabi ng Dios sa Kaniyang bayan na:

"Ang panawagan para sa piging ng ebanghelyo ay unang dapat ipagkaloob sa mga lansangan. Ito'y kinakailangang ibigay doon sa mga nag-aangking sila'y nasa mga lansangan ng karanasang Kristiyano – sa mga kaanib ng iba't ibang mga iglesya. ‘Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesya.’ Apokalipsis 2:7. Sa mga iglesyang ito ay mayroong tunay na mga mananamba at mayroong huwad na mananamba...Ang babala para sa huling iglesya ay kinakailangan ring maipangaral sa lahat ng mga nag-aangking mga Kristiyano. Ang mensahe sa mga taga Laodicea, na kagaya ng isang matalas, may dalawang talim na tabak, ay kinakailangang ipagkaloob sa lahat ng mga iglesya." Testimonies, vol 6, p 76-77.

Ang mensahe ng Laodicea "ay kinakailangang maibigay sa mga kaanib ng iba't ibang mga iglesya" – na ibig sabihin ay doon sa tumalikod na Protestantismo. Ngayon kailan ba naging Babilonia ang mga iglesya ng Protestante? Noong 1844. Kaya bagama't ang mga iglesya ng Protestante ay Babilonia na, sinabi ng Dios na ang mensahe ng Laodicea ay kinakailangan pa ring maibigay sa kanila! Ito'y nagpapatunay na ang isang iglesya ay maaaring sabay na maging Babilonia at Laodicea: hindi mo maaaring paghiwalayin ang dalawa. Ang iglesya ay maaaring nasa katayuan o posisyong Babilonia, at nasa kalagayan o kondisyon rin ng Laodicea.

Sinasabi rin ng Biblia sa atin na walang pagkakatulad si Cristo at si Satanas, na sila'y walang anumang pagkakasunduan o pagsasama sa bawat isa (tingnan ang 2 Corinto 6:14-16). Yamang ang Laodicea ay nasa kampo ni Satanas, kung gayon saan naroroon si Cristo? Hindi Siya maaaring maging bahagi ng iglesya ng Laodicea! Malinaw na ipinaaalam ng Dios sa Kaniyang bayan:

Kaya't si Cristo ay hindi bahagi ng Laodiceang iglesya ni Satanas! Ang Kaniyang presensya ay hindi masusumpungan doon. Si Cristo at si Belial ay walang anumang pagsasama o pagkakasundo, at maging ang kanilang mga tagasunod (2 Corinto 6:17-18). Maaaring tayo'y maging kasama ni Cristo o hiwalay sa Kaniya (tingnan ang Mateo 12:30). Maaari tayong maging bahagi ni Cristo, o hindi sa Kaniya (tingnan ang Marcos 9:40). Maaari tayong para kay Cristo, o laban sa Kaniya (tingnan ang Lukas 9:50). At kung tayo ay laban kay Cristo, kung gayon ano tayo? Anti-Cristo! Kung tayo'y laban kay Cristo, tayo ay mga anti-cristo. At ilang anti-cristo mayroon? Napakaraming mga anti- Cristo-lalo't higit sa huling mga araw na ito (tingnan ang 1 Juan 2:18).

Ang iglesya ng Laodicea ay talagang anti-Cristo, ngunit iniisip nila na sila'y para kay Cristo! Iyan ang dahilan kung bakit sila ay bulag sa malaking pandarayang kanilang kinalalagyan, at sa malaking panlilinlang na dumating sa kanila. Sila'y totoong walang Cristo. Si Cristo ay nakatayo sa labas ng Laodicea, at kumakatok sa kanilang mga pintuan upang makapasok (tingnan ang Apokalipsis 3:20). Ibig sabihin na ang iglesya ay ganap na walang Tagapagligtas sa loob, dahil sila'y walang Cristo.

Nais ba natin na tayo'y maging bahagi, at kaanib ng isang iglesyang Laodicea na walang Cristo? Hindi, sapagkat kung ito'y walang Cristo, kung gayon sino ang namamahala rito? Ang diablo. At nanaisin ba natin na magkaroon ng kaugnayan sa Laodiceang iglesya na pinamamahalaan ng diablo? Hindi, hindi kung nais nating maging tahanan ang langit. Ngunit higit na mahalaga, nanaisin ba natin na magkaroon ng kaugnayan ang Laodicea sa atin?

Maaari nating ipatanggal ang pagiging kasapi o kaanib natin sa iglesya at humiwalay mula sa mga Laodiceang nangabagsak, na siya nating dapat at kinakailangang gawin. Ngunit ang tunay na katanungan ay: INIHIWALAY NA BA NATIN SA ATING SARILI ANG LAODICEA? Kung hindi pa rin natin inihihiwalay ang pagiging Laodicea mula sa ating mga puso, kung gayon, tayo'y laban pa rin kay Cristo. Bagaman pisikal na hiwalay na tayo mula sa iglesyang anti-Cristo, kung hindi pa rin natin inihihiwalay mula sa ating mga puso ang ating pagiging Laodicea, mananatili pa rin na wala tayong Cristo, hahatulan pa rin tayo, at hindi magtatamo ng buhay na walanghanggan.

Ang isang halimbawa ng solemne at malungkot na katotohanang ito ay masusumpungan sa Lumang Tipan – may kinalaman sa asawa ni Lot. Siya ay pisikal na humiwalay sa Sodoma at Gomorrah bago pa ito wasakin, ngunit siya ay nasawi rin sa pagkawasak na yaon. Bakit? Sapagkat ang kaniyang puso ay hindi nabago. Ang kaniyang puso at pagmamahal ay nakaugnay pa rin sa Sodoma at Gomorra! Kaya bagama't siya'y pisikal nang nakahiwalay mula sa masamang bayan na yaon, ang kaniyang puso ay bahagi pa rin dito, at siya ay namatay sa pagkawasak na yaon. At ganoon rin ang maaaring mangyari sa atin ngayon.

Ako'y naniniwala na ang katayuang ito – ng pagiging pisikal na hiwalay mula sa isang Laodiceang iglesya na anti-Cristo, subalit hindi inaalis ang pagiging Laodicea mula sa ating mga puso – ay isang malaking panlilinlang o silo kaysa kung ikaw ay patuloy na nasa loob ng iglesya. Bakit? Sapagkat noong tayo'y pisikal nang humiwalay mula sa iglesya ng Laodicea, naniwala tayo na nakatakas na tayo mula sa hatol sa kanila; at kung walang anumang pagbabago sa ating puso, tayo ay higit na nasa malaking pagkadaya kaysa doon sa mga tao na patuloy pa ring nakaugnay sa tumalikod na iglesya. Ang parehong pulutong ay pupuksain dahil sa pagiging Laodicea, subalit iisipin noong mga humiwalay mula sa iglesya, ngunit hindi sa pagiging laodicea, na sila'y makakapunta sa langit at hindi mahahatulan na kasama ng iglesya. At sa pagkadayang ito, ano pa ang pangangailangan na kanilang makita ang pagbabago ng kanilang mga gawa? Kaya't sila'y nasa malaking silo ng diablo.

Ngayon para doon sa nakakita at nakaunawa na ang Laodiceang iglesya na walang Cristo ay bumagsak na, at piniling sundin ang katotohanan ng Dios at ipatanggal ang kanilang pagiging kaanib at ang kanilang kaugnayan dito at pisikal na nagsihiwalay mula sa kanya, papaano natin malalaman sa ating sarili kung tayo'y naroroon pa rin sa kalagayan o kondisyon ng pagiging Laodicea? Papaano natin malalaman kung tayo ay apektado pa rin ng pagiging Laodicea at wala pa ring Cristo? Paano natin malalaman? Dapat nating siyasatin ang paglalarawan at gawa ng Laodicea, at pagkatapos ating ihambing ang ating buhay sa mga paglalarawang ito, at ating tingnan kung ginagawa natin ang alinman sa kaparehong bagay. At kung ginagawa nga natin ang gayon, ipinapakita nito sa atin na tayo'y kabahagi pa rin ng Laodicea. Samakatuwid, tayo'y laban kay Cristo. At maliban na tanggapin natin ito nang may kapakumbabaan, pagsisihan ang mga kamaliang ito at alisin ang pagiging laodicea mula sa ating mga puso, na determinadong hindi na muling malulugmok pa sa kalagayang ganito kundi susulong na palayo mula rito patungo sa makipot at makitid na daan, ay hindi natin tatanggapin ang tatak ng Dios (tingnan ang SDA Bible Commentary, vol 7, p 963).

Habang tayo'y nahahawa sa pagiging laodicea, hindi tayo maaaring gamitin ng Dios (tingnan ang General Conference Daily Bulletin, February 28, 1893). At kung tayo'y magpapatuloy sa kalagayang Laodicea, kung gayon tayo'y nakatalaga para sa galit ng Dios at sa huling pitong salot – na lilipulin kasama ng iba pang nasa Babilonia (tingnan ang Manuscript Releases, vol 19, p 176).

Kung gayon ano ang paglalarawan sa Laodicea? Bago natin tingnan ang ilan sa mga paglalarawan na ito, ako'y nangangamba na marami sa ating mga kapatid na lalaki at babae, lalo't higit yaong matatagal na sa pananampalataya, ay hindi sisiyasatin ang kanilang mga buhay upang makita kung sila nga ay totoong Laodicea. Sila'y magsisitanggi na ipatungkol ang mensaheng ito sa kanilang sarili, na iisipin na ito'y patungkol lamang sa iba. At sa paggawa ng ganitong bagay, kanilang ipinapakita na sila nga'y totoong Laodicea.

Kaya kung masumpungan natin ang ating sarili na nagsasabing; "Hindi, ang mensaheng ito ay hindi tumutukoy sa akin. Ito ay para sa iba," kung gayon ano ang nais ipakita nito sa atin? Na tayo ay mga Laodicea! Sa katunayan, kung ipagwalang bahala natin ang mensaheng ito at hindi natin isakabuhayan, kung gayon tayo ay mapapalayo mula sa Dios!

Ano ang gagawin ng Dios sa atin kung ating ipagwalang bahala at tanggihang ipatungkol ang mensaheng ito sa ating sarili upang makita kung tayo nga ay mga Laodicea? Itatakwil Niya tayo bilang hindi mga karapatdapat sa walang hanggang buhay. Nais nyo bang mawala ang inyong putong? Nais nyo bang mawala sa inyo ang inyong Tagapagligtas?

Kung ang ating puso ay nahahadlangan ng di-paniniwala, kung gayon ang Dios ay hindi makagagawang matagumpay sa ating mga puso upang alisin mula rito ang pagiging Laodicea. Dahil dito, ang ating mga ugali ay hindi mababago, mahihinto na tayo sa pagsulong sa makipot at makitid na daan, at tayo'y nasa panganib na mahulog o maiwan sa daan o maitakwil. Hindi nais ng Dios na makita ang sinuman sa Kaniyang mga anak na mapalayo sa Kaniya – lalo't higit yaong mga nagsihiwalay na mula sa lahat ng mga Laodiceang iglesya na pinamumunuan ng diablo. At dahil sa Kaniyang di-masukat na pag-ibig sa ating kaya Niya ibinigay sa atin ang mensaheng ito.

Nawa'y huwag nating sarhan sa labas ang mensahe na ito para sa Laodicea dahil lamang sa kawalan ng pananampalataya-lalo't higit yaong ilang taon na sa mahalagang mensahe na ito ng paghiwalay. Sana'y huwag natin itong ipagwalang bahala. Huwag natin itong pagsarhan sa pagtatanggol sa sarili sa pagsasabing; "Wala bang ibang tao na nangangailangan ng ganitong pagsaway?" Manuscript Releases, vol 11, p 289. Nawa'y huwag nating pahintulutan ang anumang pagsasanggalang na humadlang sa daan upang ang mensaheng ito ay maisakabuhayan sa ating mga puso. Kundi may pananalanging dinggin ang bawat paglalarawang ibinigay at gawang naitala, at ating siyasatin ang ating sariling buhay upang makita kung ito nga ay angkop sa atin. At huwag lamang basta pakinggan yaong mga halimbawa na hindi naaangkop, at pagkatapos may pagtitiwala sa sariling ipagwawalang bahala yaong naaangkop. Kundi magsumamo kayo sa Banal na Espiritu upang kilusin kayo sa inyong mga kasalanan, at sa katuwiran, at sa kahatulan. Magsumamo kayo na linisin ang inyong puso at buhay, na kayo ay mabago-mula sa kaluwalhatian hanggang sa kaluwalhatian, mula sa inyong mga pag-uugali tungo sa magandang halimbawa na ibinigay ni Cristo sa Kaniyang buhay; na nagsisilago sa ganap na kasakdalan bilang mga lalaki at babae kay Cristo.

Bago kayo magpatuloy sa pagbabasa, aking hinihingi sa inyong may kapakumbabaan na manalangin kayo sa Dios para sa Kaniyang makalangit na tulong upang malinaw ninyong makita ang inyong sarili – kung paanong nakikita Niya kayo, at pagkalooban kayo ng malinaw na pagkakilala at kaalaman tungkol sa inyong buhay.

Ngayon pipiliin ng iba na bumangon at labanan ang tuwirang patotoo o saway na ito. Ngunit sa paggawa niyaon kanilang ipinapakita na sila ay isang sumpa sa gawain ng Dios sa halip na isang pagpapala. Nalalaman natin na mayroong babangon na mga suliranin, at bubunutin at liligligin ng mga suliraning ito yaong ayaw sumunod sa Dios sa bawat hakbang. Ngunit yaong nais sumunod ng lubusan sa Dios ay lalakas at mabibigkis sa pagkakaisa.

Ipinakita kay Ellen White ang isang pangitain na may kinalaman sa panahon na ating kinabubuhayan ngayon. Ang pangitaing ito ay tumutukoy sa dalawang pulutong ng mga tao – ang isang pulutong ay tumanggap sa mensahe ng Laodicea at inalis ito mula sa kanilang mga puso, habang ang isa'y itinakwil ang mensahe at nagpatuloy na namuhay bilang mga Laodicea. Ipinakita rin sa kanya kung ano ang nangyari sa bawat pulutong pagkatapos na sila'y makapagpasya. Pakibasa ng maingat:

"...Ipinakita sa akin ang bayan ng Dios, at nakita ko na sila'y nililiglig mabuti. Ang ilan na may malakas na pananampalataya at taghoy na nakapanlulumo, ay namanhik sa Dios. Ang kanilang mga mukha ay maputla at kinababakasan ng malalim na pagkabalisa, nagpapahayag ng kanilang pakikipagpunyaging panloob. Katatagan at malaking kasigasigan ang nahayag sa kanilang mga mukha; malalaking butil ng pawis ang nalaglag mula sa kanilang mga noo. Manakanaka ang kanilang mga mukha ay lumiliwanag sa mga tanda ng pagsang-ayon ng Dios, at muli ang gayon ding solemne, taimtim, sabik na tingin ay namahay sa kanila....

"Nakita ko ang ilan na hindi nakibahagi sa gawaing ito ng pagtitiis at pamamanhik. Para manding wala silang pasanin at walang bahala. Hindi nila nilalabanan ang kadilimang nakapaligid sa kanila, at ito ang kumulong sa kanila gaya sa isang makapal na ulap. Ang mga ito ay iniwan ng mga anghel ng Dios at naparoon upang saklolohan ang mga taong masikap at nananalangin. Nakita kong nagmamadaling tumutulong ang mga anghel ng Dios sa lahat ng mga nakikipaglaban ng buo nilang kaya upang bakahin ang masasamang anghel at nagsisikap tulungan ang kanilang mga sarili sa pamamagitan ng matiyagang pagtawag sa Dios. Subalit iniwan ng Kanyang mga anghel iyong mga hindi gumagawa ng anumang pagsisikap na tulungan ang kanilang mga sarili, at hindi ko na sila nangakita. Samantalang ang mga nananalangin ay nagpapatuloy sa kanilang taimtim na paghibik, kung minsan may sinag ng liwanag buhat kay Jesus ang dumarating sa kanila, upang pasiglahin ang kanilang mga puso at liwanagan ang kanilang mga mukha.

"Itinanong ko ang kahulugan ng pagliliglig na aking nakita at ipinaunawa sa akin na ang makagagawa nito ay ang tapat na patotoong hihingin ng Tapat na Saksi sa mga taga Laodicea. Ito ay magkakaroon ng impluwensya sa puso ng tatanggap, at aakay sa kanya na itaas ang pamantayan at ibuhos ang buong katotohanan. Magtitindig sila laban dito, at ito ang magiging sanhi ng pagliliglig sa gitna ng bayan ng Dios.

"Kahit kalahati man lamang ng patotoo ng Tapat na Saksi ay hindi pinakinggan. Ang solemneng patotoo na kinabibitinan ng kapalaran ng iglesya ay bahagya nang pinahalagahan, kung hindi man lubos na niwalang kabuluhan. Ang patotoong ito ay dapat makagawa ng malalim na pagsisisi; lahat ng tapat na tatanggap nito ay susunod dito at malilinis....Nang magkagayon ang aking pansin ay nabaling sa pulutong na nakita ko, na nililiglig na mabuti. Itinuro sa akin na iyong dati kong nakita ay tumatangis at dumadalangin sa kadalamhatian ng espiritu. Ang pulutong ng mga anghel na nagbabantay sa paligid nila ay pinag-ibayo ang dami, at sila ay nabihisan ng isang baluti mula sa kanilang ulo hanggang sa kanilang mga paa. Humahakbang silang maayos, gaya ng isang pulutong ng mga kawal. Nababadha sa kanilang mga mukha ang mahigpit na pakikipagbaka na kanilang tiniis, ang nakapanlulumong pakikipagpunyagi na kanilang naraanan. Gayon man ang kanilang mga bikas, kinababadhaan ng matinding pighati ng kalooban, ay nagningning na ngayon sa liwanag at luwalhati ng langit. Natamo nila ang tagumpay, at pinukaw nito sa kanila ang pinakataimtim na pagpapasalamat; at banal, taimtim na katuwaan.

"Ang bilang ng pulutong na ito ay nabawasan. Ang ilan ay naliglig at naiwan sa daan. Ang walang ingat at walang bahala, na hindi sumama roon sa nagpahalaga ng sapat sa tagumpay at kaligtasan upang matiyagang mamanhik at lumuhog para rito, ay hindi nagtamo nito, at sila'y naiwan sa kadiliman, at ang kanilang mga lugar ay madaling kinuha ng iba na nanghawak sa katotohanan at sumama sa karamihan. Ang mga masasamang anghel ay gumigitgit pa rin sa paligid nila, ngunit wala na silang magawa sa kanila.

"Narinig ko iyong mga may baluti na nagsalita ng katotohanman na may malaking kapangyarihan. Ito ay nagkabisa. Marami ang nangagagapos; ilang babae, ay ng kanilang mga asawa, at ilang mga bata ay ng kanilang mga magulang. Iyong mga tapat na hinadlangang makarinig ng katotohanan ay masigla na ngayong nanghahawak dito. Nawala na ang lahat ng kanilang takot sa kanilang mga kamag-anak, at tanging katotohanan lamang ang natataas sa kanila. Ito ay lalong mahal at higit na mahalaga kaysa buhay. Itinanong ko kung ano ang nakagawa ng ganitong malaking pagbabago. Isang anghel ang sumagot: ‘Iyan ang huling ulan, ang panahon ng kaginhawahan mula sa harap ng Panginoon, ang malakas na sigaw ng ikatlong anghel.’

Anong uri ng pakikipagbaka o pakikipagpunyagi ang mararanasan ng bayan ng Dios? Isang pakikipagpunyaging panloob – isang pakikipagbaka sa pagiging laodicea. Kapag kinikilos tayo ng Banal na Espiritu at sinasabi sa atin na tayo ay nagkakasala laban sa Dios, ang sarili ay bumabangon at sinasabing: "Hindi ko ito iiwanan." Ano ang nais ng Dios na gawin natin? Ang ipako natin ang ating sarili, at gawin ang unang hakbang sa pagsunod sa Kanya sa pamamagitan ng kapangyarihan ng ating pagpili. At sa paggawa nito, ibibigay Niya sa atin ang biyaya at lakas upang makahakbang na muli, at dahil doo'y mapapanagumpayan natin ang kasalanang yaon. Ito ay isang pakikibakang panloob. Ang kaharian ng langit ay nasa kalooban, at ang tanging daan upang matamo ang kahariang yaon ay sa pamamagitan ng paggamit sa lakas ng ating pasya o pagpili. (tingnan ang Lucas 17:20-21; Mateo 11:12, sumulat rin kayo sa amin para sa aklat na – Ang Pagpili).

Ano ang mangyayari kung hindi natin pagsikapang panagumpayan ang pagiging laodicea? Ano ang mangyayari kung hindi tayo magpakasakit o magtiis, na ginagamit ang bawat pagsisikap, bawat katiting na lakas upang supilin at gamitin ang pagpili o kalooban natin na lumakad sa makitid na landas at panagumpayan at alisin ang pagiging laodicea sa bawat bahagi ng ating buhay? Tayo'y ganap na makukulong ng kadiliman ni Satanas, at tayo'y iiwanan ng mga anghel ng Dios sa ating kalagayang walang pag-asa.

Mga minamahal na mga kapatid na lalaki at babae, marami ang maiiwan sa daan, ngunit ang bilang ng hanay na nagsihiwalay ay madaling kinuha ng iba na sumasama at kinuha ang kanilang mga putong. Maraming maniningning na mga bituin ay malilihis at babagsak sa kanilang kinalalagyan, at magsisiparoon sa kadiliman. Totoo, tayo'y nabubuhay na sa napakaselan at solemneng kapanahunan.

Ngunit ano ang mangyayari kung ating siyasatin ang ating buhay upang makita kung tayo'y mayroon ng mga ugali ng pagiging laodicea, at atin itong panagumpayan-na inaalis sa ating mga puso? Tayo ay malilinis at mabibihisan ng baluti mula sa ating mga ulo hanggang sa ating mga paa. Hindi lamang tayo malilinis ng tuwirang patotoo na ito sa Laodicea, kundi magkakaisa rin ang bayan ng Dios nang sa gayon tayo'y makahakbang ng maayos.

Kaya nga, ano ang mangyayari kung magpabaya tayo na ihiwalay o alisin ang pagiging laodicea mula sa ating mga puso? Iiwan tayo ng mga anghel sa kadiliman, at tayo'y walang hanggang mawawaglit. Ngunit ano naman ang mangyayari kung ihiwalay natin ang lahat ng pagiging laodicea mula sa ating mga puso at pag-uugali sa matiisin, mapanalangining pagsisikap? Pag-iibayuhin ng mga anghel ang pagbabantay sa atin, tutulungan tayo sa pagdadalisay ng ating mga ugali, at tatanggapin natin ang huling ulan, o ang kaginhawahan mula sa harap ng Panginoon, o ang malakas na sigaw ng ikatlong anghel, o ang kapangyarihan mula sa itaas, o ang Banal na Espiritu.

"Walang isa man sa atin ang tatanggap ng tatak ng Dios habang ang ating mga likas ay may anumang batik o mantsa. Iniwan sa atin ang paglunas sa mga kapintasan ng ating mga pag-uugali, at ang paglinis sa templo ng ating mga kaluluwa mula sa bawat karumihan. Kung magkagayon, ang huling ulan ay darating sa ating na gaya ng pagdating ng unang ulan sa mga alagad sa panahon ng Pentecostes." Testimonies, vol 5, p 214.

Ano ang nakataya sa atin hinggil sa tuwirang patotoo na ito sa Laodicea? Ang pagtanggap ng huling ulan! Dahil dito, ang ating buong kahihinatnan ay nakabitin sa kawalang katiyakan. Naiisip ba natin ito? Naiisip ba natin na ang nakataya dito ay ang pagtatapos ng gawain ng Dios sa sanlibutang ito. Ang nakataya ay ang tatak ng buhay na Dios – ang mapatatag sa katotohanan upang hindi na tayo makikilos pa (tingnan ang SDA Bible Commentary, vol 4, p 1161). Ang nakataya dito ay ang buhay na kasama ng Dios at Tagapagligtas sa walanghanggang panahon. Atin bang naiisip ito? O ang ating mga mata ay bulag na iniisip natin na higit na mahalaga ang KASALANAN kaysa sa buhay na walang hanggan kasama ng ating mahabaging Dios?

Kung itakwil natin ang mensaheng ito para sa Laodicea, at tanggihang isakabuhayan ito sa ating sarili at alisin mula sa atin, kinukuha natin ang lugar na hahadlang sa pagtatapos ng gawain ng Dios. Tayo rin ay magiging laban doon sa nagsisikap na babalaan tayo at ang pintuan ng palugit na panahon ay magsasara kung tayo'y magpapatuloy sa pagiging Laodicea – na tatawagin sila at ang kanilang mensahe ng paghiwalay na mula sa Diablo. Dahil dito, tatanggapin natin ang Tatak ng Hayop, at tayo'y mawawalan ng buhay na walanghanggan! Tunay na ang kapalaran o kahihinatnan ng lahat ay "nakasalalay" sa pagtanggap o pagtakwil sa tuwirang mensaheng ito ng pagsasara ng pintuan.

"Kung magkagayo'y nakita ko ang mga taga Laodicea. Sila'y gagawa ng malaking pagsisikap. Sila kaya'y magtatagumpay?...Sila'y darating sa katapusang magkakasama, at hindi nila masabi kung saan paroroon ang kanilang sarili, sapagkat sila'y nawala sa maulap, kakilakilabot na takot na bumalot sa kanila. Pagdadalamhati ng espiritu ang darating sa kanila. Lakas loob ba nilang tatanggapin na sarado na ang pintuan? Ang iukol kay Satanas ang para sa Dios o kung ano ang nagawa ng Banal na Espiritu ay kasalanan sa Banal na Espiritu. Kanilang sinasabi na ang pagsasara ng pintuan ay mula sa Diablo at ngayon kanilang inaamin na ito'y laban sa kanilang sariling buhay. Sila'y mangamamatay." Manuscript Releases, vol 13, p 301-302.

"Dapat nating maingat na isaalang-alang ang ating mga kaugalian at gawa, at ating iwaksi ang makasalanan, at minamahal na mga hilig. Mayroon akong liwanag buhat sa Dios hinggil sa paksang ito, at pinagsisikapan ko na maibigay ang liwanag na ito sa ating mga kapatid...Nais kong isulat ito sa maraming mga pahina; ngunit nakadarama ako ng buong kataimtiman hinggil sa bagay na ito kung kaya't bahagya na akong mangahas na humawak ng panulat sa aking mga kamay.

"Sinasabi ko sa inyo, mga kapatid kong lalaki at babae, tayo'y nabubuhay sa kalagayang Laodicea...Kung may higit mang nangangailangang magpatirapa sa bato at mawasak, ito'y ang mga kapatid sa California at ang lahat sa ating mga iglesya...Kinakailangan nating magsibangon at gumawa bilang isa. Kinakailangan nating maging masigasig at buhay. Mga kalagim-lagim na bagay ang kasunod sa pagkawasak ng buhay ng tao. Ngunit nakatatanggap lamang ang bagay na ito ng kakaunting pansin. Ang sanlibutan ay hindi mababalalaan: ngunit dumarating ang araw ng Panginoon na di-inaasahan, na tulad sa isang magnananakaw sa gabi." Spalding and Magan, p 45.

Ang panahon ay napakaikli na, at naihanda na ni Satanas ang lahat ng bagay – naghihintay na lamang ng pahintulot upang maisakatuparan ito sa isang dumadaluhong na matinding galit sa ating natutulog na mga kapatid. Kaya ako'y nagsusumamo sa inyo, na kung maaari huwag kayong umalis sa inyong kinatatayuan kung saan ninyo binabasa ang aklat na ito hanggat hindi ninyo napagpapasyahan na alisin ang lahat ng bakas ng pagiging laodicea mula sa inyong puso at mula sa inyong mga likas. Huwag kayong magsialis hanggat hindi kayo nakakapagpasya ng ganito sapagkat ang inyong walang hanggang kapalaran o kahihinatnan ang nakataya. Tayo ay nasa pinakahangganan na ng makalangit na Canaan. Ang tanging bagay na humahadlang sa atin para makarating sa pinagpalang paraiso na iyon ay ang kasalanan na pinili nating patuloy na panghawakan.

Ito ang malaking katanungan na dapat nating itanong sa ating sarili. Alin ang ating pipiliin? Iniiwan sa atin ang pagpili kung anong kapalaran ang pipiliin natin – maging paghiwalay mula sa iglesya ng Laodicea at pagwaksi mula sa ating mga puso ng pagiging laodicea – na dahil doo'y aanihin natin ang walanghanggang gantimpala kasama ng ating maluwalhating Panginoon, o tayo'y manatiling kasama ng Laodicea at sa pagiging laodicea at aani ng walang hanggang gantimpala na kasama ng Diablo sa pagkawasak.